Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 84
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Ei du Lütte.

Bonnie wee thing,
Cannie wee thing . . .
            Burns.

I.
        Ei, du Lütte, Söte, Witte,
Ei, du Lütte, weerst du min!
Wull di hȩgen, wull di plȩgen,
Schust min Schatz, min Demant sin!

Och, ik kik di dær de Ogen
Bet int stille Hart hinin:
Ob't ni sin kunn, Lütte, Witte,
Ob't ni sin kunn, du weerst min!

All wat schön is, all wat smuck is,
Och, ik seeg dat all darin!
Funn ik blot darin, du Lütte,
Ok dak Beste: du weerst min!

Ei, du Lütte, Söte, Witte,
Ei, du Lütte, weerst du min!
Wull di plegen, wull di hȩgen,
Schust min Schatz, min Demant sin!


II.
        Och, dat weern de blauen Ogen,
De mi dropen, deep un klar,
Ja, dat weern de blauen Ogen,
Nich de Backen, nich dat Haar,

Nich de Lippen roth un ründlich,
Nich dat Lachen drum un dran,
Nich dat Wȩsen klok un kindlich:
Nȩ, de Ogen dȩ'n mi't an. 216

Baben ut den blauen Hȩben
Lücht dat so mitünner dal.
As vunn Hȩben keem mi't ȩben,
Ut din Ogen keem de Strahl!


III.
        Ei, du Lütte, Söte, Witte –
Buten hus't de Wintersmann.
Op de soren Twigen sitt he,
Vun de Böm un Büscher smit he.
Wat vun Snee he faten kann.

Kloppt an unse blanken Schiben
Och, Herr Winter, lat dat sin!
Lat dat Driben, lat dat bliben,
Schick uns bald in unse Schiben,
Schick uns bald de Værjahrssünn!

Eenmal much ik't noch belȩben,
Dat de Summer wedder grön,
Un wi Beiden sehn na'n Hȩben,
Un wi funn em blid un ȩben
As vær Jahren noch so schön!


III.
        Anna-Marieken weer de Nam,
Bedüd dat Schönste alltosam,
De roden Backen, smucke Haar,
De blauen Ogen hell un klar,
En frischen Mund un witte Tähn,
Ja, Ann-Marieken de weer schön! 217

Gar mennig Een de is der kam'
Un seeg ȩr na un den Nam,
Harr lewer seggt: min Ann-Marie!
Doch hör se nix un gung værbi,
Un wer ȩr seeg, so flink to Been,
Sä: Ann-Marieken, och wa schön!

Ja, Ann-Marieken mit de Drach,
Un Ann-Marieken op dat Slach
De Köh de keemn so flink herbi,
Se freun sik ok an Ann-Marie,
Un wenn se seet un molk un sung –
Wa hell dat æwer't Feld hin klung!

Ja, Ann-Marieken weer en Deern.
Du warrst ni vun ȩr's Liken hörn,
Un wenn du't hörst, so denk darbi:
Se weer toletz min Ann-Marie,
Un wer dat Glück begripen kann,
De denk sik blot: He weer de Mann!


 << Kapitel 83  Kapitel 85 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.