Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 25
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Ick güng dorup gradwegs nah minen Öhme. Kasper-Möhme set up dat Kanapee mit ehr Knütt un Greting mit verweent Ogen, as mi dat schinen ded, achter an den Aben. Kasper-Ohm hadd æwerst vier Tafellichters vör sick up den Disch stahn, dat Blackfatt un en Ries Papier vör sick liggen, 'n allmächtige Gosfedder in de Hand, un schrew.

He kek up, un as he mi to sehn kreg, dunn säd he:

»Is Er dat, Jonge? Na, dat is mi lew, dat Er dat is! Wo sünd se mit den Tamburmajur afblewen?«

»He sitt nu up den Dwinger, Kasper-Ohm!«

»Wur ick dat mi nich dacht heww. Na, Fru, denn wet wi dat nu jo, wur Monsüre Butong is; dennso schick em nu man de Nachtkost, as ick seggt heww, dat Pond Mettwust ond dat Pond Botter ond dat Achtschillingsbrot, versteihst du? Ond dat mi de Buddel mit Gin nich vergeten ward! Up den Dwinger ward nich inbött, dor is keen Aben nich, so vel ick weet, ond de Nachten sünd lang ond kolt. Min Pijäcke ond de Gin warden em woll warm hollen. Durick kann em dat jo henbringen in den Marktkorw, ond der Jonge dor kann mit Durick gahn as Soffigardi. Ond denn let ick Monsüre Butongen velmals grüßen, ond Monsüre Butong süll man nich bang sin; ick wir de Mann dorto, ick würd em woll wedder losisen. Ond nu hör Er mal, Jonge, wat ick hier an Marschall Müratten schrewen heww æwer den Punkto. Den Anfang heww ick all, ond for dat Ende is mi nich mihr bang; denn heww ick den Anfang man, denn sall dat Ende dor woll her, versteiht sick, wenn einer Verstand hett. Nu hör Er abersten ok upmarksam to, Jonge, sonst versteiht Er dat nich!«

»Dörchläuchtender Herr Herzog von Barg!
Insonderheitgeborner Marschall Exzellenzen!

Wann das mit den Tamburmajur Monsüre Butong, was nun verarretürt wäre, so wäre, dennso wäre es so, und denn sollte es auch mich nichts nich angehn; dennso müßte er sich finden, und dennso fände ich mich auch. Und wenn es nicht anders wäre, denn wäre es so. Allein abersten, der Trompeter von die Chassürers, der hätte noch lange nich genug gekriegt. Hätte der noch mal so viel weggekriggt, denn so wäre es erst halb, erstens von wegen den schönen Pannkuchen, denn meine Süster Ilsabe ihm gebacken, und zweitens wegen das entfamte Stück mit den zwölf Gänsen. Von wegen den Offizierer bei die Chassürers, das wäre nur noch grade so, der wäre von hinten gekommen, das hätte jidwerein sehen können, der sich auch nicht auf so etwas verstände. Der wäre atu gewäsen wie eine volle Pottpotelje un hätte von Rechtswegen nach der Schreiberei gemußt auf einen Schubkarren mit einem Krebs, so hätte er getorkelt. Ich wollte nichts nich sagen, wann der Offizierer auch zehn Taler von die hundert Taler Neuzweidrüttel abkriggt, die ich nich mehr als gerne beischickte, alldieweil Monsüre Butong bei mir so lange an Burd und sozusagen Kajütenpassagier und ein Mann von feiner Maneer gewesen, auch den Kleverjassen sich so nett angenommen hätte. Wo denn die andern neunzig abbleiben müßten, das müßten Dörchläuchtende Exzellenzen besser wissen als ich. Dazu hätte ich viel zu viel Respekt, um mich da was von merken zu lassen oder achterher nach so'n delikatessen Puncto und Caso auch nur zu fragen.«

Kasper-Ohm hadd dreemal æwer dat Papier weg nah mi henkeken von wegen den Indruck, den sin Bref an Müratten up mi maken ded, un as he so wit lest hadd, dunn säd he:

»Is dat nich fein, Jonge? Wur dat nich treckt, denn heww ich nix nich seggt. Nu fehlt man blot noch de Schluß. Seggt is dat allens, ond wur is dat seggt, Jonge? Mit Maneer is dat seggt, ond mit Respekt is dat seggt, ond denn sleiht dat dor ok hen. De Puncto mit dat Geld is mi utnehmend god geraden. Hett dat abersten ok Koppbrekens kost't! Nu bring ick den Bref morgen früh sülben nah Jochen Müratten sin Quartier, ond denn willn wi uns nahst mal dorup spreken, Jonge, ick segg blot, denn willn wi uns nahst dorup spreken, wann der Tamburmajur ierst hier bi uns in de Achterstuw æwer dat Kleverjaß wedder sitten deit. Dat Geld, Jonge, dat Geld, dor sitt der wohre Heiland in, wann der Satan dor nich in sitt.«

Dunn kem ok Kasper-Möhme wedder rinne un säd:

»Duris wäre mich auch nu fartig. Ich hätte für Mosje Butongen noch einen Pott voll Schokolaten gekocht, Kasping, und sechs weiche Eier; die möchte er mich ja ümmer so gerne. Du wüßtest mich ja woll und hättest mich da ja woll nichts nich wider.«

»Dat is sihr verständig van di, Fru!« säd Kasper-Ohm, »üterst verständig; dat nehm ick di god, Fru, wat du dor an for mi dacht hest!«

Un dunn müßt Gretenwäschen een Licht nehmen un Durick un mi æwer de Del un ut de Husdör lüchten, un dunn säd ick to Gretenwäschen:

»Greting, dinen Vatting sin Breef de nützt to Gott in der Welt nix, so god he ok meent is. Sall de Tamburmajur mit dat Lewen dorvon af, denn möt dat up anner Wis geschehen, as Vatting sick dat denkt, un dor lehn ick 'ne Hand to; kann sin, dat uns Herrgott dor sin Hülp ok mit to lehnt. Man Geld hürt dor doch to. Ick heww 'n poor Daler in min Seekist; æwersten dat reckt dor nich hen. Monsüre Butong brukt vel Geld, wenn he glücklich furt sall. Wovel hest du in din Sporbüß? Dat möt dor ok mit to her. Ick gew di dat Geld wedder, so drad as min Oll Haben binnen kümmt. Wenn Durick mit mi trügg kümmt, denn bün ick up unsen Hoff, denn lang mi dat æwer de Mur to! Man sprek du dor nich von, so wenig du von de Zorenappels un von dat Modell von de ›Anna Maria Sophia‹ ehr Tid spraken hest. Un süll ick 'n poor Dag' weg sin, denn sorg di man nich, un do du man so, as weeßt du von nix nich af.«

Greting drückt mi de Hand un säd: »Denn lang ick di nahsten min ganze Sporbüß æwer de Hoffmur ræwer. Dor sünd föftig Daler un 'n poor Schaustücken in, de ok noch wat wiert sünd, wovel, weet ick nich. Un dat ick schwigen kann, wenn dat sin möt, dat weeßt du jo.«

Dat Walldur wir all to, as Durick un ick dor ranne kemen. Man dunn bröcht wi den Korw nah de franschen Schildwachen an dat Steendur, un ick bedüdt se dor un säd: »Pour Monsieur Antoine Bouton dans le prison, Monsieur!«

»Ah ça«, säd de Schildwach. »Fort bien, fort bien, bien merci, Monsieur! C'est pour ce pauvre Antoine là!« un dunn röp he 'n annern Franzosen ranne, un demüßt dat besorgen, dat de Tamburmajur de lütt Herzstärkung kreg. As ick dorup Durick Peyßen seker an dat Hus wedder ranne lotst hadd, güng ick in uns eegen Hus un fünn min Ollsch æwer un æwer in Sweet. Se hadd sick Fleedertee kaken müßt, so dull hadd ehr dat Schicksal von ehr armen Gös' mitnamen. De lütt Trumpeter wir ok nich wedder kamen; wenn se den infamen Racker uphängen deden, dennso woll se 'n Markstück an den iersten besten Armen gewen. O du großer Gott! Nee, dat Schicksal! – Ick hadd nog to don, se to beswichtigen. Nahsten güng ick nah 'n Hoff un steg up de Mur, un dor kem Gretenwäschen sachten an un langt mit ehr Sporbüß ruppe. »Adschüs, Greting!« säd ick. »Un wenn du morgen Nacht 'n Vaterunser in din Koppküssen sprekst, denn sprek man furtst een för mi un Monsüre Butong mit. Un süllst du æwermorn von mi un den Tamburmajur wat to hüren kriegen, denn do man jo un jo nich so, as wenn du wat dorvon af weeßt.«

De ganze Nacht dörch kem man wenig Slap in min Ogen. Ick sünn un sünn. Was dat mæglich, den Tamburmajur ut den Dwinger rute to kriegen, denn wir dat ok mæglich, em nah Falster ræwer to schaffen. Wenn ick de grot Schepsboot von de »Anna Maria Sophia« nehm un de man noch nich up 't Land ruppetrocken wir, mit de Boot let sick dat sacht don. Wenn Warrmünners sick dat sick æwernehmen, mit 'ne Jöll nah de dänschen Inseln to gahn, denn süllen dat doch woll twee Rostocker Jungmanns mit ne stiwe Schepsboot to Schick kriegen. Wohr wir dat, November wir dat. Weigen ded dat männigmal snurrig ünner Moen de Tid, vörut för 'n apen Boot. Richtig Ballast hürt' dorto; man füll de Wind man nich allto kunträr un weigt dat nich grad flegenden Storm, denn kitschten wi dor sacht dörch, wo vel Seemilen künnen dat grot sin. 'n Miler teihn ore twölw wir dat meist. Nachts æwer müßt dat all vör sick gahn, sünst kemen wi bi Warrmünn nich ut dat Lock rut; de Franzosen dor müßten jo rein blind sin, wo se dat leden. De Maand güng morgen Klock halw elben up, vör de Tid müßt dat all dan sin. Füll de Wind up den Strom kunträr, so brukten wi dree Stunnen, üm de Boot in See to bringen, un wenn wi ok noch so fast in de groten Reems legen. Vör Klok sæben müßt Monsüre all ut den Turm rute sin, sünst kregen wi dat nich klor, dat stünn eenmal fast. Un dat wir jo gräsig, kregen wi den Tamburmajur richtig rut un würden achterher doch noch dorbi fat't kregen. De Klok slög up 'n Marigenturm halwig twee, ihre ick inslöp.

Den annern Morn vör Dau un Dag' was min Ollsch all in Gang mit Hantelmansch bi dat Gösplücken. Se hadden all twee afplückt, as ick nah se in den Spiker up den Hoff rinne kem, un min Ollsch wir in ne utgeteekente Stimmung. Se hadd 'n Desen bi sick stahn, un de Gos, de se plückt hadd, wög negenteihn Pund vör dat Og. »Hadd se man den Kopp noch, Hantelmannen«, säd se, »denn wög se ehr richtigen twintig. Sall ick di 'ne Goslewer to morn middag braden, Andrees?«

»Je, Mutting«, säd ick, »ick heww hüt morn up de ›Providentia‹ to don. De Passaschen sünd jo nu wedder fri gewen. Kann sin, wat ick den ganzen Dag nich wedder an 't Hus kamen do un ok de Nacht æwer an Burd bliwen möt. Dat Schip möt up de Winterlag, weeten Se, un bet up de Wanten afströpt warden. Kann sin, dat ick æwermorgen nacht ok noch weg bliw un an Burd slap.«

»Na, denn helpt dat nich, min Sæhn! Denn do du, wat du möst. Dinen Koffi heww ick in de Achterstuw in dat Rühr warm sett't un denn gah man mit Gott!«

Slag Klock sæben würden de Strandduren apen makt, un dunn makt ick mi up de Strümp un dat nah de oll Ballaststäd hen. Dat ierst, wat ick sehg, was, dat de grote Schepsboot von de »Anna Maria Sophia« an dat Bollwark von den Mönkehaben leg, un de groten Reems legen noch up de Duchten. Dat Weder wir frisch un kolt, æwer schön, un keen Teeken von Storm an den Hewen. Dor güng ok keen Viertelstunn hen, dor kem Hans Holtfräter mit Vogel Straußen an.

»Vogel!« säd ick. »Hett Hans di dat seggt, wat wi vörhebben?«

»Ja – aleva – woll – ollevoll!« säd Vogel un kek mi plietsch an.

»Spaß is dat nich, mein Junge! Wist du uns dorbi tostahn, Vogel?«

»Bün ick nich ümmer din Bistahner west, Andrees? Un wenn ick man weet, wat ick dorbi to don krieg, denn ward dat dan, dat versteiht sick von sülben.«

Na, dorup verklort ick se dat nu, woans wi dat maken wullen: »Dat eenzigst Bedenken«, säd ick, »is man, dat dor Schildwachen sünd, un wenn dor weck sünd, wo krieg wi de man weg? Dat is din Upgaw, Vogel! Dat möst du besorgen! All dat anner æwernehm ick un Hans hier. Klock halw sæben möt de Tamburmajur ut den Turm rute sin.«

»Hum – hum – hum!« säd Vogel. »Dat dor Schildwachen vör den Turm an de Purt stahn, dat is eenmal ganz gewiß, un dat dor achter den Turm ok Schildwachen sünd, dat, denk ick, steiht grad so fast, denn von buten de Stadt æwer den Wallgraben weg möt't ji doch an den Turm ranne, dat geiht doch nich anners, dorvon möt 'n sick doch ierst æwertügen.«

»Dat sick dat versteiht!« säd ick. »Aewertügen möt wi uns ierst, wat de Tamburmajur würklich in dat Lock up den Dwinger, wat ick meen, ok insitt; un denn möt he Kundschaft von üns Intentschon ore doch wenigstens Ahnung dorvon hewwen, dat wat för em dan warden sall.«

Vogel Strauß besünn sick noch 'n Ogenblick un fleut't so sachting un so lieblich as so'n Kanarjenvagel, de halw in 'n Dorn pipt, still vör sick hen sin Stieglitschenwis »zis – zis – zis pou – zi – a – paver lala – azikutschir r rr.« – He hadd vör sick up den Sand dal keken, as söcht he dor wat. Mit eens kek he up un säd:

»Je«, säd he, »Tid wir dat nu. Denn wir dat best, wenn wi man furtst hengüngen un mal tokeken, wo dat buten üm den Dwinger recht utsehn deit. Dat best is, ick gah sülben mit. Wi kænen jo, as doch man so, een hinner den annern gahn, denn so föllt dat nich up; un up den Rosengoren dor drapen wi uns denn wedder achter de sæben Linden; von dor af æwersüht sick de Dwinger noch am besten.«

»Richtig!« säd ick. »Denn gah du man vöran lanks de Grow, Vogel, un æwer den Beginenbarg! Du kannst dörch de Lagerstrat gahn, Hans, un ick kam denn dörch de Mönkestrat un æwer den Nigen Markt nah.«

So gescheg dat nu ok. Ick halt mi æwerst ierst Maacken sinen groten engelschen Kiker von den »Providentia«, knöpt den ünner min Pijäcke, un dunn güng ick de beiden annern nah. Vogel Strauß un Hans wiren al up 'n Rosengoren, as ick dor ankem, un hadden sick dor achter de Ligustrumheck bi de sæben Linden up dat dröge Low dalsett't.

»Vör de grot Purt von den Dwinger stahn twee Franzosen mit Borenmützen, Andrees«, säd Hans, »Mit de Musket up de Schuller!«

»Un hier achter den Turm up den Wall vör den Graben geiht grad so'n Kierl ümmer up un dal. Kik eens, Andrees, dor kümmt he nu man eben erad wedder rümme! Sühst du?«

»Ja, ick seh', säd ick.

»He geiht ümmer bet dicht an de Stratenmur schrat vör de Wallbrügg ranne, kik! Un wenn he sick wedder ümdreigt un längs den Turm rümme geiht, denn kann ick grad sößtig tellen, ihre sin Borenmütz achter den Turm wedder tüm Vörschin kümmt.«

»So?« säd ick. »Na, hewwt ji denn all 'n Teeken von den Tamburmajur sülm sehn? Sitt he in dat Lock, wat wi meenen, Hans?«

»Ick heww in eenschento scharp in dat Lock rinne keken, man ick heww noch den Tamburmajur gor nich up den Kiker hatt. Wenn din Ohm em 'ne Buddel mit Gin toschickt hett, denn sit he noch sacht in de Hundswach, wo he æwerall in dat Lock dor sitten deit, wat du meenst, Andrees.«

»Stell di mal dor grad achter den letzten Lindenbom, Hans! Denn will ick mal up din Schuller nah den Bom rinne stigen. Ich heww den Kiker von de ›Providentia‹ hier bi mi, dormit süht sick dat beter!« säd ick.

»Un ick heww 'n Gedanken!« säd dunn Vogel, un kek nah de Sünn rup, de blitzblank an den blagen Hewen æwer dat Dack von den Petriturm weg up den Rosengoren ruppe schinen ded. »Stig du man nah den Bom ruppe! Ick bün glik wedder hier. Is de Vagel in dat Buurken dor æwerall in, denn sall he glik an to fleuten fangen. Ick will man nah Gärtner Weltzien sin Kæksch dor vör de Reeperbahn; dat wohrt keen twee Minuten, denn bün ick wedder dor.«

Ick steg in den Bom up Hans'n sin Schuller rinne. Dat Low wir von den Bom all rünner, un dor sett't ick mi up den eenen Telgen to riden un füng an, mit den Tubus den ollen Turm, de keen fiwhunnert Schritt von uns afstünn, aftosöken. De Krüztrallich von dat Lock an den Turm, wo ick meenen ded, wat de Tamburmajure dor achter set, was so dicht vör mi as æwer 'ne Strat. Von Monsüre Butong wir æwer nix to sehn, un dat Lock achter was so dunkel, as wenn 'n in 'n Seestewelschacht rinne kickt. Künn sin, dat he noch slöp; künn sin, dat he wo anners set as grad in dat Lock. Ünner dat Lock lösten grad de Franzosen de Schildwach af. Mitdes kem Vogel wedder trügg.

»Is dat Fohrtüg all in de Kimming, odder is dat noch nich, Hans?« frög he.

»Nee, noch hett Andrees nix nich sehn!« säd Hans.

»Na, denn töw man noch een lütt Ogenblick!« säd Vogel un güng wedder achter den Tun, let sick dor up de Knee dal, hadd oewer den Kopp dörch den Tun steken as 'n Voß, de ut sin Lock rute kickt, un 'n lütten Handspeegel in de Hand, wo he ierst den Sünnenstrahl in upfüng un dunn dat Licht up den Dwinger smet. Dat Licht hüppt 'n Ogenblick vör minen Kiker üm dat Lock an den Turm rümme un wutscht dunn rinne as ne Mus in ehr Lock un füng dunn an, inwennig an de Wand rümme to hüppen. Mit eens stünn den Tamburmajur sin Gesicht kort achter de Trallich up dat Glas von minen Kiker, so dat ick orig up minen Telgen tosamenschöt, so verfihrt ick mi.

Ich schröw minen Kiker tosamen un let mi vorsichtig von den Bom wedder dal.

»Dor is he, Jungens!« säd ick.

»Junge di!« säd Hans. »Denn sall he ok för god dor rute! Ick heww ok all so 'n Spier von 'n Gedanken, wur wi an den Turm nahst rannekamen.«

»Schön!« säd ick. »Nu geihst du æwer mit Vogel an dis' Sit den Wallgraben dörch dat Kröplinerdur un denn wedder nah de Ballaststäd, dor sprek wi uns wider. Ick sülben gah dörch dat Steendur. Ick will versöken, wat ick den Tamburmajur nich 'n beten wohrschugen kann, wat wi em to Hand gahn willen. Gaht man driest to! Ick bün noch ihre wedder an Strann as ji, denk ick. Up jeden Fall töwt ji dor, bet ick kamen do.«

 << Kapitel 24  Kapitel 26 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.