Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 9
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Dat wir so gegen Ostern rümme west; mitdes hadd sick jo nu dat Johr bet nah Pingsten ranne luvt. Min Oll un Bradhiering wiren all 'n poor Wochen wedder in See, min Oll nah Krischania un oll Bradhiering von den ›Emanuel‹ nah Rowan. De Boden an den Strann von de Borgwalldur, an de Ballaststäd vörbi, bet nah dat Petridur würden een nah de anner upstellt för dat Pingstmarkt, un wi Jungs, min Kumpans von de oll Ballaststäd, Jochen Bees', Vogel Strauß, Hans Holtfräter, Ete Kock un wo se all noch heeten deden, hadden dat mächtig hild nahmiddags na de Schol mit dat Tokiken bi de grot Bireuterbod un de grot Menagerie, de Timmermeister Wölfelt un Zacharius Dierksen dor upslahn deden, un mit de Karussels un nahsten mit dat Klaribospill achter de Boden, Junge di! Un Fridagabend vör dat Pingstfest donn trocken de Juden in ut Meusling un Israelsdörp un Altona, un Teterow un Kröplin, all up grot Planwagens, Achum machechum, machachum! Schalemichum, Schalemachum, Junge di! Schachermachei! Un Fru Schrödern ut Lübeck mit de Appelsinen wir ok all ankamen, un de Stettiner Pötterjachten legen ok all bi den Kran an dat Borgwaller Dur; un oll Tanten Mæhnen hadd mi seggen laten, ick süll mi den tweeten Festdag man dat Bewußte abhalen, un dat was ümmer 'n lübsches Markstück; un oll Vetter Meyer hadd mi up de Strat drapen, – tofällig wir dat nich, denn ick wüßt prick de Tid, wenn he abends nah Blocken an de Blotstrat mit sin lange Pip stüern ded, un hadd to mi seggt: »Na, Andrees, verget dat ok nich un lat di eens negste Dags bi mi sehn!« – un dat bedüdte ok een lübsches Markstück, un dorto vierteihn Dag' keen Schol un keen Eloquentsch nich. Junge di, dat wir fein!

Sünnabendnahmiddags Slag vier würd dat Fest inlüddt von all de sæben Tuurns mit all de Hauptklocken 'ne halwige Stunn lang, un mi wir dat nürige Jungshart so vull von all de Harrlichkeit, de dor nu kem, un von dat söte Vörgeföhl, dat dor jo noch ümmer söter is as de Würklichkeit sülben, denn Kasper-Ohm wir mi bi dat Mönkedur begegent un hadd dat linke Og so halw toknepen un mi so ohmshaftig towunkt as lang' nich un hadd to mi seggt:

»Is Er dat, Jonge, oder is Er dat nich? Er künn sick ok woll wedder eens bi mi sehn laten, Ansehn deit gedenken, ond wen wat will, der mot dor ok nah gahn, mag er oder mag er nich; ond wen nich dornah gahn mag, der mot sick achterher man nich wondern, wann dat Ei schier ond dor keen Gel nich for em in is. Mag sin, dat ick ok noch wat in Petto for Em heww, Jonge, versteiht Er oder versteiht Er nich?«

Un dat läd ick mi so ut, dat min Öhme mi doch noch am Enn ok wedder mal eens een lübsches Markstück anwassen laten künn, as oll Tanten Mæhnen un Vetter Meyer, un denn wiren dat all dree Markstücken, un dor künn ick jo woll Schröders ehr halw Appelsinenbod för utköpen.

Un as ick so kalkuleeren ded, dor stünn ick grad mit minen Fründ Vogel Straußen vör Mynheer van der Plömerstaken sin Waffelkokenbod, de ut Amsterdam up sin eegen Schuyt æwer Tönningen kamen wir mit Mynfruw van der Plömerstaken ond mit twee Mynjungfruwens van ick weet nich wat; man sonn Barribal von Jungmann, de achter mi stünn, säd donn to 'n annern Jannmaat, de bi em stünn un ok de Bod mit ankek, dat he se all in Hamburg sehn hadd, un wenn dat nich twee van den Barg wiren, denn wull he Warg priemen. – Mynheer was eegens up sin Schuyt kamen, üm de Rostockers mit veritablen Gintoddy un Waffelkokens direkt ut de Pann un echte Vagelnesters un ick weet nich wat sünst noch för Delikatessen ünner de Ogen to gahn. 'n Bod wir dat nich, man een puikes lüttjes Hüschen, orig mit Finstern in un Gardinen achter de Finstern un 'n lüttjen Schosteen baben up dat rode Dack: »Harre, du Vogel, kik eens!« Un vör de Dör von dat lüttje hollandsche Hus hüng an 'ne Stang 'n Arra in, von de Westindies, un karkt, as wenn een up ne Gosgörgel fläuten deit, un in dat lütt'e Hus sprüng üm Mynfruw van der Plömerstaken, de grote güllen Schillers æwer ehr Uhren drög, ne lütte Apkatt rümme: »Junge di, hest woll sehn, Vogel Strauß? 'ne Waffel ward eten, wenn se man ierst backen deden, 'ne Waffel ward eten, un wenn dat ok twee warden«, un donn kreg ick dat mit dat Dickdon un säd to Vogel Straußen:

»Wenn min Öhme, Kaptein Pött von de ›Anna Maria Sophia‹, mi een Markstück tüm Pingsten schenken deit, denn so kriggst du een Waffel von mi af, Vogel!«

Vogel Strauß höll mi donn flink de Hand hen un röp:

»Hal mi de Düwel up ewig?«

Donn rögt sick æwersten de Druppen Pöttsches Blot in mi. Ick kek Vogel Straußen mit eenen Blick an, nich för de Frag, un säd to em, as wir ick minen Öhme sin Sæhn, de dor dunn noch kamen süll: »Ick will di mal wat seggen, Vogel Strauß! Wat ick segg, dat segg ick, un wat ick seggt heww, dat heww ick seggt!«

Vogel Strauß höll mi æwersten noch ümmer heel thomassig de Hand hen:

»Hal mi de Düwel up ewig, Andrees?«

Donn gew ick Vogel Straußen de Hand un bünn mi:

»Hal mi de Düwel up ewig!« säd ick.

Vogel Strauß höll æwersten, um noch sekerer to gahn, min Hand fast un säd to Hans Holtfrätern:

»Slah mal dörch, Hans! Du büst min Tüg', Hans! Een Schinner, de nich Wuurt hölt, Andrees!«

»Een Schinder, de nich Wuurt hölt!« röp ick.

Un donn slög Hans ok dörch, un donn wir de Pakt so fast as mit 'n Düwel, un donn sett't ick noch hento mit de richtige Maneer von minen Öhme un mit den feinen Taktus, de sick nich gewen lett, wen dat nich hett: »Un denn kriggst du ok een Waffel af, Hans! Denn wat ick segg, dat segg ick, un wat ick seggt heww, dat heww ick seggt.«

»Dat weet ick, Andrees, dat du nich so büst!« säd dunn Hans Holtfräter. Na, den negsten Dag wir jo nu de hoge Festdag, un dunn müßt ick vörmiddags mit min Ollsch nah de Kirch; Vatting wir jo in See. Hasselnæt nehm ick jo nu nich wedder mit, un Höltendræticksgedanken hadd ick nich mihr. Man as wi donn in ünsen ollen Kirchstohl rinne kemen, dunn ret ick de Ogen wit apen, dunn set dor Kasper-Ohm un Kasper-Möhme un lütt Gretenwäschen, un Eikater Knallerballer set midden mang minen Ohm un min Möhme. »Eikater? Slah mi de Deuker, wo kümmt de her?« säd ick to mi, »un wat will de hier? Wat heet mi dit, un wat is dit? Un dit sall mi man blot wunnern, wo mi dat noch verlangen ward.« Aewer ick kem bald up anner Gedanken, denn de Bälgentreder füng an to pedden, de grot Örgel füng an to snuwen, un donn sett't Kasper-Ohm in mit sonne muurdsche Tremulatschon, as wull he Chur, Orgel un Köster, von de Posaunen un Trumpeten gor nix to seggen, dot un dal singen: »Komm, heilger Geist, befeuchte mich, Erwünschter Regen, zeige dich, Du Wasser aus der Höhe.« Un as he bi dat Wuurt ›Wasser‹ wir, dunn würd jo min Ollsch woll an Vatting un dat Schagerack un de Paternosters un de Makrelen un Lobsters denken, dunn fohrt' se sick mit dat Taschendok üm de Ogen und sett't ok mit sonne feine Fistulatschon in:

»Süße Fülle lasse quirlen, Wohl zu stillen Unser Lechzen, Heilger Geist, erhör mein Ächzen!« un dunn hüng dor sonn blanken Druppen an ehren Näsenzippel, dat mi de Tranen in de Ogen kemen, un dunn sett't ick ok mit in: »Wie sehn ich mich, mein Hort, nach dir!« ümmer gegen Kasper-Ohmen up, un as wenn ick em dat wisen wull, wat dat wohr wir, wat de oll Kanter nülich noch to mi un Tribeseeßen seggt hadd bi de grote Chural: »Tribesees un du, Andrees, ihr habt beide eine Stimme unter Dausenden!«

Un as dunn Köster Knaak mit den Klingbüdel kem, dunn so kem ick jo natürlicherwis wedder up anner Gedanken, un dunn kem ick up den Harrn Magister un den hollannschen Duwwelten un von den Hollannschen begriplicherwis up dat lübsche Markstück un Kasper-Ohmen un dat Mönkedur un so wedder midden up dat Pingstmarkt un de Appelsinen un den Arra un de Apkatt un Mynheer van der Plömerstaken, un, Kinnings, ick will mi nich slichter maken, as ick dunn wir, ick wir 'n richtigen Rostocker Jung, richtige Klür, un dat sünd de meisten von juch ok woll west jug Tid.«

»Du wenigstens, Hans!« säd ok Unkel Andrees to mi, de ick dat jo in Gang bröcht hadd, dat oll Unkel Andrees üns sin Fohrten mit Kasper-Ohm vertellen ded. Du süllst man leewersten nix nich seggen un nich vull so plietsch utsehn un gor den Kopp schüdden! Wat di angeiht, du haddst jo den Rostocker Jungen noch nich uttrocken, as du all lang de Voßisens an de Hackens drögst. Wierst du dat nich, de noch Anno so un so, as de Brandvoß nah dat Karzer nah dat oll Witt Kolleg ruppe müßt, den Komitato, as Kasper-Ohm sin Tid seggt hebben würd, mit in Gang bröcht hett von Meister Langen ut in de Drägerstrat? – Wat denn? Na, leeg nich, Bengel, sünst vertell ick nich wider. Du büst dat west! Wat denn? Du haddst noch Meister Langen sin witt Slapmütz up un dinen Rock verkihrt antrocken un setst up Korkenführer Knüppeln sinen hahnentrittigen Voß, un ji haddt noch den Armensünner up den Korkenführerwagen, ji Kaldunslukers ji, – un de Brandvoß hadd Fru Meistern ehr Nachtmütz up, dat rode Onnerfutter von sinen Gottfried nah buten, un 'n lütten Disch vör sick up 'n Wagen mit 'n Buddel Steenbecker dorup, – un oll Ülzen mit den kahlen Kopp, de so speegelblank un glatt nog wir, dat de Lüs dor up Stritschoh lopen können, de set achterup mit ne Rumbuddel ünnern Arm? – Wat denn? – Un de een von juch Studiermakergesellen güng noch an de een Sid von den Wagen, mit 'n Virgil ünnern Arm, un de anner, de an de anner Sid güng, de drög noch 'n Stewelknecht, un all de æwrigen Kaldunslukers von Meister Langen sin Klür, de güngen all noch, tweeundörtig Mann hoch, achterher, all ehr Röck verkihrt ümtrocken un de Taschendöker as Slapmützen up 'n Kopp un süngen dorto, ierst: »Was kommt dort von der Höh?« un nahst: »Nur immer langsam voran!« Und so güng dat an 'n hellichten Dag' de Mönkestrat dörch un dat æwer 'n ›Schill‹ un nah 'n Nigen Markt ruppe un nahst dörch de Blotstrat nah Famulus Jungen un dat Witte Kolleg Haben binnen, un dor würd wedder Chur sungen: »Nun lasset uns den Leib begraben!« – un de beiden Pudels, oll Schultz un Roloffsen, de würden doch voßwild, wil se to lat kemen, üm auch aftofaten, un de blagen Wäpstierts kemen nahsten noch in Gang. Kriegen deden se juch æwersten ok nich! – So 'n Skandal was dat, as in teihn Johren nich west wir! Wat denn? Wenn ick dat nich mit min eegen Ogen afsehn hadd! Je, kik du mi man noch twee lang un twee breet an! Ick stünn grad bi Krischanen von 'n ›Schill‹ vör de Dör un wull grad mit em nah Mutter Meyersch von de ›Altona‹ vör dat Steendur rute stüern to üns Partie Scherwenzel; de Brandvoß, de Lock in müßt, wir noch Voß Köchy, sühst du woll? Wat denn? – Un denn wist du mi hier noch lang grinen, du muurdverbrannter Rebeller du! Un wat noch mihr is, wat ick di seggen kann: Ick hadd mi dunn noch so vel hægt œwer juch, denn, mag ick wat, denn sünd dat jung Lüd, de orig eens achterut keilen un sick eens upsteideln un brenschen as jung' Hingsten in de Koppel, wenn se den Frachtfuhrmann sin Swep up de Landstrat klappen hüren don, – de sich orig utrasen, wenn de Tid dorto dor is, un nich ierst dormit anfangen, wenn de Tid dor is, wur se Großvatters sin künnen. Nee, giww mi so 'n richtigen Jung, wor dat Lewen fördwars in sitt un den dat nich dorup ankümmt, wenn he 'n Gröschensupeter uphett, noch ne Matt Plummen dorachter uptosetten un denn doch noch nich richtig satt is, – man leegen un stehlen möt he nich! Dat is dat richtige Pockholt, wur achterher ne Kugel utdresselt warden kann, wurmit acht üm 'n König smeten warden kann. Upstäds is dat jo woll all nich mihr so. Ick begegen man männigmal so 'n Quart von Talglümmels un Taftlappens un Sidenswäns mit Glacéstewel un Noahscheitel un Ogenkniper, de den Achtersteven dreigen, as wenn dat Stüer uthakt is, un wenn mi denn seggt ward, wat dat een Broder Studio sin sall, denn is mi ümmer so, as mücht ick em in sin Kajütenfinster eens richtig rinne deffen, so 'n Zivilleutnant so 'n as dat is, un dorbi möt ick denn ümmer denken: Is de ierst Börgermeister un Justitschorivus, de leckt jo woll mit sin Tung an de Junkers ehr swart Städen so lang rümme, bet he sick 'n grundentsetzlichen Likduurn doran ranne lickt hett un dor 'n Hofratsplaster upleggt warden möt. Un wat de Jungs upstäds sünd, Harre du meines! Dat kümmt jo woll all mit Kaloschen un Kaschnetzen un Hewlocken up de Welt, wenn dat jung ward, de sehn jo all so verpimpelt, vermißqueemt un spirrfixig un doch so wissnutig ut, as wiren se Eikater Knallerballer sin Nahkamenschaft un as hadden s' sick 'n »Korten Jedoch von de Eloquentsch« all ut den Lutschbüdel rutesagen. Wat denn? Heww ick recht, oder æwersten heww ick nich recht?«

Wi gewen jo nu natürlich oll Unkel Andreeßen ganz recht, man blot dat he nich ut den Text von Kasper-Ohmen af un in 'n anner Fohrwater rinne luven süll. He wir eenmal so moi in Tog, un dat sick dat mal wedder so drapen künn, wir mihr denn üngewiß. He schint' ok sihr kontentiert, as he üns all mit den Kopp tostimmig nicken sehg, un so schenkt' ick em denn sinen Kros mit Schato Dikem wedder vull, schöw em den Töller vull Türkschen hen, stickt em 'n Fidibus an un säd donn:

»Na, Unkeling! Eikater set also doch richtig mit in den ollen Churstohl bi Kasper-Ohmen un Kasper-Möhme?«

 << Kapitel 8  Kapitel 10 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.