Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 159
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

De eersten Höschen.

(Vom Dichter einem Gedichte in schweizer Mundart der »Bienenzeitung für die Schweiz« frei nachgedichtet.)
(1875.)

        Min lewe Fründ, wa lang is't hȩr,
As Du de eersten Büxen kreegst,
Un as en Kȩrl Di oppe Strat
Vun Föten bet na'n Kopp beseegst?

Ik löv, dat is al tȩmli lang,
En Jahrer dörtig, veertig wul,
So lang al, würkli, as Du sühst,
Dat Snee Di oppen Köppen full.

De eersten Büxen! Ja værwahr,
De Bengel trock se sȩlig an,
Un rich sik stramm hoch op de Been,
Un dach un föhl sik as en Mann.

Wa menni Paar sitdȩm darna,
Wa menni Riß, wa menni Lock!
Dær Hȩg un Stȩg gung meist de Weg,
Dær Bȩk un Graben, Busch un Brok.

Un wenn't mal Tüg as Ledder weer:
Wat nich entwei, dat weer to kleen,
So dat de Moder öfter wünsch,
De Büx much wassen mit de Been. 330

Nich wahr? So weer't. Un mit de Tid
Gev't Hosen, as de Mod se broch,
Bald so, bald so vun Tüg un Snitt –
Blot an de eersten denkt man noch.

De eersten Höschen! – Doch, min Fründ,
Mi fallt en Radelsch darbi in:
Segg an, de allereerste Büx –
Wat vær en Bengel steek darin?

Du kannst ni raden? Na, so hör:
Dat weern de Im in't Paradies.
Ni wahr? Un weest nu ok de Farv:
Gȩl meistens oder witt un gris.

Un so is't blȩben allsither,
Noch ganz de Mod, na Tüg un Snitt
Dregt noch de Höschen uns lütt Im,
Desülwen Farwen gȩl un witt.

Un snidert sülb'n, un wa geschickt,
Brukt nich mal Natel oder Scheer,
Keen Splet darin, ni stückt noch flickt,
Anpaßt as vær de feinste Herr.

Dat All'ns, as Fritz Reimers sä,
Do he noch lȩv, ahn Hexeri,
Mit Snelligkeit; en Neihmaschin
Vun Singer stümpert blot darbi.

Dis Höschen sünd de Imkers Freud,
De eersten, ut den Hasselnknick,
Un wenn de schöne Summer geit –
Dal mit de letzten geit sin Glück.

De eersten Büxen! Och min Fründ,
Wer denkt ni dran? de Lust weer grot!
Un wenn't bet an de letzten kumt,
Denn tröst di mit den lewen Gott. 331

So lehrt de Imker allerlei
Vun sin lütt Volk Jahr ut Jahr in,
Ok wenn se em keen Hönnig bringt,
Bringt se Denkkörner em in Sinn.

Wer lehrt nich an sin Immenstand
Vær't Hus to sorgen, Kind un Fru,
Gar, kunn man segg'n, vær't Vaderland
Un all wat gut un schön darto.

Un wenn de körtste Dag værbi,
De slimmste vær en Imkersseel,
Denn geit't bargan, de Sünn de stiggt,
Bald ward de Hasseln wedder gȩl.

Un Niejahr röppt he to sin Volk,
Dat ruhig tövt, un to sin Frünn:
Nu man Geduld, de Dag de längt,
Prost Niejahr! Bald so warmt de Sünn.


 << Kapitel 158  Kapitel 160 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.