Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 60
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Niß Puk.

(1873.)

Die tiefsinnigen Sagen von Niß Puk und den Seinen, von seinem Verkehr mit den Menschen, seinen Schelmereien, seinen geheimnisvollen Geschenken, zum Schluß die wunderbare Sage vom Abzuge der Kleinen – spiegeln mehr oder weniger klar den Kampf und endlichen Sieg des Christentums über das Heidentum. – Die heidnischen Gottheiten werden zuerst degradiert zu Zwergen, aus dem Himmel herunterversetzt zu »Unterirdischen«, endlich vertrieben, Wodan an der Spitze als Niß Puk. Ueber diese Sagen, die unser Norden besonders ausgebildet hat, vergl. Müllenhoffs Sagen, Märchen und Lieder aus Schleswig-Holstein, bes. Buch III.


1. Land un Lüd.

        As noch de Isenbahn ni weer
Un Schȩp mit Damp noch unbekannt,
Wa seten wi do eensam hȩr
In unse Strand- un Inselland!

Vun Dörp to Stadt – dat weer en Reis'!
Vun Land to Dörp – dat weer en Fahrt!
Wo nu dat blanke Bahngeleis'
Een bringt, ehr man der wis um ward. 181

Na Hamborg reck wul mal en Mann,
– He drev mit fette Ossen rop –
De smȩrten Kremperstȩweln an,
De Geldkatt um, Südwester op.

In't dütsche Rik noch wider rut –
Dat weer as gänzlich unbekannt,
Un »æwern Harz« dat weer so gut
As ut de Welt, in't wille Land. –

Do lȩv un storv der mennig Een
Op Sylt, op Amrum un op Föhr,
De vun de »faste Wall« nix sehn,
As dat't dar, an de Kimming, weer.

Dar, disse Strȩmel, æwer weg,
Wo sik de See un Himmel trennt,
Værn Schipperog mit to doch neeg,
So dat man Veh un Menschen kennt,

De Mælen süht, un op en Kark
Den Fleier in de Abendsünn,
Un hȩr, vun Likentog un Mark
En Ton, as reep wat æwerhin. –

Twars unse Schippers, junk un frisch,
De sȩgeln um de ganze Welt,
Vertelln ok nös an'n Abenddisch,
As wenn man Märken sik vertellt.

De harrn de swarten Minschen sehn,
De Appelsina's oppen Bom,
De weern in de Brunsilgen wȩn,
Un op den Nil- un Maëlstrom. 182

De harrn in Tasch dat rode Gold,
Korallen vær de junge Fru,
Un endlich, wenn se möd un old,
Harrn se en Platz hier vær ȩr Ruh. –

Doch vær de Jungs un ole Möm
Dar harrn wi hier den rechten Strand,
Dar kunn wi dichten, denken, dröm',
As weer uns Land dat Wunderland.

Wi hörn de Klocken inne Deep,
Wo Kark un Sark versunken weer.
De Wulken trocken, as de Schȩp,
Un hoch de Steern deræwer hȩr.

Wi hörn den Stormwind, wa he kracht,
Un de Getiden, Ebb un Floth,
De Mewen, wa se schrillt un lacht,
De Lurken, wa se trillern do't.

Un Winterabends, lank un trag',
De Lamp in Brand, de Aben hitt,
Vertell de Gærn un Knech un Mag'
Grotvader vun de ole Tid.

Wat de ni wuß vun Ris' un Hün'!
Hoch in de Luft vun't wille Heer!
Vun Königskinner inne Dün'!
De Ünnereerdschen inne Eer!

Dat Meiste weer man ole Sag',
Vun Wenig lövt, un man vertellt.
Blot Niß – dat hör man noch to Dag',
Niß Puk weer noch nich ut de Welt! 183

De Ünnerwelt!! – – Man süht en Lock,
Man denkt: en Mullwarp, denkt: en Rött!
Mit eenmal kumt en Kopp – en Pock?
En Tuts? – en Dings Een vær de Föt . . .

Niß Puk!! – He driggt en olen Hot,
He steit un kikt di in't Gesich.
Du seggst: »Gun Dag!« un: »Gröt d! Got« – –
So fahrt he in dat Lock torügg.

Du steist alleen, un mank de Dün,
Un denkst: dat schall mi doch verlangn!
Dar– wit – in't Sand – dar dravt dat hin:
De Ünnereerdschen sünd to Gang'!

Ja, lop! un lop de Been di af!
So lopt de Tüten oppen Strand! –
Wo bleben se? – – Ant stille Haf
Sünnt sik en Seehund oppen Strand.

Doch hörst du lisen æwerhȩr,
Un ünnerhin, un rund herum –
As klungn de Waggen æwer't Meer,
As weer't Gesang, wat summ un brumm. –.

Wer denn en gut Gewȩten hett,
De hör, un denk sik, wat he mag.
Uns Herr is man en Bȩten bet,
Un röhrt sin Orgel Nacht un Dag. 184


 << Kapitel 59  Kapitel 61 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.