Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Klaus Groth >

Quickborn II

Klaus Groth: Quickborn II - Kapitel 143
Quellenangabe
typepoem
booktitleQuickborn II
authorKlaus Groth
year1898
firstpub1853
publisherLipsius & Tischer
addressKiel / Leipzig
titleQuickborn II
pages350
created20170207
sendergerd.bouillon@t-online.de
Schließen

Navigation:

An den Klub »Klaus Groth« in New-York.

(Den 6. Aug. 1875.)

Der »Plattdütsche Husfründ« vom 5. Jan. 1878 bemerkt dazu:

»De plattdütschen Volksfeste neem' ȩrn Anfang mit en »plattdütschen Breefwessel«, ok wul de eerste in sin Art, twischen New-York un Kiel. Dat sünd tum Deel Saken dat man lachen un ween kann op eenmal.

»De eerste Breef keem vun en Hannoveraner in New-York. Wat Klaus Groth darop antwor war in en Dütsch Blatt in New-York afdrückt. Darmit gung de Sak an. As ik segg: Saken to'n Lachen un to'n Ween' keem darbi to Dag'. Tom Bispill en Fru ut Freesland in Schleswig-Holsteen weer na New-York reis't, um dar en Ohm Klaus Groth to söken. Se seet mit ȩr Kinner in kümmerlige Lag', un schrev nu na Kiel: ob unse Dichter nich de Onkel weer, se harr sin Breef an Jan van Butenrin in New-York in de Zeitung lȩst. – He muß antworten, dat he't nich weer.

»Bi dat eerste grote plattdütsche Volksfest in New-York keem' nich weniger as 45 plattdütsche Clubs un Vereene tosam. Mennigeen darvnn, as t. B. en Bismarck-, un Moltke-Club, weer wul tȩmlich nie backen. Dat dat en Fritz Reuter- un en Klaus Groth-Vereen gev, weer natürlich.

»De letzte Club schrev an ȩrn Namens-Vetter na Kiel, den Breef na weern dat eenfache Lüd, meist ut Sleswig-Holsteen. Se bȩden em um en Teken vun sin Hand, wat he schicken dȩ.

Dat Gedicht heet:

        Dat Plattdütsch weer binah toschann,
Do fung ik dat to schriben an,
Ik schrev en Bok, mank Sorg un Noth,
Un sett min Nam darvær: Klaus Groth. 298

»Klaus Kleen«, dat harr wul bȩter paßt:
Dat weer keen Schipp mit Seil un Mast,
Mit rike Ladung, stolte Fahn –
Dat weer en lütt bescheden Kahn.

Plattdütsche Leeder weern sin Fracht. –
Wa mennig feine Herr hett lacht,
Sin Kniper in de Ogen drückt
Un værnȩhm seggt: »Dat is verrückt!«

»Plattdütsch dat is je Kauderwelsch,
De Sprak vær Wiebke un vær Telsch,
En Buernsprak vær Hans un Klas,
Un mal vær uns Slach Lüd ton Spaß.«

Dat weer de Tid, wo Holsteen blött,
De Dän uns op den Nacken pett,
Wo all wat Hochdütsch uns verleet
Un Truer uns inn Harten seet.

Do hör uns Volk sin Modersprak,
Dat drop sin Hart as Dau un Dak,
En Quickborn war't vær Lütt un Grot,
En Husfründ mit sin Nam: Klaus Groth.

Do hebbt denn bald ok Anner sehn:
Platt weer wat anners, as gemeen,
Un bald hör man de Welt vertelln
Vun'n Quickborn un de Olln Kamelln.

So sȩgel denn min lüttje Kahn
Hinæwer æwern Ocean.
Un nu – wat hör ik? – röppt man lud
Dar, æwer't Water: »Plattdütsch rut!« 299

»Plattdütsche rut!« un: »Plattdütsch baben
Als weer New-York ann Kieler Haben.
Fritz Reuter-Club un Club Klaus Groth!
Wa sik de Tiden ännern do't!

Ik hör't in Demoth un in Freid,
Ik, noch alleen vun uns Tweebeid,
Vær Em un mi, un reck de Hand
Dankbar to Ju int fremde Land.

Mi stiggt dat Hart – doch nich vun Stolt –
Ik weet, ik bring nich Geld un Gold,
Ik bring en Hart so slecht un recht,
As hier bi uns to kloppen pleggt.

Vær Jüm ok noch en Wort: Holt fast!
Dat ok in Sleswig-Holsteen waßt.
Holt fast an Holsten Art un Slach.
Wo ok de Fot Jüm drȩgen mag.

Un noch en Rim: de Klub Klaus Groth
Schall leben! un dat ga em got!
Un wat ut Sleswig-Holsteen da,
Wȩs glücklich in Amerika.


 << Kapitel 142  Kapitel 144 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.