Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 43
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

IV.
Besök

            Geestburn rükt dat herut, wenn 't en Lȩben inn Ort un to sehn gift,
Keen Spektakel un Larm – sünd 't Beriders oder de Sniders. 119
Optæg treckt se mit op, un Umtæg treckt se mit rummer,
Seggn un don do't se nix, un stat mit ȩr Alldagsgesichter,
Sünndagsmützen derop, un kikt, as weer't en Geduldsprov.
Anners – wa kamt se denn hȩr ut Offenbüttel un Lehrstall,
Vun Süderhastȩd hendal, vun Linnern oder Pahlhude?
Milen sünd dat to fahrn – un Geestburn sünd der doch jümmer.

    Ünner de schattige Linn – de Namdag glöh oppe Steenbrügg,
Langs de Straten un Stig – heel en Wagen bi Rothgeter Lampe,
Kürwagen, achter mit Korf, merrnin de Sitzen mit Küssen's,
Weke, mit Feddern utstoppt; inne Bos verpusten de Brun sik,
Twee so glatt se man weidt op en Wisch twischen Eider un Elfstrom.
Bleßte, tamm as de Schap, un lat sik locken as Schothunn,
Klok un krütsch as de Muppsen! – Dar! prust se nich gegen uns Water?
Pumpenwater is hart, se drinkt to Hus uten Quellborn!
Kærsch is de Bur un sin Veh, de föhrt en Lȩben as Prinzen!
Awer'n Geschirr vær son Pȩr – en Schaun noch weert vær en Störrtkar!
Nich en Stangtom mal ut Metall! Keen Ring anne Schuklapp!
Halters ut gris linn Gurrt, keen mischen Knop annet Sȩltüg! . . .

    Meister de püssel dar rum, un gev de Brunen to drinken,
Hung dat Geschirr anneWand un snack mit sik un de Beiden, 120
As he so stunn un betrach, un harr sin Hart in Gedanken,
Bald en Tom inne Hand un bald wat anners in Ogen,
Oder en Wort oppe Tung, as hör he rȩden un Antwort.
»As de Prinzen, jawul!« so snack he sacht mit de Bleßten,
Klopp se æwer de Schuft un strak se æwer den Bogen,
De sik strecken vær Wȩl. –
                                              Sin Vetter hörn se ut Bunsoh,
De weer ok innen Ort, un nu to Mark mit sin Süster.
De em sin Husstand föhr – en grote Fründ vun sin Anna,
De se mitünner mal haln un geern op wȩkenlang mitnehm',
Summerdag, wenn dat ins paß, – nu weer't je frilich ni mæglich,
Sit ȩr Moder to Grav – de gude – och! nu wa lang al! –

    So stunn Meister un dach, beseeg de Pȩr un dat Sȩltüg,
Seeg sik um inne Bos un æwer de Dær innen Sünnschin,
Stunn un seeg inne Luft, as gungn denWeg sin Gedanken.

―――
    Awer bi an, inne Stuv, de dar kramn deit – is dat uns Anna?
Strohhot noch inne Hand, kum hett se den Fot inne Dær sett:
Doch gat de Ogen un sökt al rum ünnerwȩgens na Ordnung,
Un keen Gang dær de Dörns, so wischt un stellt de lütt Fingern
Hier en Stohl anne Sit un hier en Stuff vun den Kuffer,
Treckt an de bunten Gardin umt Bett de Folen un Krüsen,
Un as en Spor wo se geit, is't achter ȩr sauber un ȩben.
Kamer geit apen un Kuffer, de Tassen kamt op den Klappdisch,
Dischdök bredt sik darünner – echt egenredte ut Damast –
Moder hett se noch spunn ȩrn letzten Winter, de gude! –
Allens rückt anne Stell, as keem se blot in um to winken,
De doch kumt uten Feld, in Il, ut Arbeit un Hitten. 121
Vader harr rut na ȩr schickt, de Gesell muß hinut un ȩr Bad' bringn,
Burß un allens weer mit, nich Kæl noch Rok oppen Fürcheerd!

    Glücklich drippt se dat noch, dat de Fremden noch ut un to Mark sünd,
Nu is doch wenigstens Tid den Kaffe to kaken un klären,
Rohm uten Keller to haln, frisch Brot un egenbackt Stuten! –
Wa sik dat köhlig dar wahrt! de Melk is sunst nich to bargen
Bi son mulstrige Luft, – de dreiht sik al bet de Middag!
Keller! dat geit der doch mit! ok noch so lütt un so schummrig!
Dat is en Schatz vær en Hus! – Un en Ehrgiz is he vær Anna!
Rein de Luft is al schön! – de köhlt ȩr Athen un Bossen,
Frisch de Geruch un de Duch! – Se kikt in Pütten un Setten,
Rükt de Botterkruk na, un prövt de Stabben vun güstern,
Fingern spitz un de Mund, un tippt anne kirschroden Lippen.
Lang doch hett se nich Tid, se snitt den Schinken in Schiben,
Snitt in Dalers de Wurst un bredt se sauber op Tellern.
Denn, mit de Schütteln in Hand, den witten Arm um en Grofbrot.
Noch inne Fingern en Guß, lichtfarrig stiggt se de Trepp rop,
Füllt den behäbigen Disch un seggt: süh so! un is't redi! 122


 << Kapitel 42  Kapitel 44 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.