Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 170
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Der Gelegenheitsdichter.

        Wenn ik mal anseeg wat ik sungn heff,
An Vers al makt vær Old un Jungn heff,
So is't, as wenn ik mi verdungn heff
Musik to maken.
So is't as wenn ik blot min Lungn heff
Vær fremd' Lüd Saken.

Vær Thorn un Kark, wenn de der bu't ward,
Vær Hans un Greten, wenn se tru't ward,
Vær Noth un Dod, wenn se mal lud ward –
Singn mutt Klaus Groth,
Wenn Kindbeer gȩbn un Aarnbeer bru't ward –
Ik heff de Noth.

Ik sing, as sung ik op de Landstrat,
Vær de to Stadt un de to Land gat,
De blot mi fründli mal de Hand fat:
»Du kennst de Kunst!
»Wi weet, dat Vers di vun de Hand gat
»As doben Dunst

Kumt Een to Welt recht springn lebennig,
Geit der Een ruter recht elennig,
Kumt mal de Herzog, kumt de König:
Denn Vers to maken,
Dat rȩkt man to min Amt sodennig,
As Kæksch dat Kaken.

Ik segg toletz: so 'n Amt in Ehren –
Wer sorgt min Kinner to ernähren?
Wer gifft mi Brot un Win to tȩhren?
Wer Hus un Hav?
Ik kann ni gan un wedder kehren
As Lurk un Rav. 350

Min Jungs – hett Jeder al en Sawel
To'n Spȩln – hett Jeder al en Gawel
To'n Ȩten – un Jeder al en Snawel
– Weest wul woto
Wüllt Jack un Büx, un sünd cumpawel:
Ok Strümp un Schoh. –

So denk ik, wenn mi't mal bedwingn deit.
Doch wenn de Lurk denn baben singn deit,
Dat mi dat recht to Harten dringn deit
As Værjahrsrȩgen,
So denk ik: sing man! Wenn't nix bringn deit:
Bringt't doch wul Sȩgen!

Du büst hier, as de Lurk opt Feld,
Nich vær en Lohn un nich um Geld,
Vunn lewen Gott int Amt bestellt,
Nich mehr, nich minner,
Un de vær de sorgt un de Welt –
Sorgt vær din Kinner.

 


 

 << Kapitel 169 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.