Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 5
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Kasper-Ohm müßt mi nu richtig den Dag dorup, as Köster Knaak bi üns west wir, up 'n Zegenmarkt drapen, grad as ick vörmiddags Klock twölw ut de Schol kem, un so drad as he mi up den Kiker kreg, preit' he mi an: »Huker drad, ahoi! Legg Er mal bi! Na, Jonge, is Er dat, oder is Er dat nich? Dat dröppt sick got, dat Er dat is ond dat ick Em drapen do; æwersten, wann mi dat nödig is, denn so dröppt sick dat jidwermal, as sick dat drapen soll, dorför heww ick den richtigen Draper, ond, dat versteht sick, wil ick Verstand heww; ond wenn ander Lüd dat nich so drapen, as sick dat drapen möt, denn geschüht dat man, wil dat se nich den Verstand dorto hebben don, de dorto hüren deit; dat 's klor as etwas ond einiges ond Diverses. Segg mal eens, Jonge! Morn nahmiddag is jo woll keen Schol nich, wann ick mi nich irren do, ond ick irr mi nich licht. Morn nahmiddag hett Er jo woll fri ond is Er jo woll absolveert von de Eloquentsch? Worans is dat, Jonge? Is dat, oder is dat nich?«

»So is dat, Kasper-Ohm!« säd ick. »Morgen is Middwoch, un denn is ümmer keen Schol nich, denn hett de ganze Stadtschol fri, middwochs- un sünnabends nahmiddags.«

»Segg ick dat nich, ond heww ick dat nich seggt, middwochen ond sünnabends nahmiddag hett Er fri! Süht Er, dat dröppt sick, dat stimmt, ond dat paßt sick, wil dat mi so paßt. Hadd sin Oll Em söcht, de hadd Em nich drapen, denn der wir nah de Ballaststäd oder æwersten ok nah den Wallgraben achter dat Scheethus gahn, ond denn hadd he Em nich drapen. Denn wenn Sin Oll ok Verstand hebben deit, so hett er em doch nich ümmer up den Hümpel tosamen, as ick em hebben do; he hett sick man in de Familige rinne frigt, ond Blot von dat Pöttenblot is er nich, wat Sin Vader un min Swager is, wenn Er sülben ok Gott up Sin Knee dorför danken süll, dat Er eenen Druppen dorvan afkregen hett, ahn Sin Todohn. Segg Er mal, Jonge! Wat Knaak is, wat der Köster an Sankt Marigens is, weet Er dat, oder weet er dat nich?«

»Jawoll, dat weet ick, Kasper-Ohm!«

»Well, Jonge, dann so ward Er ok weeten, wat der Köster gistern nahmiddag bi sinen Vader in dat Hus west is oder wat er dor nich west is.«

»Jawoll, Kasper-Ohm, west is er dor!«

»Und wur grot is de Foi west, de Sin Vader an den Köster gewen hett?«

»Knaak hett 'n Prükenkopp kregen för sick!«

»Wat denn!« schreg donn Kasper-Ohm. »Eenen Prükenkopp, eenen heelen Gulden, tweeundörtig Schilling?«

»Ja«, säd ick, »un den Harrn Magister hett Vatting twe Daler schickt.«

»Dörch Köster Knaaken?«

»Ja, dörch Köster Knaaken; dat anner wir all keen Manier nich, hett Vatting seggt.«

»Keen Maneer nich? Sühst du! Segg ick dat nich, ond heww ick dat nich ümmer seggt! Wo ick dat mi nich glik dacht heww! Keen Maneer nich, – all dat anner is keen Maneer nich? Is dor Sinn in? Is dor Verstand in? Sin Vader nimmt also den Besök von den Harrn Magister nich an, wil dat keen Maneer nich is? Nee, er nich! Versteiht sick, dat er dat nich deit. Sin Vader giwwt leewersten den Köster, wat den Magister bikümmt. Sin Vader giwwt nix nich up de Eloquentsch. Nee, wurüm süll er dat ok! Dor hett er jo ok gar keen Ursach nich to. Sin Vader geiht der richtige Taktus af. Wat Sin Vader is, de hölt sick ümmer gemeen nah ünnen to ond wat oder em steiht, un groff un patzig nah baben ond wat over em steiht an dat Geld un de Eloquentsch. Sin Vader giwwt ümmer nah ünnen to vel ond nah baben nich nog, segg ick; alleen æwersten he glöwt mi dat nich. Is dor Zoortgeföhl in, frag ick Em? Wann een Gelihrten sick bi em up ne Taß Koffi anmelden lett, denn bidankt Sin Vader sick velmals dorför ond schickt em leewersten twee Daler. So 'nen delikaten Punkt mit so 'ne ruge Scheperfuusthanschen antofaten, is dor Sinn in, is dor Bildung in, is dor gesunden Minschenverstand in? Wat do ick dagegen? Ick gew den Köster, wat eenen Kirchenlawkaien is, wat em bikümmt, ond nehm de Gottesgelahrtheit up ne Taß Koffi an, wann he sick tüm Bisök bi mi anmellen ond mi tüm Nijohr gratuleeren lett, ond denn ward dat mit den Geldpunkto mit de feine Maneer makt ond mit den richtigen Taktus, as dat Mod is ünner Lüd von Bildung un Geföhl for der Schicklichkeit ond for den Anstand in de kulturisierte Welt. Un wur dat anstellt ward, dat sall Er mit Sin eegen Ogen sehen, Musche Blix, dormit Er nich, wann er eenen groten Talglümmel worden is, as Er dat seker ward, wann Er sich nich strikter an de Kuursen van der Eloquentsch hölt, dermaleens seggen kann, wat Er keen richtiges Vörbild in der Familige hatt hett, ond denn kann Er för mintwegen Sinen Vader dat vermellen, wann Er will; kann sin, wat Sin Vader denn in sick geiht ond to Verstand kümmt; van mi nimmt er dat jo doch nich an, dorto is er vel to eenbömig

»Wat, ick sall dat mit ansehn, Kasper-Ohm?«

»Ja, Er! Wen anners? Ond denn kam Er man morn nahmiddag Klock dree, ond segg Er Sin Moder, wat se Em Sinen Sünndagnahmiddagschen antrecken deit ond de rußsche Seep nich an Em spoort. Sin Moder is up dat Flack ok ümmer sporsam an dat ünrechte Enn. Greten schall den Koffi präsenteeren, ond Er schall den Herrn Magister ond mi de Pipen stoppen, as Er se den Harrn Perfesser ond mi all eens stoppt hett, as der Perfesser ond ick Em noch examneeren deden. Een Köppken Koffi un een gatliches Stück von den groten Botterkringel to tweeundörtig Schilling, den ick eben bi den Bäckeröllsten Schomann bespreken will, lohnt dat denn ok sacht för Em, hört Er, Jonge, ond versteiht Er?«

»Jawoll, Kasper-Ohm!« röp ick, »Dat do 'k nich mihr as giern.«

»Wur ick dat mi nich dacht heww, denn will ick nich Pött heeten, – wat deit sonn Jonge nich vor een Stück Botterkringel!« – säd Kasper-Ohm un güng sinen Gang so mastig un so wichtig, as wir de breed Steen in de Blotstrat för em alleen indämmt, un as ob he sick von nümms nich wat verestimeeren let, de nich ringstens Professer ore Börgermeister wir ore æwersten ok föftigdusend Daler to Stadtbok un in dat Aerario hadd. So'n ordinären Senater ut de Gewandsniderkumpanie, wur dörteihn von up dat Dutz gahn, den hadd he jo von den breeden Steen so seker dalrempelt, as he Pött heeten ded; Ballast nog hadd he dorto in, un ne klotzige Bog hadd he.

Ick wir orig stolz up minen Öhme, as he so forsch, den feinen Dreemaster up den Kopp un dat lange spansche Ruhr in de rechte Hand, de link æwersten Backbuurd upstütt't, nah den Hoppenmarkt ruppe seilen ded, grad' Kuursen weg, ümmer up den breeden Steen lanke. Un as ick dat sehg, wur een Brandvoß, de dor grad, in Kanonenstewel mit bannige Voßisens doran vör Kasper-Ohmen in de Wind afföll as ne Flensbörger Kesjacht vör 'n engelschen Urlogsmann un likster Welt so, as wir he bi sick ünseker, wat dor nich 'n lütt Spierken mihr von 'n Simson as von 'n Philister in Kasper-Ohmen stök un wat de nich fuurtstens up apenbore Strat losgüng gegen allen Kommang ahn Unparteiischen un ahn Binnen un Bandagen up eenen Gang Ballastschüffel, donn säd ick to mi: Mæglich is dat doch, dat de olle Bengel in Batavia west is; wenn min Vader sin Maat sick man nich irren deit.

»Na, nu paß mi æwer ok gut up, Andrees!« säd min Oll to mi, as ick den annern Dag nahmiddags vör Klock dree nah Kasper-Ohmen in minen Sünndagnahmiddagschen rümme stüern ded, »un giww mi nu ok got Paß, wat Maneer is, un bring uns man düchdig wat to lachen mit, wo ick Kasper mit brüden kann, wenn wi hüt Abend in ›Nurwegen‹ æwer dat Kleverjaß sitten don. Du lihrst dor viellicht wat bi, wat du sin Dag' nich wedder vergeten deist.«

»Kann sin, dat ick dat don do, Vatting! Alleen æwersten kann ok sin, dat ick dat nich don do, de Mæglichkeit is dor!« säd ick un smeet mi stif in de Bost, as wir ick Kasper-Ohm junior.

»Süh den infamen Racker, den!« röp min Oll un lacht. Min Ollsch smet mi æwersten ehren Pantüffel so hart an 'n Kopp vörbi, dat dat seker 'n Bruusch as 'n Höhnerei grot gewen hadd, hadd ick nich den Kopp flink noch mihr Kasper-Ohm-mäßig in den Nacken smeten.

Wir dat æwersten wedder mal eens fein bi Kasper-Ohmen in de Vörstuw! De wir mit slowitt Seesand utstreut, un de ollen Möbels blitzten un blänkerten man so, so blank wiren se all afbohnert, un up den Disch stünn de grote swore sülwern Koffikann, wo richtige vierteihn Tassen ingüngen, up dat sülwern Füerfatt; un dor stünn de grot sülwern Armlüchter mit dree Waßlichters, de all anstickt wiren, un 'n sülwern Fidibusbeker mit postpapieren Fidibussen – un 'n sülwern Rohmguß mit bottergelen Rohm in, – un de beiden sülwern Zuckerschalen mit de sülwern Zuckertangen un de feinste Raffinad in, de man orig so blitzen ded – un up 'n annern Disch bi de Mundtassen mit den güllen Rand de grot Botterkringel to tweeundörtig Schilling von Bäcker Schomann. In dat nige Mahagoni-Eckschapp dor wiren baben de grönsiden Gardinen nah beid Siden von de Glasflœgel trüggtreckt, un dor hüngen de twee groten Punschlepels un de dree groten Füllepels un all de Dutzenden von Etlepels üm de grot sülwern Teemaschin as Sülwerstrahlen rümme un as sühst du mi woll? un wat denkst du woll von mi? un wat kannst du dorgegen upwisen? so as in Goldsmidt Riebowen sinen Sülwerladen an de Steenstrat, – un in dat Abenrühr dor glimmt 'n Rökerketschen, – un de Koffi de dampt so krus ut de sülwern Kann, – un dat let sick all so vornehm an, – un dat sehg all so feierlich ut, – un dat rök all so as markst du wat? und as ob dat ne Kinddöp gewen süll ore ne Hochtid un as ob nu de Dör alle twee Minut' upgahn un een Gast nah den annern mitsamst Fru Gemahlin un Harr Sæhn un Demoiselle Dochter uptrecken müßt in Samt un Sid, in Tüll un Kasimir un witt Schabo mit witt waschleddern Hanschen för dat Fest.

Kasper-Möhme hadd ehr koffeebrunes Atlassen an, ehr nige Fladdus' up 'n Kopp mit den breeden franschen inkrellten Strich un de achteihn blagen, roden un gelen Astern achter üm den Dutt un all ehr Pretschosen up de Fingers, oh! Un Gretenweschen in ehr rehbrun Merino-Pi makt mi 'n deepen Knicks to, as ob se mi to 'ne Menuett upföddern wull, un Kasper-Ohm güng langsam un würdigst in de Stuw up un dal, de Ballastschüffeln vör Krüz achter æwer den Speegel, un hadd sin twee güllen Repertüre-Uhren insteken, un de bannigen güllen Pitschaften bammelten linksch un rechtsch æwer sin'n strammen Bog ünner de Goldbuurten von sin karmesinsiden Bradenwest rute, Junge di! Un as ick donn rinne kem, donn stünn he vör mi still un mustert mi von Kopp bet to Fot, un dor mücht ick denn jo woll in min lütten nigen manchestern Kneebüxen un de blankputzten Snürenstewel un den lütten Zopp, den min Ollsch mi achter anbunnen hadd, nu mal utnahmswis Gnad vör sin Ogen finnen, denn he led mi de een Ballastschüffel mit den massiven gollen Siegelring, wur 'n Karneolsteen inset as 'n duwwelten Speziesdaler grot, up den Kopp un säd to mi:

»Is Er dat, Jonge, oder is Er dat nich? Ick nehm an, dat Er dat nich is; denn sünst süht Er ständig ut as rug as een van de Schümpansi-Apen van de Malakka – un nu süht Er so ut, as ob Er eenen Druppen van dat Pöttenblot in sick hett; nu süht Er ut, as min Sæhn utsehn würd, wann ick eenen Sæhn hadd, as ick em nich heww, abersten, so Gott will, noch kriegen kann.«

»Kasping, ich bitte dir!« smet dunn æwersten Kaspar-Möhme ut de Eck von dat Kanapee, wo se in vullen Staat un vulle Erwartung von den Harrn Magister sin Gratulatschon up sitten ded, dortwischen. »Sieh mich doch gefälligst ein bißchen nach deine Rede! Mich so was in die Kinder ihre Gegenwärtigkeiten zu sagen! Männing, ich bitte dir, so was täte man jo nich bei Leuten wie wir.«

Kasper-Ohm dreht sinen Kopp langsam von mi weg un kek sin Fru an un knep dorto dat linke Og to: »Fru!« säd he donn, »ick will di mal wat seggen, Fru! 'n Snack is 'n Snack, ond wat een kloken Snack is, dat is een kloken Snack, un wat een dummen Snack is, dat is een dummen Snack; man wat ick segg, dat segg ick, ond wat ick seggt heww, dat heww ick seggt, ond dorbi bliw ick, wil dat dor Verstand in is. Ond wat ick man seggen will, Fru, dat is, all wat nich is, dat is noch nich, alleen æwersten werden kann dat. Wat kümmt, dat geit, is dat nu een Jonge oder is dat een Gör. Wann du abersten de Tokunft peilen kannst, dannso will ick di wat seggen, Fru, dannso gah du man hen ond warde du Luurd van de engelsch Admiralität ond Kummudure van de blage Flagg. Strümpenbänder hest du, mag sin, wat du dann noch den Uurden van dat Hosenband dorto kriggst; man in min eegen Hus dor dreg ick de Büxen und lat se mi nich aftrecken, ond weer dat ok teigenmal van min eegen Fru!«

»Männing! Männing! Werde mich man liebersten nich ordinär!« säd KasperMöhme donn un schüdd't mit den Kopp un twinkelt mit de Ogen so vörnehm un so æwerlegen, as hadd se em blot üm Gotteswillen friegt un mücht sick man blot nich dat Ansehn gewen, sünst würd se ehren Mann annerst kamen.

Kasper-Ohm ded so, as wenn he den lütten Denkzettel von sin Fru œwerhüren ded, dreigt sick wedder to mi rümme un säd:

»Nu will ick Em noch wider wat seggen, Jonge! Nu sett Er sick up den Stohl an dat Finster dor ond mucks sich nich, ond wann ick Em denn nahsten den Wunk gewen do, dann geiht Er stillswigens hen nah den Disch bi dat Eckschapp, wur de irdenen Pipen up liggen un wur der deepe Töller mit den hollannschen Knaster van Ruyter, Puyter, Snuyter en Zoonen, Amsterdam, up steiht, ond denn stoppt Er mi ond den Harrn Magister jeden 'ne Pipe in ond präsentürt se uns up den andern Töller, der dorbi steiht. Ond denn do Er sin Ogen got up, so lange de Harr Magister mi beihren delt ond bet er wedder weggeiht, ond denn begleit Er mit mi ond Sin Fru Möhme un Greten den Harrn Magister bet an de Husdör, ond gew Er got Achtung, wat Er wat bi Sinen Ohm süht, wat nich van Maneer ond wat nich so is, as dat sin möt, wann Sin Ohm sick dorto hergiwwt ond de Gottesgelahrtheit annimmt, wenn se sick bi em to de stadtübliche Gratulatschon hett mellen laten. Wat Sin Vader sick denkt, dat heww ick mi all nahdacht. Man Sin Vader denkt von mi ümmer den Ararat, wann ick den Sinai denken do; ond dat kann Er em man seggen, wann Er wedder to Hus kümmt, versteiht Er? Wat Maneer is, dat weet ick, un dor bruk ick nich ierst bi Sinen Vader in de Schol to gahn, wann der sick ok denken deit, wat er dat beter weet. Man Verstand is Verstand, ond Maneer is Maneer, ond de Gawen sünd nich glik verdeelt; denn wir dat, denn hadd Sin Vader den sülstigen Verstand ond de sülwige Maneer as ick; man min Maneer is min Maneer, ond sin Maneer is sin Maneer, ond dorbi bliw ick!«

Dorup läd Kasper-Ohm wedder de Ballastschüffeln för dwars æwer sin Heck un güng wedder de Stuw nahdenklich up un dal, as hadd he de Boi von sinen Gedankenanker verloren; man as he tüm drüddenmal an den Stohl ranne kem, wo ick an dat Finster up sitten ded, donn so stünn he wedder vör mi still un kek mi an as Stadtwachtmeister Speltz den Packjuden, mitdes ick den groten Schomannschen Botterkringel achter up den Disch bi de Koffiköppkens up den Kiker kreg as de engelsch Revenjukutter den franschen Schmuggler.

»Kik mi mal an, Jonge, segg ick!« säd Kasper-Ohm, langt in de rechte Tasch von sin karmesinsiden Bradenwest un halt dor 'n Stück Geld rute. »Og in Og, segg ick, wann Er een godes Gewissen hett, un schul Er mi nich so nah achter to an min Stüerbuurd weg. Nu kik Er mi dit hier eens an! Wat is dit? Kennt Er dat, oder kennt Er dat nich? Ick nehm an, dat Er dat nich kennen deit.«

»Dat is jo 'n Luidur!« säd ick.

»Süht Er, dat Er dat nich kennen deit! Dat is een duwwelten hollanschen Dukaten. De is söß Daler Drüttel onder Bröder wiert, ond dat is, wat ick den Harrn Magister todacht heww vor der Gratulatschon, versteht sich mit Maneer.«

Kasper-Ohm stök nu den duwwelten Dukaten vörsichtig wedder in de rechte Westentasch un grappelt donn mit sinen dicken Dollenfinger in de link Westentasch rümme un halt dor wedder wat rute. »Ond nun kik Er mi mal dit an, Jonge! Dit ward Er weeten, wat dat is.«

»Dat is 'n köppern Witten, Kasper-Ohm!«

»Süht Er, dat Er dat weet. Dat is 'n köppern Rostocker Dreeling von verleden Johr, dorvan is er noch so blank, ond wen den Rostöcker Witten kriggt, dat kriggt Er ok noch to weeten, ond, dit versteiht sick, ok mit Maneer. Ond nu möt der Klock dree sin«, sett't Kasper-Ohm donn hento, nahdem he den blanken köppern Dreeling eben so vorsichtig wedder in de link Westentasch hadd rinne gliden laten as den Dukaten in de recht. Un donn triezt' he den eenen allmächtigen güllen Repetüre ut de Büxentasch un drückt' dor an un hüll em an dat linke Uhr. ›Pink–Pink–Pink‹ säd de Klock. Un donn triezt' he den annern güllen Repetüre ut de anner Büxentasch un drückt' dor an un höll em an dat rechte Uhr, un donn klüng dat ok dreemal ›Pink–Pink–Pink‹–, un donn füng de grot Klock up de Marigenkirch ok an vull to slahn Een–Twee–Dree–. Kasper Ohm sehg sihr kuntenteert ut, da he all wedder recht hadd un dat de grot Tuurnklock up Sankt Marigen sick so prompt nah sin Repetüres richten ded. Un dorup wennt he sick wedder an mi un säd:

»Nu kik Er mal ut dat Finster de Koßfellstrat rupper, Jonge, wat der Harr Magister nich all in 'n Anseilen is. De Klock is nu dree, as ick dat seggt heww, ond nun ward er woll all baben üm de Eck rümme sin. De Lüd sünd ümmer prompt, wann dor wat Angenehmes för se in de Wind ond Kimming liggt ond wann dat für se wat to halen giwwt, wat dat Opnehmen weert is, ond eenen duwwelten hollanschen Dukaten is dat ümmer weert, meen ick, ond wann eener ok Kaiser van dat Reich is ond de Weisheit Salomonis mit den gesamten Semp van de Eloquentsch onder dat Quarterdeck van den Verstand rinne staut hebben deit, opnehmen deit er em doch. Na? Kümmt der Harr Magister all, oder kümmt er noch nich, Jonge?«

»Ja, dor kümmt he all; he is all bi Snider Krügern sin Dör vörbi un is nu all grad gegen Dokter Wiesen sinen Durweg!« röp ick.

»Wur ick dat mi nich dacht heww«, säd Kasper-Ohm un güng nah de Stuwendör un makt se apen. Un donn kem de Harr Magister in sinen swarten Churrock un in sine grote witte Halsfres' mit de Böffkens dor ünner, den Filtpüttel ünner den Arm un de kruse Stutzprük mit de utkrüsten Löckschen achter vull witten Puder, in Kasper-Ohmen sin Hus rinne un würd von Kasper-Ohmen mit 'n feinen Kratzfot in de Stuwendör entgegennamen.

 << Kapitel 4  Kapitel 6 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.