Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 40
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Rothgeter Meister Lamp un sin Dochder

I.
De Warkstȩd.

        Rothgeter weer Meister Lamp, – Gȩlgeter hör he noch lewer,
Nich jüs wȩgen de Ehr, doch harr dat bȩter en Utdruck,
Paß mehr to dat Geschäft, un klung ok sauber un rennlich.
Twars en Nam is en Blam, de makt keen Hæker to'n Kopmann:
»Kleidermacher« opt Schild is binn en Snider as jümmer:
Awer wat sik gebört dat hört sik, ok bi en Handwark,
Dank vær Gav un Gunst, so heet dat, un »Ehre dem Künstler.«
Un wul is se en Kunst de feine Arbeit in Messing,
Dar hört Nadenken to, en Wȩtenschop, as man so seggn deit.

    Hier man, dat ruge Metall, beseh dat mal! Lett dat sik smölten?
Is dat blank vær den Guß?
                                              Nȩ tag', as Klister un Syrop,
As Lappledder un Lim! Zink fȩhlt der! dar fȩhlt em de Härte!
Sunsten de Biegung hett't, old is 't, utweddert un smidig.
Je, wa lang dat ok seet in en Zuckerfabrik as en Tapprohr,
Ja, un je länger dat deent, so smidiger ward dat man Jümmer. 107
Oppe Aukschons – wer kennt 't? – dar köften mitünner dat billig,
Köften bi Hækers dat op, as ole Klumpen, as Pipen,
Oft mank Isengeschirr dar findten dat rut un versett dat:
Hier fȩhlt Zink un hier Bismuthum, Spialter un Nickel,
Un wat sunsten de Sak – de Kunst de hett ȩr Geheemnis.
Jede Wȩtenschop hett ȩr Geheemnis, so ȩr Centralpunkt,
Wo sik dat allens an hollt un allens um dreiht as umt Radspol:
So dat Geten bi uns, de Guß dar wis't sik de Meister,
Dat is dat Op un dat Dal, dat is so to seggn unse Schruvstick.
Dar is de Kanngeterie en Spȩlwark gegen, – in Lehmforms
Tappt se dat Tinn as en Beer, wat æwerlöppt wischt se int Schotfell.
Wi geet allens in Sand, fein Geetsand is unse Hartblot,
Wat vær den Bäcker dat Mȩhl, un föhl man: week, as en Puder!
So mutt dat sin! un de Fluß rein gȩl un blank as en Dutter,
Dat der keen Unnerscheed fast, ob't Mischen oder ob't Gold weer.
So is de Nam inne Dad. Rothgeter hett je keen Klang nich!

    Nös kumt Raspel un Fil, dar wis't sik wer der Geschick hett,
Fri ute Hand is de Kunst, un doch as na Zirkel un Tollstock,
Jede Kant na de Snor, un jede Eck innen Winkel.
Blot wat de Ründung hett, dar brukt wi dat Rad un de Dreihbank. 108

    Twee harr Lampe in Gang', de een vær sik to dat Feinste,
Keen Gesell keem daran, un de Lehrburß döst se nich rögen.
Darvær is man de Meister, un hett de Sorg un dat Gruweln.
Kumt dar ni dit oder dat, un jümmer wat nies to bedenken?
Denn en niemodschen Griff un Dreier an Stuben un Husdær,
(As denn je allens sik richt na de Mod un de gothensche Buart,
Möbeln un Töber sogar, un Dær- un Finstergerichten),
Denn en oldmodsch Isen to't Plätten, wo wat an tobraken,
Nu is en Hænken entwei, en niekofft Möser is splȩten,
Dar en Zirkel is lahm oder'n Matstock scheef in en Rittüg
Flickkram, as dat denn is, son Arbeit ute Fabriken –:
Alle kamt se to Lampe: Och Meister, sehn se, dar fehlt dat!
Meister, hier is 't entwei! un Meister, dar is't to flicken!
Awer ob? un wasück? un wadenni? wer mutt dat bedenken?

    So mit dat nie Gewicht! je ja! wat is't en Stück Arbeit!
Loth vær Loth oppen Haar! vun't Quentin herop bet de Pünner.
Alle en Hundertstel to, un denn ahn Stippen un Muken,
Ȩben un blank un poleert, oppen Filstrich fertig to't Stempeln!
Ja berȩken! dat löv ik, berȩken künnt dat de Herren 109
Professoren un Dokters un seggn: so schall dat nu wesen!
Dat is de Grund vun de Sak: dat Kölnsche Pund is to flödig!
Awer utföhrn son Ding – dar lat se Lamp vær den Knütten!

    So weer Lampe sin Snack, un so sin stillen Gedanken.
Snacken much he doch lewer, denn jümmer fleiten un denken,
Wenn man fleit un bedenkt, dat ward mitünner verdreetlich,
Un son Gesell ward stumm bi't ewige Raspeln un Filen.
Mennig mal hett de al hört, wat Meister denkt un belȩvt hett,
Mennigmal süllsten vertellt sin egen Leben un Denken.
So weer't Öl annen Dicht, kumt mal en vernünftigen Minschen,
De he de Saken verklar, de hörn much un se betrachten.

    Meister hör dat ok rut – un weer dat lud inne Warkstȩd
As in en Wullspinnerie un en Stampmæl, – blot anne Husdær
Blot anne Klock as se klung! De harr denn awer den Klang ok!
As en Ducaten – so rein! He harr se sülben mal gaten,
Harr dat Sülwer ni schont, un en Speetschen Daler mit insmöllt.
Klockenspis' kenn he so gut as Piper sin Deeg to dat Losbrot!
Wuß he't doch oppen Loth, wat de Weddingstȩder den Ton gift,
Dat dat schallt æwert Land, as klagen se: Schad' um den Lehrjung,
Schad' dat he dot is! – de Meister belach so'n Wiwergetætel! 110
Sän doch Fischers sogar, Krautwiwer un Stintenverköpers:
Unner de See bi Büsum hörn se mitünner de Klocken!
So wat hört, wer der mag! de Meister hör na sin Husdær.
Augenȩhm weer se to hörn un de Fot-Tritt, de der wat Nies bringt.
Spil he ni richti de Ohrn, wenn dat schall dært Hus un de Dȩl lank,
Schov de Brill inne Höch un glup herum na de Dærklink?
Jümmer de Fil inn' Gang' un de Mund inne Pünt to den Snacken:
»Morgen!« so weer denn dat Wort, gar fründlich, wer der ok in keem,
As mit de Fil innen Takt, dat Liv deen Meister as Schruvholt,
Sȩker weer em de Bost, un de Arbeit blot as en Spȩlwark.


 << Kapitel 39  Kapitel 41 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.