Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 149
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Zum Jubiläum des Herrn Propst Schetelig.

(Mit einem Exemplar des damals noch nicht im Buchhandel erschienenen Buches: Ut min Jungsparadies.)

        Ut ole Dankbarkeit un Lev
Kumt hier en Bok mit 'n lütten Breef, –
Dat Bok is egentli ni klar,
Will seggen: inn Handel noch ni dar, 311
Hett noch dat Hochtidskleed nich an,
Dat't bi en Fest sik wisen kann.
Darvær is't ok noch nich gemeen,
Un kumt to'n Propsten ganz alleen,
Dat kumt op Töntjen sacht un lis,
Kumt ut dat »Jugendparadies«,
Kumt morgens fröh an sine Dær,
Un seggt: Ut Heid, en lüttjes Gær,
Schall gröten vun den Lüttenheid
Un fragen, wa't Herr Paster geit.
He harr dar allens prüft un lehrt,
Harr't tru't un döfft un confermeert,
Harr wat der storben, mit begraben,
Un wat der lȩv, rop wis't na'n baben,
Ja gar wat grönt und wassen deit,
Harr ok Herr Propst mit plant un sei't.
Nu schull ik wünschen to dat Fest
Gesnndheit un dat Allerbest.

Un as ik 't schriv, wat min lütt Gær
Schall morgen seggn an Propst sin Dær,
Bün ik't op eenmal sülben, un sta
As en lütt Bengel vær em da . . .

An't stille grote Heider Mark
Dat Hus to Süden vun de Kark,
En witt Gewölv, to rechter Hand
En Dær un Klingel in de Wand . . .
Dar steit de Jung. De Ehrfurcht litt
Nich, dat he an de Klingel ritt.
Doch endlich is he so verwogen.
Dar kumt en Mann mit grote Ogen
Flink op em to: Sieh! Kleiner Groth!
Un ik weer fri vun Angst un Noth. 312

Gewis denkt ok Herr Propst verwunnert
Vundag' torügg dit half Jahrhunnert
Mit Dank na Baben, un mit Freid
Un Wehmoth ok wul an de Heid.
Un weer se ok keen Paradies,
Leef blifft de Heid em ganz gewis,
Dar ruht op Wȩgen un op Stȩgen
In Hüs' – un buten noch sin Sȩgen.

So bringt de »lüttje Groth« denn hüt
Geschichten jüs ut disse Tid,
As wenn he æwer Lust, un Lev,
Un Leid alleen vær'n Propsten schrev,
Dat de sik hüt de Tid erinner,
Wo he so fründli mit uns Kinner,
Kreeg denn ok mal vun em to wȩten:
Dat Gude war ni licht vergȩten.

An Wünschen heff ik denn so vȩl –
Ik nȩhm darut dat beste Deel:
Gesundheit! Vær den annern Rest
Sorgt wul de lewe Gott op't Best.


 << Kapitel 148  Kapitel 150 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.