Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 7
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Na, nu güngen wi jo all vier wedder in de Vörstuw rinne, ick, versteiht sick, alleen schon von wegen den Botterkringel, un donn sett't Kasper-Ohm sick wedder in sinen groten Armstohl dal un säd to sin Fru:

»Sett di man wedder in de Eck van dat Kanapee, Moder! Den Harrn Magister heww wi hatt. Der kommt vor dat negste Johr nich wedder; alleen æwersten denn kümmt er wedder, verlat di dorup, segg ick. Dat is een slichten Makler, der sin Provischon in Stich lett, dat is dat Boganker, vor dat er liggt. Verlat di dorup, Fru, dat kappt er nich, so lang er up de Reed' vor Käppen Pött sinen Frihaben liggen kann. De Harr Magister is nu bi dat Inkasseeren Hus bi Hus as de Monitor van dat Gewett; abersten wedder kamen deit er, so drad as dat Johr ründ is; up den Punkto hett dat Gottswuurt in den Churrock ond mit de Böffkens een delikates Geföhl, segg ick di, Moder, wann dat man mit Maneer behannelt ward, as ick dat behanneln do ond as ick den Harrn Magister trakteert heww. Moder, segg ick, ick bün noch nich dörch mit den Koffi. Ick heww den Jongen dor ok inviteert up een Köppken Koffi ond up een gatlich Stück van den Schomannschen Botterkringel, ond dat schall er nu hebben, abersten mit Maneer schall der Jonge dat hebben, dormit er dat lehrt ond for der Tokunft weeten deit ond sinen Vader dat mitdeelen kann, wat Maneer is ond wo Maneer utsüht ond wat sin Ohm Maneer hett oder wat er keen Maneer hett; ond wann den Jongen sin Vader keen Maneer van mi antonehmen gemeent is, wil dat er sick vor kloker hölt as ick, denn so mag dat jo woll sin, dat er Maneer van den Jongen dor annehmen deit, denn menniges Mal belihrt di de Einfalt, Moder, wo du up de Weisheit ond den geweckten Verstand nix gewen deist ond von se nix hüren ond ok nix weeten magst. Kumm mal her, Jonge!«

»Wat sall ick, Kasper-Ohm?« säd ick.

»Nu stell Er sick hier mal grad vor mi hen ond kik Er mi in dat Gesicht ond schul Er nich ümmer so nürig nah den Botterkringel; der Botterkringel löppt Em nich weg, ond de Taß Koffi ok nich, de ick Em todacht heww ond wur een Moralischen för Em ünnen in sitten deit, grad as in dat Swanzenn' van der Fabul ut den lütten Broder, den Er mi explizeert hett, weet Er noch woll? Na, nu segg Er mi mal eens, Jonge, heww ick etwan den Harrn Magister den duwwelten Hollanschen eegenhannig in de Hand steken, as een riken Mann eenen Ballastschüwer etwan 'ne Foi in de Hand steken deit ond as Sin Vader dat viellicht van mi estimeert, oder heww ick den Harrn Magister den duwwelten Hollannschen nich in de Hand steken? Sprek Er, Jonge!«

»Nee, Kasper-Ohm, dat heww ick nich sehn!«

»Süht Er, dat Er dat nich sehn hett! Ick heww den Magister den Dukaten nich in der Hand steken, ond dat wir ok keen Maneer west, so ick dat dahn hadd. Hett denn etwan, wat Sin Fru Möhme dor up dat Kanapee is, dat för mi æwernamen ond den Harrn Magister dat tosteken, odder hett Sin Fru Möhme dat nich dan?«

»Nee, Öhme!«, säd ick, »de hett dat ok nich dan!«

»Süht Er? Sin Fru Möhme hett dat ok nich dan; man denn hett dat woll vör Sin sichtlichen Ogen, wat Sin Wäschen dor achter is, Greten, dat achter minen Rücken don müßt, wat denn? Sprek Er, Jonge! Hett Greten dat dan, oder æwersten hett se dat nich dan?«

»Nee«, säd ick donn wedder, »de hett dat ok nich dan!«

»Greten hett dat also ok nich dan. Süht Er! Denn hett Er am Enn dat woll gor up min Geheet sülben don müßt? Sprek Er! Hett Er dat, oder hett Er dat nich müßt?«

Ick kek Kasper-Ohm ganz verwunnert an. »Nee«, säd ick, »ick för min Part heww dat ok nich dan.«

»Denn hett der Harr Magister etwan den duwwelten Hollannschen gor nich mit kregen, wat meent Er? Hett der Harr Magister dat, oder hett er dat nich?«

»Nee«, säd ick donn wedder, »so vel ick weet un man sehn heww, hett de Magister dat nich.«

»Dor irrt Er sick in, Jonge! Kregen hett der Harr Magister den Duwwelten; man wo hett der ihrwürdige Harr em woll kregen, weet Er dat woll, ond kann Er mi dat woll seggen?«

Ick ret de Ogen wit apen.

»Süht Er? Er weet dat nich! Na, denn so will ick Em dat man seggen, wurans de Harr Magister den duwwelten Hollannschen kregen hett: Mit Maneer hett er em kregen! Ond nu will ick Em dat mal sülben wisen, wat Maneer is ond wat dat up sick hett, ond nu sett Er sick mal in de anner Eck van dat Kanapee, wur de Harr Magister vörhen seten hett, bi Sin Fru Möhme hen, ond lang Er sick man een gatlich Stück von den Botterkringel. Sett Er sick, Jonge, hört Er? Sett Er sick, as ick Em heeten heww!'

Na, ick let mi ok nich lang bidden un nehm mi een banniges Stück von den Schomannschen.

»Greten!«, säd donn Kasper-Ohm wedder, »Greten, nu hal mal eens dat Poor Tassen her, wat ick Andreeßen todacht heww. Moder, nu schenk den Jongen dat Köppken vull van den Onlandtschen Mokka ond smit Em ok 'n Stückschen Zucker in!«

Kasper-Möhme ded dat denn ok.

»So, Greten, nu præsenteer dat mal den Jongen dor, grad so as du dat den Harrn Magister præsenteert hest!«

Gretenwäschen makt 'n feinen Menuettenknicks vör mi, un ick halt' mi de Taß ok ganz gemütlich von den Präsentürtöller rünner un dacht bi mi: I, dit kann di gefallen!

»Well! Nu lat Er den Koffi ok nich kolt warden, Jonge!«

Ick let mi dat nich tweemal seggen, nehm de Taß mit dat Ünnerschælken in de Hand un füng an to drinken. Wir ick æwersten nich verwunnert, denn so würd ick dat, denn midden up min Ünnerschälken leg de blanke köppern Witten, den Kasper-Ohm mi wiest un wedder in sin link Westentasch steken hadd, ihre dat de oll Diakonus kem.

»Na, wat hett Er dor woll up dat Onderschælken, Jonge?«

»Dat 's jo woll de köppern Dreeling von iersten, Kasper-Ohm?« säd ick.

»Richtig, dat is er, Jonge, ond dat würd een lübsches Markstück sin, kann ick Em seggen, wann een gewissen Slöpendriwer van Jongen, den ick leewer nich nennen will, mihr Respekt vor dat Hus hatt hadd. Süht Er? Nu is dat man een Dreeling! Ond nu, Greten, gah mal hen un kik mal to, wat der Husdör richtig inklinkt is! Moder, stell mal de sülwern Zuckerschalen in dat Eckschapp, ond ick will mal so lang an dat Finster gahn ond tosehn, wat der Wind noch ostlicher gahn is. Er bliwwt sitten, Jonge, ond drinkt mitdes den Koffi ut!«

Na, so geschehg dat denn ok all. Ick drünk minen Koffi ganz koltblödig ut, dacht awersten bi mi: Nee, den Gefallen mit den köppern Witten deist du Kasper-Ohmen doch nich! Ich stellt' also dat leddig Köppken up dat Ünnerschalken, let æwersten den köppern Dreeling up dat Schælken liggen, as ick de Taß up den Disch henstellen un den sülwern Teeleppel grad so as der Harr Magister up dat Köppken leggen ded.

Donn dreigt Kasper-Ohm sick üm.

»Na, Jonge!«, röp he, »weet Er nu, wat Maneer is? Nu möt Er sick denken, wat der Dreeling eenen duwwelten Hollandschen west is, ond denn weet Er allens. Nu hett Er eenen Witten kregen; nu schick Er sick ond nehm Er Maneer an, dat dat ball wedder een Markstück warden dörft.«

»Nee, Kasper-Ohm!«, säd ick, »wenn Se dat viellicht meenen, nee, denn leewersten nich! De Botterkringel is sihr got, un de Koffi smeckt na mihr, man wat Se Ehr Kopperwitten is, de liggt noch grad so up dat Ünnerschælken, as Se em henleggt habben«.

Kasper-Ohm makt 'n poor Ogen as ne Ul, würd so brun as sin Onlandtsch Mokka, tröck dat Mul so breet as von 'n Snatermann nah Lütten-Kleen ond schreg: »Morblex! Moder! Moder! Hörst du? Nu gew ick dat up! Der Jonge lehrt in sin' Lewen keen Maneer nich! Der Jonge treckt sick dat Bispill van den Magister nich to Gemöt. Der Jonge hett keenen Druppen Pöttsches Blot in sick. Der slacht't nah sinen Vader. Wur is de Stock, Moder, dat ick den heillosen Jongen eenmal Maneer bibringen do! Der muurdverbrannter Rebeller der! Moder! Wur is der Span'sche?«

Gretenwäschen füng an to weenen. Kasper-Möhme hadd sick ok bi dat Eckschapp wedder ümkihrt un röp ganz besorgt:

»Kasping, Kasping, ich bitte dir, tu mich das Kind man liebersten nichts nich! Bedenk' mich doch! Du weißt, was meine Swiegerin wäre, die möchte das nich, wann wir das Kind man schief ansähen; es möchte dich achterher leid tun, wenns du es auch noch so gut mit das unartige un unverständige Kind meintest, was jo in Grund un Bodden verzogen is. Bedenk mich das doch, Kasping, un laß mich das man liebersten unterwegs!«

Man Kasper-Ohm let sick nich hollen; he fohrt nah den Alkaben rinne, as ob he sick sinen Span'schen mit den sülwern Knop halen wull. Ick let mi æwer nich verblüffen, langt' mi noch flink 'n gatlich Stück von den Schomannschen von den Disch, dor min Ohm mi jo nu doch eenmal den Krieg erklärt hadd, as feindliches God rünner. »Man blot sick nich kriegen laten!« säd ick to mi, un dat ut de Dör rute un let Kasper-Ohm dat Nahfleuten.

As ick dat æwer minen Ollen vertellen ded, wat Maneer is un wo mi dat bi minen Öhme wedder mal gahn wir, dunn so lacht he still för sick hen un säd: »Is un bliwwt doch eenen appeldwatschen Pötter, de Kasper-Ohm!«

Dorup sett't de Winter in, un dat kem mit sonne brandbitterböse Küll, dat de Strom Hilgendree-König bet nah Warmünn'n hen hollen don ded. Na, dunn würd Stritschoh lopen nich för de Frag. Junge, di, wat güng dat moi! Ierst gegen de forsche Nordwest an 'ne vull Halfstunn geampelt bet de Tranen an de Backen fastfrieren deden, un denn wedder vör de Wind retour gekitscht in teihn Minuten up minen Ollen sin langsnablig hollannschen Stritschoh. Junge di, wat güng dat moi!

Mi ward männigmal ganz hypokolsch, säd oll Unkel Andrees un speg dorbi trurig up de Kahlen vör sick in dat apen Abenlock, wenn 'k an de Tiden trüggdenken don do. Wo schlick un flink de Been dunn, wo mör un kroß nu un wo nehg an 't Afwraken! Dat sünd man fifunföftig Johr her, æwerst upstäds ward mi dat all orig suer, wenn ick so'ne halwe Stunn gegen de Nordwest an Stritschoh lop, un hen un her nah Warmünn'n in annerthalw Stunnen, as ick dat as Jungmann oft nog dan heww, dat künn ick nu nich mihr för hunnertdusend Daler, un wenn 'k Habenmeister, Lots'kummandür ore gor Vagt in Warenmünn'n dorför warden süll. Nee, dat kann 'k abslut un partutemang nich mihr!

Na, dat Is was got! Kam ik in vulle Fohrt gegen den Fischerhaben, wur de ›Anna Maria Sophia‹ ant Bollwark sorrt leg, un Kasper-Ohm steiht bi ehr mit 'n poor Kapteins un spreken von Keelhalen, Vertimmern und Kalfatern un all so wat.

»Na, Musche Blix, fall Er mi man nich in de Wak ond gah Er mi nich up dat Boll-Is!« seggt Kasper-Ohm, as ick rannekam.

»Hett nix to bedüden, Kasper-Ohm! Hett nix up sick!« segg ick un sus üm de Kapteins rüm as ne Fleddermus üm de Nachtwächters.

»Is all mennig een inbraken un versapen, Bengel, de nich so'n Dwallhamel was as Er! Lat Er sick raden, Jonge, lat Er sick raden!« seggt dunn Kasper-Ohm wedder.

»Wenn de Hewen instört't, sünd all de Swælken dot!' segg ick dunn wedder un fohr dicht üm de Füerwak bi den Fischerhaben rümme as 'n Brümmer üm de Tranlamp.

»Is dat eenen gottlosen Rangen, Käppen Bradhiering!« seggt dunn Kasperohrn. »Dat is min Süster Illsche ehr Jonge. Wenn de nich noch eens versüppt oder uphängt ward, denn so is keene Gerechtigkeit nich mihr in de Welt un keen Verlat nich up dat Evangelium.«

»Sünd ok rore Gasten west in uns Tid, Käppen Pött, – hä – hä! – nich wohr?« röp dunn Bradhiering. »Weet ji noch de Kokenbod, de wi beid Pingsten Anno 59 an 'n Strann ümstöten deden, un wo dei Krewts achter uns wiren un uns bet achter de Fischerbastjon dor nahsetten deden? Wi æwerst ampelten dörch den Graben un knepen ut. Weet Ji dat noch?«

»Silentium! Lat Er doch so wat den Slæks dor nich hüren, Bradhiering! Dat heet jo Tran nah Tromsoe bringen! Der Jonge geiht sünst noch ganz æwer Stag.«

 << Kapitel 6  Kapitel 8 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.