Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 145
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

Gruß to dat Plattdütsche Volksfest in Chicago.

(1880.)

        Wenn nich de Pohl dartwischen weer
Von Kiel bet Illinois,
So wuß ik noch en Minschen mehr,
De na Chicago reis'.

Denn sä ik: Gau den Kuffer packt.
Ik mutt mal hörn un sehn,
Wa man in't Westen plattdütsch snackt
Günt bi de groten Seen!

Wo fröher nachts bi Voß un Ul
En eensam Jäger sleep,
Wo sunst dat wille Kriegsgehul
De Minschen schreck un reep:

Dar röppt uns ole Modersprak
Nu Dusende tosam;
To'n lustig, hartlig plattdütsch Snack
Süht Illinois se kam'.

Ja, sunnerbar un wunnerbar!
Segg an: Wer harr dat dacht?
Wer't seggt harr noch vær dörtig Jahr,
Den harr man lud belacht.

Den harr man seggt: In dütschen Lann,
Dar schamt man sik vært Platt,
Dat is bet dicht vært Ünnergahn,
Keen Bur – he hett dat satt.

De Kinner lehrt al in de Schol:
Dat weer so grof, so rog,
Paß höchstens inne Kæk bi'n Kohl
Un achter Putt un Plog. – 303

De awer, de vun Hus un Klus
De Noth drev, dat Geschick,
De, de der gan un wannern muß
Un söken na dat Glück;

Ut Vaderland un Heimath fort,
Weg æwer't wide Meer:
Hör de mal dar en plattdütsch Wort –
Mein Gott! wa trock em't dær.

So herrli klung em keen Musik
Un sung keen Nachdigal,
Em lepen glik in Ogenblick
De hellen Thran hendal. –

Un as Wi keem' un sungn op't nie
Den lang vergeten Klang:
Vær de weer't mehr as Melodie,
As Dichtung un Gesang.

De hörn den Heimathston herut,
As war Reveille blast,
De keem dat an, as reep dat lud:
So Jungs! Un nu holt fast!

De reep uns ole Modersprak
To Dusende bieen
To'n hartli Snack un düchti Sak:
To'n Plattdütschen Vereen. –

Um fast to holn an dütsche Art
Int nie Vaderland,
Um optofrischen mal dat Hart,
To starken Kopp un Hand. –

Wi Sängers awer hier to Hus,
Wi spört ok ut de Feern
Den Wedderklang as Heimathsgruß
Mit Stolt un banni geern. 304

Uns klingt dat as per Telephon,
Jüm Hurrah, bet an't Hart,
Ik föhl dat as den höchsten Lohn,
De Dichters baden ward.

Dat gift en Echo, ja dat röppt
– Wovær ik strev un wak
All wat bi uns in Dusel slöppt:
Holt fast an Art un Sprak!

Un kann ik nich, as ik wul much,
Mit fiern dar Jüm Fest,
So schick ik Jüm en Gruß un Spruch,
Min hartlichst un min best.

Vellich ok mal min öllsten Sæn
– Vun sæben Fot, as ik –
Mit plattdütsch Hart un lange Been,
Versteit sik, un mi lik.

Un un min Spruch, de heet: Holt fast
An plattdütsch Sprak un Art!
Un vær dat Fest: dat't blöht un waßt
Un jümmer schöner ward!


 << Kapitel 144  Kapitel 146 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.