Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Startseite    Genres    Neue Texte    Alle Autoren    Alle Werke    Lesetips    Shop    Information    Impressum
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > Fritz Reuter >

Läuschen un Rimels

Fritz Reuter: Läuschen un Rimels - Kapitel 19
Quellenangabe
authorFritz Reuter
titleLäuschen un Rimels
typenarrative
sendertorsten_schertel@talknet.de
created19990828
firstpub1853
Schließen

Navigation:

De Wedd.

De Bäcker Swenn, dei sitt in sine Stuw
Un hött sin Tweiback un sin Kringel,
Dunn kamen tau em ’rin twei lange Slüngel:
"Oh, Meister, bring’n S’ doch eins swin’n
För uns en gaudes Frühstück ’rin!" –
"Ja woll!" Hei halt nu Eier, Schinken;
De Gäst, dei föddern ok tau drinken,
’Ne Buddel Win von’n Besten sall dat sin,
De Wirth, dei bringt s’; de Gäst, dei sünd taufreden
Un fangen an, von dit un dat tau reden.
"Na, hür mal, Brauder Möller, kumm!
Schenk Di mal in, will’n mal drinken,"
Seggt irst de Ein un ward den Annern plinken.
"Nu segg mal blot, wat was de Kirl doch dumm!" –
"Du meinst den Ollen an den Mark,
Den ollen Bäckermeister Hauck?
Ja, den’n sin Dummheit, dei is stark.
De Oll, dei höllt sick schrecklich klauk,
Un hett sick doch so dull blamirt!"
De olle Hauck? – Oll Bäcker Swenn, dei hürt
Ganz nipping tau. – "Oh, wenn ick fragen kann,
Wobi let dei oll Voß sick faten,
Hei is doch süs so’n nägenklauken Mann?" –
"Se weiten doch: hei kann dat Wedden jo nich laten
Un dorbi kregen wi em ’ran.
Wi wedd’t mit em un hei verlur,
Dat hei vör sine Stubenuhr
’Ne Virtelstun’n nich sitten künn
un nich so langsam un so swin’n,
So as de Parpendikel flög,
De Würd’ ahn Stamern ’ruter kreg:
Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen.
Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen."
"Ih, dat ’s doch nich so swer," seggt Swenn,
Dei gor tau girn ok wedden müggt,
"Dei olle Schapskopp? Na, mi dücht,
De Sak, dei is doch gor tau licht."
"Je," seggt de Ein, "dat is doch so’n Geschicht!
Sei dörwen nich upstahn, nicks anners reden,
Sei möten ümmertau den Vers herbeden."
"Ick dauh’t, un ick gewinn," seggt Swenn;
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen.
Hir, föfteihn Daler sett ick hen!" –
De beiden Kirls kregen
Nu ehren Büdel ’rut un set’ten föfteihn gegen,
Un vör de Klock set’t sick oll Swenn:
"Hir geit ’e hen, dor geiht ’e hen."
"Adjüs! Herr Swenn," seggt nu de Ein
Un makt sick an de Dalers ’ranner,
Un sick dunn fix up sine Bein;
"Adjüs, Herr Swenn," seggt ok de Anner,
"Sei dörwen nich upstahn, nicks anners reden,
Sei möten ümmertau den Vers herbeden,
Ick wünsch Sei ok recht vel Plesir."
"Je, dat ick doch en Schapskopp wir,
Un dordörch mine Wedd verlür!
Ne, löpt Ji man," denkt Bäcker Swenn,
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen: –
Üm mine Wedd ward mi nich bang’n;
So licht lat ick mi noch nich fang’n." –
Hei drömt sick nu all as Gewinner.
Dunn kümmt tau em sin Fru herinner,
Dei ut de Stuw’ wat ’ruter halt:
"Na, Vader, heww’n de Kirls betalt?" –
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen."
"Wat is ’e los? Wat fehlt Di, Mann?
Wat red’st Dur dor? Wat is Di denn?
Wat kickst Du denn de Klock so an?" –
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen." –
"Mein Gott! Wat fehlt Di? Segg doch, Swenn!
Du büst doch woll nich dun hüt morg’n?
Du büst doch woll verrückt nich word’n?" –
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen." –
"Herr Jesus, kumm doch ’rinner Fik!
Lat Allens liggen, löp un rönn
Doch mal nah Dokter Hansen glik,
Hei süll doch kamen in den Ogenblick,
Uns’ Vader hadd nich sinen Schick."
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen." –
"Hür Vadding! Swenning! Leiwe Swenn!
Herr Gott doch! Vadding! hürst Du nich? –
De Ogen gahn em fürchterlich.
Segg, Vadding! Segg! Kennst Du mi denn?"
"Hir geiht ’e hen, dor geiht ’e hen. –
So, Mudder! so! nu heww ick wunn’n!
Nu is’t ’ne richt’ge Virtelstun’n.
So, Mudder! ick gewünn de Wedd." –
"Ih, Vadding, kumm! Legg Di tau Bedd;
Ick bidd Di d’rüm in Gottes Namen.
Ick denk, de Doktor sall glik kamen." –
"Gotts Dunner, Mudder! Ne! Ick heww gewunn’n. –
Dor sall doch glik dat Wetter ’rinner slagen!
De Kirls, dei heww’n mi doch bedragen,
De niderträchtigen, entsamten Hun’n!
Wat? Meinst Du, dat verrückt ick bün?"
Un as hei noch so schellt, dunn kümmt de Dokter ’rin.
"Ja, ja! er ist in schrecklicher Erregung,
Der Puls in heftiger Bewegung,
Das glüh’nde Auge rollt und irrt
Umher! – Das Faseln von der Wette! –
Der arme Mann ist leider ganz verwirrt
Und ganz gestört, er muß zu Bette." –
"Gotts Dunner! Hür’n Sei mi doch an!" –
"Min leiw’ Herr Swenn, man keinen Larm!
Wi weiten’t all! Nu kamen S’ man."
Un dormit kriggt de Dokter em bi’n Arm,
Un sine Fru, dei nimmt den annern,
"Kumm Männing, Swenning kumm un gah!"
Un Fiken, dei schüwwt achter nah;
So möt hei nah de Kamer wannern.
Hei flucht un swört, hei deiht un seggt,
Dat helpt em nicks, hei ward, mit Bidden bald,
Wenn dei nich helpen, mit Gewalt
In’t warme Bedd herinner leggt. –
Nu geiht dat los mit Aderlaten!
Up sinen Kopp ward Water gaten;
Un wenn hei blot mal wedder röppt:
"Ick heww jo wedd’t, un ick heww wunn’n!"
Denn ward hei glik von Flässen schröppt,
Em acht’re Uhren Ilen set’t,
Un Luft ward em denn schafft von unnen.
So liggt hei nu den einen Dag, den tweiten
Bi Hawergrütt un Watersupp,
Un Keiner will von em wat weiten.
Un deiht hei blot den Mund mal up,
Denn heit dat glik: "Wat willst Du, Swenning,
Ligg ruhig stilling, leiwes Männing!"
Un fängt hei an mal tau vertellen
Von sine Wedd, un an tau schellen,
Denn geiht dat glik: "Oh, Fiken lop un rönn
Doch glik mal nah den Dokter hen.
Hei müßt em wedder Ilen setten,
Un süll de Spritz ok nich vergeten."
"Na," denkt hei endlich, "giww Di man!
Verrückt? Ne, dat’s nich wohr, dat bün ’ck nich west,
Doch dumm, as Einer wesen kann!
Ick glöw binah, dat is dat Best:
Ick segg hir weder in dat Bedd,
Noch œwerall wat von min Wedd:
Ick glöw, ick swig’ man ganz un gor.
Dat Geld is weg, de Schimp is dor.
Sei heww’n mi doch tau arg traktirt,
Von’t Wedden bün ick nu kurirt!"

 << Kapitel 18  Kapitel 20 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.