Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 26
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Ick güng dorup gradwegs up de Strat ruppe un up den Dwinger to. Ji wardt juch dor woll noch up besinnen, Kinnings, dat de oll Turm noch vör de Wallbrügg stünn. Onner bi den Turm an de Strat löp 'ne Mur lang æwer de Wallgrabenbrügg æwer, de nu ok all 'n Johre dörtig ore so afbraken un tosmeten is, bet an dat Steendur sülben ranne. Linksch von de Mur un hart an ehr stünn de oll Turm, un linksch von dis Mur nah den Wall hen wir dat Lock, wo de Tamburmajure achter set, schrat æwer den Rosengoren, as ick all seggt heww. An de anner Sit rechtsch von den Damm, wenn 'n in de Stadt rinne güng, wir ok 'ne Mur, un dor leg de Mæhlendursch grot Wall achter mit 'n Fuhrweg hoch æwer de Landstrat weg nah den Steendurschen Wall æwer, un achter den Fuhrweg ok rechtsch, wenn 'n in dat Steendur rinne kem, längs de Stadtmur sülben, dor legen de dree Börgermeistergorens, den iersten Börgermeister sin bet an de hoge Wallbrügg un hart an den Dwinger ranne, so dat dor man de Wallbrügg twischen leg. De ierst Börrmeister hadd dor noch 'n Kikæwer hart an de Wallbrügg sülben.

»Hett de Tamburmajur Glück«, dacht ick bi mi, »denn kikt he ok noch ut dat Lock, wenn du an den Dwinger ranne kümmst.« Na, de lew Gott mücht em dat jo nu woll so todacht hewwen, genog, sin Gesicht wir noch vull achter de Trallichen to sehn, as ick æwer de Stadtgrabenbrügg mang de beiden Murn ranne kem. Ick hadd minen Tarpolinhot afnamen un kek nah em ruppe. Ick füng an to niesen un kreg min wittlinnen Taschendok rut un swenkt dat nah em ruppe. De Schildwach achter den Turm künn mi vör de Mur nich sehn. Ick sehg dat, wo de Tarnburmajur upmarksam up mi dal kek. De Schildwach hadd dor jo woll ok keen Ahnung von, dat dor in de Stadt æwerall wen wir, de sick dor ok man so vel ut maken ded, wenn Monsüre Butong afbröcht würd. Eben hadd ick noch de Spitz von dat Parjenett baben æwer de Mur blinken sehn, un dunn patrulliert se wedder af. Sößtig künn 'n grad tellen, ihr se achter den Turm wedder rümme kem, hadd Hans seggt. Den Ogenblick nehm ick wohr. Ick kek nah den Tamburmajur ruppe un nickt em to. Dunn nickt he wedder. Dorup tröck ick min oll Nikästelklock ut de Tasch un wiest em de, un nahst wiest ick mit den Finger nah de Sünn hen un dunn wedder up de Klock, un dunn höll ick söß Fingers in de Höcht un wiest ierst wedder nah de Sünn un dunn up de Klock. Toletzt tuppt ick dreemal mit minen Vörfinger up min eegen Bost. Un as ick dorup vull ruppe kek, dunnso nickt Monsüre Butong mi wedder to. Mücht he mi nu ok nich ganz verstahn; dat wat för em dan warden süll, dat müßt he jo nu verstahn, sonst wir he jo ganz von Gott verraten west. Hadd de Turm nich mit sinen Buk in de Strat twischen de Murn rinne stahn, denn hadd de Steendurwach dat all sehn müßt, de Schildwach vör den Dwinger, de künn dat æwerst ierst recht nich; de hadd noch de Wallbrügg halw ruppe stigen müßt, hadd se wat sehn süllt. Ich swenkt noch eenmal min witt Taschendok nah den Tamburmajur ruppe, un dunn güng ick nah de Ballaststäd un töwt dor ruhig, bet Vogel un Hans ok kemen.

So wit wir jo nu allens god. »Wenn wi blot de Schildwachen hüt Abend dor weglocken kænen, denn güng dat nu sacht«, dacht ick bi mi. »Man wo dat anfungen warden sall, dor steiht mi de Verstand bi still. Wenn Vogel Strauß dor keenen Rot för weet, denn ward dor nix ut un kann dor nix ut warden. Ick seh dor keen Lock in.«

»Weet de Tamburmajur Bescheed?« frög Vogel, as he mit Hans ankem.

»Ick denk mi so, dat he dat nu deit.« säd ick. »Wo krieg wi man de verfluchten Schildwachen hüt abend von den Dwinger weg? Sühst du dor all 'n Lock in, Vogel? Mit den Speegel dat hett prächtig gahn, Junge! Wenn du uns nu de Borenmützen bi den Dwinger so von den Dik ok man för teihn Minuten fleuten künnst!« »Je«, säd Vogel, »teihn Minuten dat 's dat wenigst, dat juch de Puckel fri hollen warden möt. Fleuten seggst du? Sädst du nich fleuten, Andrees? Je, wenn se sick man so wegfleuten laten wullen, denn behöllen se sacht nahsten dat Nahfleuten. Hum – hum – hum! Hum – umlevum! Hum – umlevum! – Cis – cis – cis – paucia – paverlala azikut schirr rr!«

»Künst du nich wedder 'n Pund Pulver upblucken laten, Vogel, hü?« säd Hans.

»Je, un denn sick kriegen laten! Nee, wenn dat nich feiner anfungen ward, denn ward wi nahst groww anfat't. Nee – nee – nee! Lat't mi man sin! Ick legg mi dat sacht noch trecht! Mi is, as hürt ick all 'n Vagel singen. Lat't mi blot man noch 'ne Stunn Tid. Ick möt noch ierst eens hen un bekiken mi dat mit min eegen Ogen, wo sick am besten bi den Dwinger rümme Bummelschottsch danzen lett. Ick heww sonn Anfang von 'n Gedanken, as let sick von den Herrn Börgermeister sinen Goren up den Kikæwer dor utgeteekent Putscheneller spälen, un dorto müßten denn up ne Viertelstunn de franschen Borenmützen, de dor denn grad Schildwach stahn, inladen warden. Ick denk, se kamen sacht, ward se man 'n Fribilljet in de Hand steken, un wenn dat ok man to de Gallerie is.«

»Wenn dor Geld to hören süll, Vogel«, säd ick, »denn kannst du 't man furtst seggen. Geld heww ick.«

»Stür mi nich in min Gedanken, Andrees!« säd Vogel. »Dot mi nu man blot den Gefallen un bringt ji all dat anner, wat dorto noch nödig is, in de richtige Schick. Slag Klock twee bün ick wedder hier up de Ballaststäd un töw up juch, wenn ji denn noch nich hier sid.«

Hans un ick besorgten dorup tonegst de Boot, halten uns de beiden Smakken mit den Klüver von de »Anne Maria Sophia«, wur Korl Pussehl mit den Kajütenwächter noch as Wach an Burd wiren. Ick lög Korl Pussehlen vör, ick ün Hans söllen för min Ollsch morgen twee Faden böken Blankholt achter den Breetling von den Snatermann halen. Von den Maat von de »Providentia« lehnten wi üns ne Persenning un 'n oll Bramsegel. Den lögen wi vör, wat wi Heu för Kasper-Ohmen sinen Ossen, den de to Fastnacht inslachten wull, von Buer Barten ut Lütten-Kleen achter Smarl halen wullen, un dor wullen wi dat Heu mit todecken. Nahst köfften wi richtig Proviant in för dree Mann un up 'ne Woch. Der Deuwel hadd männigmal sin Spill up See, vörut in 'n Novembermaand. De Ballast staut ick dreemal üm; se leg mi noch ümmer nich in de recht Proportschon. Klock twee wiren wi all dree wedder tohop up de Ballaststäd. Vogel Strauß säd dunn:

»Nu will ick di wat seggen, Andrees! Ick glöw, dat ick von wegen de Schildwach bi den Turm Rat schaffen do. Weeten kann ick dat nich, man ick glöw dat. Wo ick dat maken do, dat segg ick juch, wenn dat glückt is. Sall dat æwer inslahn, denn möt wi to gliker Tid agieren. Ick heww mi dat all nipp ankeken, kann ick juch seggen. Vör den Turm stahn twee Schildwachen an de grot Purt; achter den Turm geiht man een, un de hett jo woll Order, ünner dat Lock, wur uns Tamburmajur insitten deit, ümmer up un dal un so wit an den Turm rümme to gahn, bet he de beiden annern Schildwachen sehn kann. Dorup reken ick! Nachts brennen se dor jo woll Füer vör de Dwingerpurt; wenigstens liggt dor 'n Hümpel Brennholt, un ne Füerstäd is dor ok, as hadd dor verläden Nacht all Füer brennt hatt.«

»Ja«! säd ick, »dat don se. Ick heww dat man gistern abend sehn, as ick mit Durick Peyßen de Lebensmittel för Monsüre Butongen bi dat Steendur an de Wach dor afliwern ded.«

»Na, denn is 't man schön!« säd Vogel. »Dor heww ick vörut up rekent. Nu gewt æwersten ok god acht. So drad as de Klock up den Marigenturm söß slahn hett, dennso bün ick up minen Posten baben up den ollen Wallnætbom, de æwer den Kikœwer in den iersten Börgermeister sinen Goren steiht, un denn möt ji buten achter den Wallgraben ok up jugen Posten stahn. Dat ick dor up minen Posten bün, dat markt ji denn dor an, dat ick so hell, as ick kann, dreemal achter 'n anner as ne Wachtel fleut: Flick de Büx! Flick de Büx! Wenn mi dat denn glückt un ick de Schildwach achter den Turm rümme lockt heww, denn fleut ick dreemal achter 'n anner: Vagel Bülow! Vagel Bülow! un denn hewwt ji ok nich so vel Tid to verlieren, as dorto hürt, 'n Priem in de Mund to stauen. Hürt ji mi æwer as 'ne Ul krieschen, denn hett dor ok ne Ul seten; denn knipt man furtst den Swanz mang de Been un salviert juch up de Städ, denn is dat Gott's Will nich, un denn möt de Tamburmajur sick dor so god in finnen, as he kann, denn kann ick dor nich för. Nu fragt nich ierst lang un gaht jugen Gang, Jungens, un dot mi blot den eenzigsten Gefallen un lat't juch nich kriegen. Dat se mi nich kriegen, dor sorg ick för un de Winspalier an de Stadtmur in den drüdden Börgermeistergoren ünnen bi den Herrenstall!«

»Denn ward Vogel dor ok woll ünnen bi den Herrenstall 'n Richtstieg weeten, as min Richtstieg bi den Blagen Turm is. Nee, is un bliwwt doch eenen verfuxten Bengel, de Vogel Strauß!« säd Hans Holtfräter to mi, as Vogel von uns güng.

»Ja«, säd ick, »dat is he, un 'n prächtigen Bengel dorto! Du haddst jo æwer, sädst du nich so? ok 'n Anslag, wo wi am besten an den Dwinger æwer den Wallgraben weg ranne kamen don, nich? Sädst du nich so?«

»Ja«, säd Hans un simmt 'ne halw Ell Tobakssaft vör sick weg. »Den heww ick. Ick heww mi dat 'n beten mit de Ogen afmeten, as ick von den Rosengoren weggüng, wo breet de Wallgraben unnen bi de Mur von de Brügg is. Dat sünd keen fiwuntwintig Fot nich, un dat Lock, wo de Tamburmajur achter sitten deit, lat dat föfteihn Fot hoch æwer den Wall sin, höger is dat nich. Nu, denk ick man so, halen wi uns een von de lütten Füerleddern von de Reeperbahn, un dor binnen wi ne Taljereep, de duwwelt so lang as de Ledder is, an de bæwelst Sproß, un dor lat wi se de Grabenburd an dalgliden un denn sachting as so 'n Brügg von ünnen to nah de anner Sit von den Graben ræwer, un nahst treck wi se, wenn de Schildwach weg is, an den Reep ruppe up den Wall un stellen se an dat Lock in den Dwinger. Wat dücht di dorto?«

Ick besünn mi 'n Ogenblick. »Je«, säd ick, »Hans, de Anslag stimmt; anners lett sick dat nich don, so vel as ick weet.«

Na, as dat Klock vier schummern würd, dunn brächten wi de Boot achter Kabutzenhoff in de Beesen dicht an dat Land. Klock fiw wiren wi bi de Reeperbahn un halten uns de Ledder, un ihre de Klock söß slög, stünnen wi an den Wallgraben vör den Dwinger prat.

De Luft was still, man dakig. Wi künnen üns man grad kennen, Hans un ick, dicht bi 'n anner. Wi hürten de Posten baben up den Wall vör uns up un dal gahn; sehn künnen wi se nich, un se uns natürlich ok nich. Achter den Dwinger was 'n hellen Schin. De Wachen müßten dor sick 'n Füer anbött hebben. Dat was so still, ick kunn min Hart pucken hüren. Wat Monsüre Butong baben woll för 'ne Angst utsteiht! dacht ick bi mi. Ick hüll den Atem an un horcht. Mi dücht, dat wohrt 'ne halwe Ewigkeit.

Dunn füng dat up eens ganz hell achter den Turm dreemal an to fleuten: »Flick de Büx! Flick de Büx!«

»Vogel is an de Arbeit!« flüstert Hans mi to.

»Sprek keen Wurt, Hans!« säd ick.

De Schildwach up 'n Wall hadd grad wedder Kihrt makt un wir langsam an den Turm rümme gahn un müßt bet nah de anner Sit ruppe kamen sin, wo dat Füer schinen ded, dunn fleut't dat wedder achter den Turm her dreemal achter 'n anner: »Vagel Bülow! Vagel Bülow!«

Hal een – hal twee – hal dree – wiren wi mit üns Ledder æwer den Stadtgraben, un dat kann keen vier Minuten wohrt hewwen, dunn wiren wi mit unsen Tamburmajur an de anner Sit buten vör de Stadt. Hans hadd de Ledder an den Taljereep achter sick nah trocken un slept se noch 'n ganz Enn achter sick her, ihr he se liggen let. Ick hadd den Tamburmajur unner 'n Arm fat't, un wi spröken ok keen Wurt all dree nich, bet wi Monsüre Butong richtig in de Schepsboot achter Kabutzenhoff rinne hadden. De Klock slög grad dreeviertel up sæben, as wi de beiden Smacken bisetten deden, denn dor wir 'n beten westlich Luft. Dat mücht jo woll negen sin, as wi bi de Kisten achter den Breetling ankamen. Dunn nehmen wi ut Vörsicht de Smacken dal un leten de Boot mit den Strom, de scharp utlöp, driwen. Baben up de Schanz hadden de Franzosen 'n helles Füer anbött, un ick wir himmelangst, dat se uns to sehn kriegen künnen, denn de Schin füll an een Städ hell æwer den Strom. Ick hadd dat Roder un hüll de Boot dicht ünner de Kisten, bet wi an dat Westerspill ranne wiren, wo ok noch de Schin von dat Füer æwer weg föll. Up dat Spill sülben dor sprök dat; dor stünnen jo woll dree Mann von de Franzosen Schildwach. Man dat süll jo nu woll so sin, dat Boot gled in den Schatten von dat Spill sachting in See, un so drad as wi buten wiren un ut den Lichtschin von dat Füer rute, de woll noch 'ne Schippsläng achter dat Spill in See föll, dunn hadd ok Hans un ick de langen Reems in de Dollen, un weg wiren wi. »Qui vive!« röp dat dunn achter üns her – »Qui vive!« – un bang! sehgen wi dat Füer ut de Musket von de Schildwach. – Man wi wiren all in de Dak rinne, un ick hürt man, wo de Kugel linksch von uns up dat Water upslög. Dunn wi ok flink bi un de Smacken bisett't un de Klüver anhal't. Klock elben güng de Maand up, un wi wiren all so wit in See, dat de Franzosen ehr Füer up de Schanz bi Warrmünn man noch so grad to sehn wir un likster Welt so utsehg as een von de Füerbaken up Bornholm.

Monsüre Butong was eenen rippigen Kierl, man spreken künn he noch ümmer nich. De grimmige Utsicht up dat Gericht von de söß blagen Bohnen wir em jo doch woll to dull an dat Magen gahn. Hans hadd dat oll Bramsegel för em torechtleggt un de Persenning æwer de Duchten twischen de Masten trocken, un dor leg he wollverwohrt ünner, noch ümmer in Kasper-Ohmen sin kalmücken Pijäcke. He brukt ok noch ne klockendige Stunn, ihr he wedder ganz to sick kem un spreken künn. Na, dunn wir jo nu dat ierst, wat wi deden, dat wi unsen Proviant vörkregen un richtig de Bicht verhürten. Eten künn de Tamburmajur noch nich, man 'n richtigen Sluck duwwelten Kæm, den bröcht he doch dal. Ick hadd een lütten Kompaß ut Vörsicht to mi steken, un so richt'ten wi denn unsen Kurs, as wi de Wustrow achter uns hadden. De Wind wir scharp westlich, un de See güng hoch; man de grot Schepsboot von de »Anna Maria Sophia« künn 'n goden Bums verdrägen, un as de Maand ünnergüng, dor hadden wi den Grönsund zwischen Moen un Falster vör üns, un wat nu för Not! Denn nu brök jo glik de Dag wedder an.

Na, Kinnings, üm min Schiemannsgoorn nich to lang warden to laten, de oll lütt dick Bäcker Lüth in Nyköping, wat Hans Holtfrätern sin Wäsch ehr Vetter un 'n richtiges Rostocker Stadtkind wir, de wull ümmer Doden upstahn laten, as he Hans Holtfrätern un mi to sehn kreg. He was noch 'n Scholkamrad von minen eegen Oll west, un so makt he dunn nich vel Ümstänn un nehm üns up un an. Wi müßten den Dag un de Nacht dorbliwen, un ick kann woll seggen, dat ick de Nacht tüm ierstenmal, sit ick von Riga mit de »Providentia« Haben binnen kamen wir, richtig utslöp. Den annern Morgen so hento söß, as Meister Lüth sin Semmels utgew, nehmen Hans Holtfräter un ick Afscheed von Vetter Lüthen un den Tamburmajur, de sick up Lüthen sin Rat den groten Boort wegsneden hadd un binah gor nich to kennen wir. Ick hadd em dat Geld ut Gretenwäschen ehr Sporbüß æwergewen un noch 'n poor Schilling dorto, de ick von min eegen Hüer æwersport hatt hadd. Spreken künn he noch ümmer nich recht; man as he Hans'n un mi tüm Afscheed de Hand schüdden ded, dunn hüng em 'ne grote Tran in dat Og, un dunn säd he to mi:

»Werden sick seiner Zeit hören von die Antoine Bouton! Grüß sick die Monsieur Pött und der kleiner Marguerite, Monsieur André!«

De Wind was forsch nordwestlich, as wi wedder in See stünnen, De See güng bannig hoch, un ick dacht 'n poormal, dit geiht in 'n Lewen nich god. De Boot künn man de een Smack drägen, un as wi twee Stunnen in See wiren, dunn würd de Wind heel nurdlich, un dunn müßt 'ne duwwelte Reff in de Smack. Wi flögen man orig so hen.

»Dunnerwetter!« säd dunn Hans to mi. »Hest du dor ok woll an dacht, Andrees, wat wi nich so wedder in dat Lock von Warrmünn rinne kænen? Markt hewwen se dat jo, wat wi uns rutesleken hewwen. De Klock kann nu negen sin, un wenn wi noch dree Stunnen so kitschen as nu, denn sünd wi jo up de Reede, un denn möt wi jo rinne; un dat se uns denn fastnehmen, dat is jo keen Frag nich!«

Ick möt nu gestahn, dat ick dor gor nich an dacht hadd. Ick sweg 'ne ganze Tid lang still. Ick sünn un sünn un künn nix finnen. Am Enn säd ick: »Wat dücht di, Hans, wenn wi unsen Kurs so'n beten westlicher richten deden un so achter Poe löpen?«

»Dat geiht nich, Andrees!« säd Hans. »Kik eens achter di! Vör Nacht noch heww wi 'n fleegenden Storm ut Nurdwest, un denn maken wi beid mit de Makrelen Bekanntschaft!«

»Ja«, säd ick dunn, »du hest recht, Hans! Denn lat dat nu kamen, as dat kümmt. Wat kümmt, dat gelt! seggt min Öhme. Denn jagen wi de Boot bi Markgrafenheid up 'n Strand; in dat Lock kænen wi nich rinne, dat seh ick in.«

Hans säd keen Wurt wider. De Klock künn god een sin, dunn sehgen wi Markgrafenheid vör uns. Man de Wind wir so stiw, wi müßten in de Bucht ganz unnen dicht linksch von den Strom bi Warnmünn rinne. As wi in de Brandung wiren, kregen wi de Slup halw vull Water. Man wi kemen doch dor æwer weg un jagten de oll Slup hell up den Strand ruppe. Nu würd sick æwer ok keenen Ogenblick uphollen. Dat de Franzosen uns von Warnmünn ut sehn hadden, dat wir seker. Wi löpen, as wenn wi mit Hunn hißt würden. »Kik eens, Hans!« säd ick. »Se maken dor achter de Vagdi all 'n Prahm klor; wenn se uns man blot nich noch to Pir nahkamen!«

»Ick heww mi dat ok all dacht; man kik eens, hier up den Breetling vör uns is een Rostocker Plümper. Wenn dat Glück god is, denn nimmt de uns an Burd. Kann sin, dat dat gor Jochen Bees is; de fischt nu för sinen ollen Vatter!« Na, dit müßt jo nu ok richtig Jochen Bees sin, de dor up den Breetling vör uns fischen ded; un grad as de Franzosen de Pir up de anner Sit hadden un achter uns her klabasterten, dunn seten wi wollbehollen in Jochen Beesen sinen Kahn, un vörwartsch flögen wi æwer den Breetling de Stadt to un leten se dat Nahkiken.

Ick föhlt dat doch 'n beten in min Knaken, wat dat för een Stückschen west wir, wat ick nu achter mi hadd. Mi wir, as künnen mi min Been dat lütt Enn von den Fischerhaben bet an minen Ollen sin Hus man so grad noch drägen. Dat schüddt' mi orig, as tröck 'n koll Fewer bi mi an.

 << Kapitel 25  Kapitel 27 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.