Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 27
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

De Klock mücht jo woll so bi dree rümme sin, as ick in uns Husdör rinne kem. Min Ollsch wir richtig noch bi de Gös' mit Hantelmannsch in de Waschkæk.

Se kek man halwwegs up, as ick rinne kem, un hadd dor jo woll nich ne Spier von 'ne Ahnung von, wat för een dulles, murdverbranntes Stück ehr gottvergetne Jung nu wedder mal an den Dag gewen hadd.

Am lewsten hadd ick glik eens æwer de Hoffmur keken un mi nah Gretenwäschen ümsehn, üm ehr 'n Lewensteeken von mi un Monsüre Butong to gewen, man ick föhlt mi so schachmatt un ledweek in all min Knaken, dat ick Gott minen Herrn danken ded, as ick in min Kamer to Bedd leg. Ick let mi gor keen Tid tüm Hojahnen; weg wir ick as 'ne Mütz.

Ick hadd ok seker min richtigen vieruntwintig Stunn fardig kregen; man dat wir noch nich ganz Dag den annern Morn, dunn föhlt ick, wo mi wat an de Schullern ut minen söten Slap schüdden ded un mi luthals bi Namen röp. Ick künn mi ierst gor nich besinnen, wo ick wir. Ick rew mi de Ogen un wull grad wedder up de anner Sit in min Koppküssen rinne sacken. Man dunn röp dat wedder sihr vernehmlich, un dunn föt mi dat sihr unsanft an de Schuller an: »Andrees, Andrees! Ick möt di woll ierst een Glas koll Water ünner din Aewerbedd geten, ihre du di vermüntern deist!« Un dat was jo nu natürlich min Ollsch. Un dunn hürt ick wat dicht bi min Koppenn weenen, un, dat was keen Frag, dat müßt min oll lütt Gretenwäschen sin, un dunn ret ick min Ogen so wit up un wir mit eenen Slag so wach as 'n Kiwitt.

»Wat is?« röp ick. »Wat is?«

»Wat dor is?« säd dunn min Mutter. »Kasper-Ohm is eben arretürt, un de Maat von de ›Anna Maria Sophia‹ ok. Se sünd beid nah de Hauptwach up 'n Hoppenmarkt bröcht worden. Se sælen dor mit eens mit üm weeten, wo de Tamburmajur afblewen is, o du großer Gott. Un Gretenwäschen seggt, dat ehr Vatting so unschüllig is as 'n Aulamm. Kasper-Möhme liggt all in Krämpfen. Stah furtst up, Andrees, un vermünter di nu doch eenmal! Dat Michel ok ümmer grad weg sin möt, wenn ick em bruken do!«

Gretenwäschen weent in eenschento still vör sick hen, un dit künn ick jo nu nich mit ansehn. »Greting«, säd ick, »lat man dat Weenen!« »Ja, du hest got snacken, Andrees!« säd Gretenwäschen un drögt sick de Ogen mit 'n Zippel von ehr Schört. »Nu scheten de Franzosen am Enn noch minen eegen Vatting sülben dot. De hett vörgistern General Müratten richtig de hunnert Daler anbeeden laten, wenn he Monsüre Butongen lopen laten wull. Se sünd æwer to unmanierlich west un hewwen em up dat Paleh ut de Dör rutesmeten. Nu is æwer de Tamburmajur ut den Dwinger doch utbraken, nu weeten de Franzosen, dat he to See wegbröcht is, nu hewwen se de grot Slup von de ›Anna Maria Sophia‹ up 'n Strann bi Warrmünn vörfunnen un seggen em vör 'n Kopp, dat he dormit Bescheed weet. O Gott – o Gott – o Gott! Nu scheeten se am Enn minen eegen ünschülligen Vatting noch dot, un denn bün ick dor mit an schuld, Andrees!«

Un dunn füng Gretenwäschen wedder an to weenen, dat sick mi dat Hart in 'n Liw ümdreigen ded.

»Do mi blots den eenzigen Gefallen un lat dat Rohren, Greting!« säd ick dunn. »Wenn eener weer un dat bewisen kann, dat din Vatting de ganze Sak nix angeiht un dat he dor nich 'n lütten Finger mit mang hatt hett, denn bün ick dat. Un denn weet ick, wat ick dorbi to don heww un wat mi nu bikümmt. Nu gah man hen un segg din Mutting, se sall sick dat nich so to Kopp gahn laten. Ick stah nu up un sorg dorför, dat Kasper-Ohm wedder loslaten ward. Dat geiht nu nich anners, ick nehm de Sak up minen Kopp. Mutting, langen Se mi doch minen nigen blagen Sünndagnahmiddagschen ruppe.« Greting gew mit dorup de Hand un kek mi so beweglich an, dat Og vull Tranen, dat mi ok ganz rührsam to Mod würd. »Ick verlat mi ganz up di, Andrees!« säd se un güng.

»Dat weet ok Gott, Andrees«, säd min Ollsch, as se mi den blagen Seemannsantog bröcht, »wo du ok all von afweeßt! Wat heet mi dit nu wedder eenmal, min Sæhn?«

Hadd se æwer den ganzen Tosamenhang wüßt, denn würd se anners losböst't hewwen, denn wir dat sacht ahn Tranen un grotes Lamento von ehr Sit ok nich afgahn. Na, ick tröck mi nu jo ok so flink an as donlich un güng ierst nah Vogel Straußen un dorup nah Hans Holtfrätern. Ick säd se, dat dat nu nich anners güng. Minen Öhme den dörft doræwer keen Hoor nich krümmt warden. Ick wull woll de Sak up mi alleen nehmen. Dunn säd æwer Hans Holtfräter: »Alleen sast du dat nich utfreten, Andrees! Nich wohr, Vogel, dat meenst du doch ok? Wenn se uns doch eenmal kregen hebben, denn sælen se uns ok glik all dree kriegen. Upfreten warden se uns jo woll nich. 'n fein Stück Arbeit ist dat west, dat 's wohr. Eikater un Spirrfix hadden dat sacht nich so god trechtkregen, hü? Wenn wi dor ok 'n poor Maand för brummen möten. Do du, wat du wist, Vogel! Ick lat Andrees nich in 'n Stich!«

Tid was dor jo nu æwerall nich vel to verlieren, un tom Aewerleggen ok nich, un so güng ick denn gradwegs nah de Hauptwach. Vogel un Hans güngen mit mi un sett'ten sick dor up de Waterkunst hen un wullen dat dor aftöwen. Ick mellt mi dunn bi den Offizier von den Posten un säd em, dat ick dat west wir, de den Tamburmajur dörchhulppen hadd. Na, dat ick dunn ok arretürt warden würd, dat wüßt ick jo recht god. Ick hadd dorbi de Hoffnung hatt, se würden mi in dat sülstige Lock to Kasper-Ohm steken; man dat gescheg nich. Dor güngen 'n poor sihr langwilige Stunnen up hen, dat ick dor kuschen müßt. Toletzt kem 'n Offzierer, un dunn würd ick von twee Mann nah den Herzog sin Paleh ruppe eskortürt, un dunn müßt ick vörtreden. Dat güng dörch twee ore dree grote Stuwen dörch, wo de Flægeldören wit von up stünnen. In de een stünn 'n halw Dutz Kammerdeeners un Lawkaien un in de vörletzt wenigstens 'n Dutzend Offzierers. Ick kek mi mang se üm, wat Genral Mürat dor mang wir; man dat wir he nich. Dorup klingelt dat up eens in de letzt Stuw, un dunn würd mi bedüdt, dat ick dor rinne gahn süll. Ick müßt mi Gewalt andon, üm nich lut uptolachen. Dor leg wen in een prachtvolles Bedd, woll an de hunnert Hoorwickeln üm den Kopp; de mächtige Snauzboort hadd ok ne Wickel an jede Sit, un twee gnäterswarte Ogen keken mi so fast an, as wenn se mi an de Wand nageln wullen.

»Sprecken sick, was Sie weißen von die Antoine Bouton!« säd Mürat, denn dat wir he, dunn to mi. »Sprecken sick der reiner Wahrheit, toute la vérité, Monsieur, wenn sick sein ihm lieb seiner Kopp!« Na, dor seten jo nu an 'n annern Disch bi dat Finster, wur 'n Barg von Breef un Papieren up leg, twee anner Lüd in Monturen, un de een dorvon dat wir 'n Dolmetscher.

Na dor künn ick jo nu nich anners, dunn vertellt ick de reine Wohrheit un sett't keen Wurt to un let ok keen Wurt weg, un Mürat verwennt' ok keen Og von mi.

As ick fardig wir un nix mihr to seggen hadd, dunn säd Mürat to den Dolmetscher 'n poor Würt, de ick nich verstünn, worup de Dollmetscher mi fragen ded, wo wi dat recht anstellt hadden, de Schildwach achter den Dwinger wegtokriegen. Na, dat wüßt ick jo nu noch sülben nich, un so hülp dat denn nich, so säd ick denn, dat min beiden Kameraden ünnen up de Waterkunst bi de Hauptwach töwen deden un dat de een dat makt hadd un se mi beid dat betügen würden, dat ick de Wohrheit sprök.

Dorup werden denn ok Vogel Strauß un Hans Holtfräter vörführt un müßten sick bi mi vör Müratten sin Bedd henstellen. Hans Holtfräter schned dorbi grugliche Gesichter; he hadd 'n Prim Stürburd un Backburd un wöorgt sick dat jo woll dal, wil dat he dat nich wagen ded, den Rum in Müratten sin Gegenwart lenstopumpen. Vogel müßt dat jo nu vertellen, wur he dat makt hadd; un dor verklort' he denn, wat he bi den Kikæwer in den groten Walnætbom rinnestegen was un dor ierst as 'n Stieglitsch fleut't hadd; un dunn wiren ierst de Schildwachen vör den Dwinger hellhürig worden un hadden mit 'n anner an to futern fungen. Man as he ierst anfungen hadd, de sæben Wisen von de Nachtigall to fleuten, dunn wir ok de anner Schildwach üm den Dwinger rümmekamen un hadd dat nich laten künnt un ok 'n beten mit tohürt. Dat mücht se woll all dree wunnert hebben, wat de Nachtigallen in Land Mekelborg noch in 'n Novembermaand sitigen deden.

Jochen Mürat hadd bi Vogel Straußen sin Verklorung sihr nipp tohürt un sin scharpen Ogen keenen Ogenblick von uns dree verwennt. He schint sick noch 'n poor Sekunden nahtosinnen. Mit eens richt't he sick vull in dat Bedd up un säd to Vogel Straußen:

»Pfeif sick wie die Stieklitsch, pfeif sick wie die Rossignol! Hörr Sie, pfeif sick!«

Na, dunn halt jo nu Vogel Strauß 'n rundes Stück Bleck ut de Westentasch, stök dat in de Mund un füng dunn vör Müratten an to fleuten, ierst as ne Stieglitsch un nahst as 'ne Nachtigall, un dunn füng Mürat sick so hell an to lachen, dat he sick sin Hänn in de Siden setten müßt; un in de Stuw, wo all de Offzierers wiren, füng dat ok an to lachen. Nahst säd Mürat wedder 'n poor Würt up Französch, un dunn nehm de Dolmetscher een Papier von den Disch un les:

»Auf besonderen Wunsch des Herzogs von Berg und in Anbetracht der obwaltenden Umstände ist sein früherer Schulkamerad, der Tamburmajor Antoine Bouton, zu pardonnieren. Napoleon.«

Ick kek Müratten grot an, un dor mücht jo woll 'n Sünnenschin æwer min Gesicht gahn, un dat sehg he jo woll; he nickt mi fründlich to un säd.

»Laufen sick aller zusamm. Pardon for aller miteinander und auch for der zwei prisonniers in der Auptwacken vor die Palais!«

Dorup makt he uns 'n Teeken, dat wi gahn künnen' un ick makt so'nen feinen Kratzfot, as ick man fardig kriegen künn. Een Offizierer güng mit nah de Hauptwach, un dor würd ick nah dat Lock rinne bröcht, wo min Öhme set. Kasper-Ohm set dor up 'n Hüker, den Kopp vöræwer, in sick tosamen sackt as 'n leddigen Sößschepelsack, un hickupt.

»Prost, Kasper-Ohm!« säd ick to em, as ick rinne kem.

Dunn böhrt min Öhme den Kopp up un kek mi wild an.

»Prost seggt Er, Jonge? Prost? Dat is woll der letzte Prost, den Er mi nu bringt! Ick heww dat ümmer seggt, Jonge, wat Er den lersten Petri fiw, fiw nich kennen deit. Ick heww mi dat ümmer dacht, wat Er noch mal Sinen eegen Ohm an dat Metz rannebringen würd, Er murdverbrannter Rebeller Er! Nu hett Er sinen Willen! Nu hett Er sinen eegen Ohm richtig vor de Koortmarschall. Nu hett Er em richtig vor dat Pulver ond vor dat Bli. Hett Er eenen Fonken van Geföhl in dat Liw? Ond nu kümmt Er noch un makt Er dat Mat babenin vull ond will to Sinen Ohm noch Prost seggen! Donder ond Blixen noch mal to!«

As ick em dunn æwer verkloren ded, dat he fri wir un nu gahn künn, wohen he wull, dat ick bi Müratten vörwest wir un em dat dunn noch wider verklort hadd, dat Vogel Strauß, Hans Holtfräter un ick den Tamburmajur losmakt hadden un dat Monsüre Butong von Kaiser Napoleon Pardon kregen hadd, dunn stünn Kasper-Ohm up, kek mi sihr nahdenklich an, läd mi nahsten sin beiden Ballastschüffeln up de Schullern, küßt mi ierst up de rechte un dunn up de linke Back un säd so deep gerührt, dat em de Lippen dorbi bewerten:

»Jonge, Er hett doch mehr von dat echte Pöttenblot in sick, as ick mi dacht heww. Er ist un bliwwt min Süster Illsche ehr Jonge! Ick werde em van nu af du nennen!« Dorup hakt he mi sihr ohmshaftig ünner den Arm, un dunn peekten wi sülwanner nah de Koßfellerstrat, un as wi ierst wedder in de Achterstuw bi Kasper-Ohmen wiren, dunn wiren ok Kasper-Möhmen ehr Krämpfen glik weg, un dunn gew se mi de Hand un säd to mi:

»Nu is mich auch allens man gut, Andreeßing! Nu will ich mich man liebersten gar nichts gesagt haben. Un sollte es dich vielleicht nachher zu Ohren kommen, als wenn ich was gesagt hätte, dann tätest du es wohl dein Tanting zu lieb und glaubtest mich das nicht, mein Jünging! So viel Rücksichten, dächte ich, wärest du mich schuldig!«

Kasper-Ohm wir nu æwer doch so alteriert von de Accidenz, dat he sick to Bedd leggen un Kamellentee drinken müßt. Ick blew mit Gretenwäschen alleen in de Achterstuw, un as ick ehr dat all vertellt hadd, wo Vogel Strauß, Hans un ick dat anstellt hadden un wo vel Glück dor mit bi in 't Spill west wir un wo ick up de See de Fatung nich verloren un bi mi dacht hadd, Greting hett dat seker nich vergeten un hett 'n Vaterunser för di un Monsüre Butong mit bed't, dunn kreg Greting wedder 'n poor Tranen in de Ogen, dunn föt se mi mit ehr schieren witten Armen ründ üm, kek mi söt dörch de Tranen an, gew mi von sülben den iersten Kuß, läd dorup den Kopp an min Bost un weent still vör sick hen.

Na, dit is jo nich de letzte Kuß west, den ick von ehr kregen heww. Dor güngen jo noch Johren up hen, ihre se min Fru würd un ick de grote Brigg »Kasper Pött« bugen ded. Man an ünsen Hochtidsdag,dor güng dat wedder von flessen her, dor wir de ganze wierte Familige versammelt, min Oll un min Ollsch, Stoffer-Ohm un Fiken-Möhme von Barnstörp, Mæhne-Tanten, Kusinning Möller, Vetter Krischan samst den Herrn Diakonus von Sankt Marigen, de grad Paster Primarius worden wir un mi un Greten spleißt hadd. Kasper-Ohm set baben an bi Disch. Ick set rechtsch bi em, un min lütt Fru de set an sin linke Sit, un as wi dunn bi den moigen Braden wiren, dunn stünn Kasper-Ohm up, kloppt mit sin Metz an sin Glas, makt 'ne feine Verbeugung nah alle Siden hen, wischt sick ierst de Mund mit de Damastsalvigett af un säd dunn würdevollst:

»Meine Herren und Damens! Ich bäte um ein wohlgeneigtes Gehör. Herr Sæhn!« – un dorbi kek he mi an – »Fru Dochter!« – un dorbi kek he Greting an – »Se Ehr beiden Gesundheiten! Ond Herr Sæhn!« – un dorbi kek he mi wedder an un knep dat linke Og bedeutungsvoll halw to, – »Dat steiht in Gottes weisen Rat, wat dat erst eenen Jongen ward oder abersten wat dat een Gör ward. Man wann dat een Jonge ward, Herr Sæhn, denn sorg du mi dorför, dat der Jonge ok Respekt vor dat Hus kriggt, wann du dat sülben ok nie nich recht hatt hest, Jonge! Herr Sæhn! Fru Dochter! Se Ehr beiderseitige Gesundheiten!«

Dorup sweg jo nu oll Unkel Andrees still, un wi sehgen, dat he nu mit sin Schiemannsgoörn rund wir.

Man min Fründ Hannings let sick de Gelegenheit nich ut de Näs' gahn. He langt sick flink de letzte Buddel Schato Dikem her, schenkt de Gläser vull, stünn dunn up un säd:

»Meine Herren! Ich bitte ums Wort! Sie fühlen gewiß gleich mir die angenehme Notwendigkeit, unseren würdigen Onkel Andrees dort unsern ebenso warmen als tiefgefühlten Dank für seine so gütige Abwicklung seines Kasper-Ohmschen Schiemannsgarnes auszusprechen. Ich denke, ich spreche nur aus Ihrer Seele, meine Herren, wenn ich Sie hiermit ersuche, ein volles Glas auf sein ferneres Wohlergehen zu leeren. Möge sein Leben bis zum letzten Atemzuge frisch und feurig sein wie dieser edle Tropfen Weines hier! Meine Herren, hoch soll er leben!«

Un dunn stimmten wi jo nu all in eenen vergnögten Chorus in:

»Hoch soll er leben! hoch! hoch! hoch!« – Von den feinen Schato Dikem wir æwer richtig keen Nagelprow för mi nahblewen för den annern Morgen tom Frühstück.

 << Kapitel 26 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.