Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 3
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Dorup stoppt sich oll Unkel Andrees ne frische Pip, un as he de richtig in Brand hadd, säd he:

»Je, wat ick seggen wull – wull ick seggen – Na, noch dat sülstige Johr, as Käppen Pött in 'n Harwst wedder mit Hemp un Kronlinsaat un Talg un Lichters binnen kamen wir, möt ick für min Ollsch nah sin Hus un sall een Ließpund rußsch Lichter halen. Ick gah ok hen mit 'n Markkorw. As ick in de Vörstuw kam, steiht dor 'n deckten Disch un up den Disch 'n halben hollandschen Kes, rökert Spickgos un Ossentung' un 'n Plusterschinken mit ne wunderschöne Bork von Zucker un Kaneel, inbradt Negenogen un 'ne finnsch Büß mit Kaviar, Botter un Kæmbrot un 'ne Kruk mit Gin un 'ne Buddel mit Fattelkann. Dunner Narren! denk ick, dat geiht hier hüt woll von flessen? Achter den Disch æwerst sitt Kasper-Ohm in 'n Lehnstohl, hett sin Bradenwest mit de Goldtressen an un süht so brunblank un glatting ut as nuurdschen Läwertran ore 'ne fette Gosbrad, wenn se anfängt, mör to warden. Grad em gegenæwer, ok in'n Lehnstohl, sitt sin Nahwer, de lütt Professer, de bi uns Jungs ut de Strat Doktor Spirrfix heeten don ded, wil he so drög un gel as 'n ollen Flickhiring was, de dree Dag' an de Sünn stahn hett. Ick künn, wie geseggt, Spirrfix up 'n Dod nich utstahn; he güng alle Dag' an 'n Strann spazieren, un denn kek he ümmer to, wur ick angeln ded, un denn wull nie nich keen Witick anbiten. Kasper-Ohm hel æwer een grotes Stück up den Professer, wil he Studieren lihrt hadd, 'n vörnehmen Mann was, sick giern wat von Batavia un de Munsuns verklænen let; un Doktor Spirrfix hel ok 'n grot Stück up Käppen Pött, man nich von wegen Batavia, æwerst von wegen Pötten sin Frühstücks un sin Plusterschinkens un sin'n moigen Gin. Na, ji wee't jo, wer lang hett, lett lang hängen. Kasper-Ohm hadd dat lang, un dat hüng mannigmal höllisch lang bi em. Dat schint', as ob Kasper-Ohm un Spirrfix ditmol ok nich schlicht inhaut un inbött hadden; de Ossentung un de Spickbost wiren man noch half nah; von den Plusterschinken was ok all 'n gatlich Stück rutsneden, un Spirrfix let sick so pustig an un hickupt un slenkert in sinen Armstohl so vel, as 'n Fohrtüg, dat vör Notanker liggt, un as ob he sick de Quack an 'n Hals eten hadd. Sin lütt Kopp set deep in sinen hogen Rockskragen rinne, as 'n Kopp von 'n Kröpperdüffert, de sick uppust't hett; de lütt Zopp von sin oll vossig Prük stünn pil in 'n Enn achter æwer den smerigen Rockkragen weg, as 'n Rottenswanz æwer 'n Swinstrog, un sin lütten brunen Ogen plierten so grall hinner sin grot sülwern Brill rute as Müs in ne Drahtfall.

As Kasper-Ohm mi rinne kamen süht, dunn wischt he sick de Mund mit sin Töllerdok un prei't mi an:

»Na, Jonge! Er will woll den Ließpond Lichters afhalen, den Sin Moder gestern bi mi bespraken hett? Den kann Er nahsten kriegen; sett man ierst den Markkorw dal un stopp mi un den Harrn Professor dor een Pip in. Wi sünd nu mit unser Fröhstück dörch, oder wurans is dat, Herr Professer, nehmt wir noch een bitschen van den hollandschen Kes ond noch eenen lüttjen Wutki?«

»Ei, scheensten Tank, Keppen Pött! Mich pestens zu petanken; ich habe tes Kuten kenug, iperreiklich kenug!«, säd Spirrfix, un dorbi hickupt' he eens.

He was nämlich dor achter ut Stoppelsachsen her, von wo se dortomals sick all ehr Professers her verschrewen, nich von wegen dat Hickuppen, man von wegen de Sprak.

»Well, Jonge!«, röp dunn Kasper-Ohm, »denn man flink! De Knaster un de Pipen stahn dor achter in dat Wandschapp bi den Aben.«

Ick sett't ok flinking den Korw dal un denk: dat lohnt nahsten am Enn noch 'n Stück von den feinen Plusterschinken ore von de Spickbost. Dorup hal ick den Knaster ut dat Wandschapp und stopp de Pipen. De Kæksch möt 'n Licht rinne bringen, un Kasper-Ohm un de Professer stäken sick ehr Smölstakens an. As nu Kasper-Ohm sin Pip richtig in 'n Brand pufft hadd, dunn lehnt' he sick trügg in sinen Armstohl, kek Spirrfixen un mi ne ganze Tid nahdenklich an un pust't eenen Rokkringel nah den annern in de Luft, so egal, as wenn he se afdresseln ded. Up eens säd he: »Harr Professer, do Er mi doch den Gefallen un examneer mi mal den Jongen! Dat is min Süster Illsche ehr Jonge, und er geiht bei den Kanter up de Grot Stadtschol. Seh Er doch mal to, Harr Professor, wurans mi dat mit Kikero bi em utsüht. Ich mücht dat woll weeten, ob er sick heel so got up sin latinische Vokabels versteiht as up sin Hansbunken-Knep un Ulenspeegelschaften.«

As Kasper-Ohm dat den Professer an 'n Sinn wir, æwerkümmt mi dat up eens so mit de Angst, dat ick nah minen Korw grip un ut de Dör wegwutschen will, æwerst Kasper-Ohm let dat nich dorto kamen und schrigt mi to:

»Jonge, wur Er sick dat ondersteiht ond de Blockade breckt, so ward ick em mal bidreibassen«.

Ick müßt also woll bliwen, ick mücht willen ore nich, bliw an de Dör stahn un kik den Professer an as de Deef den Slüter. Dokter Spirrfix sehg ok ganz knurrig ut, as ob em dat gor nich mit wir, wat Käppen Pött em anmoden ded. Alleen æwersten dor he Pött sinen Plusterschinken genaten un Pött'n sin Fattelkann drunken hadd un nu Pött'n sinen Knaster smöken ded, dacht he wohrschinlich grad so as ick: Na, denn helpt dat nich!

Dorup kek Spirrfix mi an von ünne bet baben, as ob he taxieren wull, wurvel Pund ick woll up 'n Desen wägen künn, un up eens schöt he los: »Quot sunt partes orationis in lingua latina, mi fili?.

Wenn he mi fragt hadd, wurvel Faden böken Blankholt up ne holl Eek gahn, wenn de Tunn Hiring sœben Daler un sößteihn Schilling kosten don deit, wir dat nich dœsiger von em west. Hadd he mi man fuurtst fragt, wur wit ick in 'n lütten »Bröder« bi den Kanter all kamen wir, denn hadd ick em dat woll seggen künnt. Achter bi de negt Fabel von »glis et mus« hadd ick denn seggt. Ick verstünn æwerst nicks von sin oll Kramerlatin. Soans künn ick nich anners un sweg bomstill.

»Ahoi, Jonge!« – schreg Kasper-Ohm dunn – »Luv in den Wind, segg ick, luv in den Wind!«

Je, ick süll dat Luven woll laten vör den verdammten Professer sinen Legerwall; ick hadd jo kee'n Wind nich. Kort un got, ick set up as ne Texelsch Schuyt up de Gudwins.

»Hm, Hm!« – säd de Professer.

Kasper-Ohm läd æwer sinen Vörfinger sinnig an sin Näs, kek ierst mi un dorup den Professer ümschichtig an un röp:

»Harr Professer, dat is licht mæglich, dat der Jonge noch nich so wit in den Kikero kamen is. Er süht jo, dat er dat noch nich hatt hett; frag Er em doch mal nah wat anners! Frag Er em doch mal in der Mathes'; dat is upstunds for eenen tokünftigen Skipper eene necessierliche Wissentlichkeit!«

»Hm, hm!« – säd dunn Spirrfix un hickupt'. Dorup nehm he sin grot sülwern Brill af, wischt de Gläser mit sin oll bomwullen Näsdok blank un schult' mir dorbi vördwaß so falsch un giftig an as 'n Hingst, de grad tobiten will.

»Ei ja, ta werten wir mal sehn, Keppen Pett, was ter Schiler in Mathesi verschtähn dut« – seggt he. »Was kilt von denen Kadäden eines rechtfinklichen Drianjuli?«

Dor set ick wedder up de Gudwins. Wat 'n Katheder was, dat wüßt ick sihr got; denn dor hadd uns oll Kanter sinen Sprakmeister inslaten, nämlich sinen Reetstock, womit he mi all tüm öftersten dat Jackledder mächtig utballert hadd. Wat 'n Katteeker was, dat wüßt ick ok recht got, denn so'n utlandsch Diert hadden Jochen Bees, Hans Holtfreter un ick in dat Mönkweder Holt dotslahn, as wi in 'n Harwst up dat Nætröwern utwest waren, dat was noch gor so lang nich her, – man æwerst wat Kadäden för Dinger sin künnen, dor wüßt ick so wenig von af as 'n Möppe von 'n Vullmaand. Spirrfix hadd mi ebensogot fragen künnt, wurvel Kubikfot up 'n duwwelten Pietschenknall gahn ore wurvel masern Pipenköpp ut een Kubikwörtel makt warden kænen. Nich as ob ick nich mang de Dreeeckers to Hus wir; kunträr, de Kanter hadd mi dorbi so mächtig dakst, dat ick mit Winkels un Schenkels grad so fix ümsprüng, as mit Ball un Ballknüppel, wenn wi Lockball, Utlöperball odder Kuhlsæg in den ollen Scheetgraben bi dat Steenduhr spelten. Ick bün bi de infamden Triangels so dägt todeckt worden, dat ick dat noch up min ollen Dag' nich vergeten heww, wenn twee Triangels sick decken don, un dat ick hüt un dissen Dag noch männigmal dorvon dröm, dat de oll Kanter mi bi den Rockkragen æwer de Scholbänk treckt un schrigt: Verdammter Schlingel, hast die Kongruenz noch nich kapiert! Ich werde dir die Argumenten wohl wieder einmal rite et fundamentaliter ad podicem demonstrieren müssen! – so dat ick vör Angst in 'n Schlap lut upschrigen möt, un wenn ick upwak, æwer un æwer in 'n Sweet liggen do, as ob ick teihn Köppens vull heeten Fleedertee drunken hadd, üm in Transpratschon to kamen.

Kortüm un langüm un rundüm – ick künn ok in de Mathes keen Hals gewen un swig wedder bomstill, heww æwerst dorbi twee Gedanken, ierstens: Plusterschinken kriggst du hüt nich, Andrees! un tweetens: Na, töw, Spirrfixi din blank missingsch Husdörklink ward hüt Abend wedder mal 'n beten mit masigen Holsteenschen inrewen.

»Hm – hm!« – säd Spirrfix dunn wedder, hickupt' un tröck sin Näs krus, as ob se 'ne Ahnung dorvon hadd, wat ehr för ne schöne Bescherung von mi todacht wir. Nahst brummt' he noch wat in 'n Boort, wat binah as ›banausisch‹ klüng, ick weet nich recht wat. Dorup kek ick nah Kasper-Ohm hen, vull Angst æwer de Lex, de he mi nu lesen würd. To min gröttste Verwunnerung ögt he æwerst nich mi, sünnern den Professer mit eene heel malkuntante Expreschon. Sin linke Og hadd he dorbi wedder toknepen, un sin Kinn stünn dorbi vör as 'ne uttrocken Schuwlad, de eens vergeten hett totoschuwen. Ick sehg dütlich, dat bi em 'ne Bö mit Hagel, Dunner un Blitz uptög. Up eens prust' he los:

»Harr Professer, nicks för ungot, Harr Professer! Ick will Em mal wat seggen, Harr Professer! Fragt ji mi, ick heww Verstand, dat weet jedereen van Rostock bet Petersborg un Batavia; fragt ji mine Fru, de hett Verstand, sünst hadd ick ehr un se mi nich nahmen; fragt ji den Jongen dor, de hett ok Verstand, denn dat is min Süster Illsche ehr Jonge un hört mit to der Familie. De Jonge kennt zwarst sinen Jesum nich, æwerst Verstand hett er doch. Harr Professer! Nu will ick Em mal wat seggen. Er mot nich meenen, as ob der Jonge nicks nich weeten don deit. Aewerst, Harr Professer, Er fröggt em jo ümmer, wat er nich weet; wenn Er to examneeren versteht Harr Professer, wat mit anfangt, 'n beten dubitanter to warden, so do Er mi doch mal de Kumpläsanzen ond frag Er em mal, wat er weet!«

As Spirrfix Käppen Pött so unmaßmäßig snacken hürt', dunn kek he em so wild un dæmlich an as de Koh dat nig' Dur, un nahsten nah de Dör as 'n Hohn nah 'n Wiem. Dorup sprüng he up, tröck sinen Chronometer ut de Bücksentasch und säd:

»Mein Kott nee ja, Käppen Pett! Schon zwelf. Kietigst zu entschultiken. Rector et Concilium – Weißes Kolleg – Zitzung«, un dormit grep he nah Stock un Hot un seilt ut de Dör as 'n Smuggler mit Kunterband dörch de Tollkutters.

»Lat den Schappskopp lopen, Jonge!«, röp Kasper-Ohm, as de Husdör achter den Professer klinken ded, »lat em lopen, segg ick; der Keerl hett jo nich so vel Verstand as in 'n Maikäwerkopp wegstaut warden kann. Dadrum quäl di nich! Wenn he nich to examneeren versteiht, wurans sast du denn antwuurten kænen. Dat is jo gegen alle Minschlichkeit und gegen den naturam van de rerum, as de Gelihrten seggen.«

Ick stünn dor mit apen Mund, as Kasper-Ohm so driftig sprök; æwerst mi güng up eens 'n Licht up, un dat würd mi nu klor, dat de Professer sülst un alleen schuld wir, dat ick nicks weeten ded. Man so wollfeil kem ick dorüm doch nich weg. Denn Kasper-Ohm stellt sick vör mi hen und säd: »Süh mal, Jonge! Nu will ick di mal examneeren; nu nimm di æwerst tosamen, segg ick di, nu holl di stif, sünst slah ick di achter de Klüsgaten! Wat is een Mufferdeischoner?«

»Een Mufferdeischoner is een Schoner mit vulltakelt Grotmast un Fockmast, mit Giek un Gaffel«.

»Dat is nich schippermäßig beteekent, æwerst dat geiht, dat lett sick verstahn, Jonge! Na, ond wat sünd denn Puttingen?«

»Grot Klümp ut Weitenmehl, Botter, Zucker, Eier, söten Rohm, vel Hammelfett un noch mihr Krinten, dree Stunn' lang in ne bleckern Büß in kakendig Water kakt.«

»Nu kik eens eener den rammdæsigen Rangen! Morblex, Bengel, ick meen jo de Puttings an de ›Anna Maria Sophia‹!«

»Je, so! so'n Puttings! Dat ünnerste Enn von de Wanten, wur se mit Jumpfern un Boltens glik ünner dat Schantdeck fastspikert sünd.«

»Un wat is 'n Leik, Andrees?«

»'N Leik is 'n Tau, wurmit dat Seil infat't is.«

»Un wat deist du, wenn de Topgallantpardun ritt?«

»Denn spleiß ick se wedder.«

»Nee, Jonge, dat most du nich don! Scher leewerst 'n frisch Tau in. Beter is beter! So'n spleißt Tau döggt un düst nich. Dat 's as bore Drüttels up 'n falschen Wessel. Na, un nu noch eens. Wat 's 'n Lots'?«

»Lots is 'n Lots, 'n Kierl, de sin Schuldigkeit don möt, Haben in un Haben ut, sünst ward he æwer Buurd smeten, un dorför kriggt he sin Betahlung!«

»Richtig, Jonge! Un dorüm do Er stets un ständig Sin Schuldigkeit, dormit Er nich æwer Buurd smeten ward ond ümmer Sin bore Betahlung kriegen deit, – un grüße Sinen Unkel, wenn er ok nich an dat Finster steiht. Un nu weet Er, dat dat dorup ankümmt, wer un wur man examneert. Verstand is Verstand! Dorto brukt man sick keenen Schapskopp van achter de Karpathen her to verschriwen. Dat deit mir eegentlich leed üm den Professer, dat ick mi so in em verkalkuleert heww. Ick hadd em for klöker hollen as er is. Na, nu snid Er sick man een Stückschen van den Plusterschinken af, man dat Er mi den Gin nich anrögen deit, Jonge! Mitdes will ick Em Sin Ließpond Lichters van achter ut den Spiker halen.«

In Batavia möt he doch abslut west sin, dacht ick bi mi sülst, as Kasper-Ohm nah den Spiker stüert. West is he dor, dat is so gewiß as Amen in de Kirch; wo künn he sünst so grausam klok sin; un von de Tid af heww ick för min Part stif un fast glöwt, wenn, wo un wat Käppen Pött von Batavia vertellen ded, un wat ok min'n Ollen sin Maat dorgegen seggen mücht. Nahsten hürt ick den Plusterschinken sin Lex gehürig af, wobi he to min grote Freud got bestünn, bloß wil ick em richtig to examneeren wüßt, ded ok noch 'n poor flinke Krüz- un Querfragen an de Negenogen un de Spickgos, de ok nich slicht utfüllen, un rök ok eens an den Proppen von de Ginbuddel, obschonst dat eegentlich gegen den Kuntrakt was, alleen æwersten ick dacht, dat geiht all för Manchester weg, un dat is all een Afwaschen. –

 << Kapitel 2  Kapitel 4 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.