Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 24
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Dat is jo nu all ännert. De oll Dwinger is jo nu wegbalbiert samst den groten Wall vör de Börgermeistergorens, samt de Murn un de Wallbrügg, de von den Steendurschen Wall nah den groten Mæhlendurschen Wall baben æwer den Stratendamm weggüng. Man dor wardt ji juch noch vullstännig up besinnen, wat de oll Dwinger hart an den Steendurschen Wallgrabenwall stöten ded un man eenen Ingang nah de Nurdkant hadd. Dor güng dat mit den Tamburmajur rinne. Man dat Purtenslott in de swor Dör slöt bannig drang, um ihre he dor in verswünn, dreigt Monsüre sick noch eens vull üm, un dunn sehg he mi. He nickt mi to, un dat wir mi, as güng 'n fründlichen Schin æwer sin staatsches Gesicht.

»Aben sick noch zweier Nakten ond einer Tak for der Welt, Monsieur André! Werden sick sein fusillé le surlendemain, wann sick slagen der Klock sept heures du matin. Adieu pour toujours, Monsieur André! Grüßen sick der Monsieur Pött von die Antoine Bouton! Grüßen sick Seiner kleiner cousine, der Marguerite!«

Ick wir in so 'ne Verfatung, ick künn keen Wurt rutebringen, sö tröck mi dat an; æwersten ick nickt' em wedder to. Ick hadd mi so dicht rannedrängt, as sick dat don let, un wull em noch mal de Hand gewen. Man dunn hadd he sick all deep dalbückt mit den Kopp, un weg wir he achter de side Purt. Man dat hürt ick noch, wo de Schersant von de Grenadürers, de dor em eskortüren deden, röp: »À gauche prisonnier! Tenez gauche!« un so vel hadd ick noch bi Magister Siemaxen behollen, dat ick dat wüßt, wat dat heten ded.

Ick wüßt jo nu in den ollen Dwinger Bescheed as Mutter Triebeseeßen an de Marigenkirch in ehren Kes'laden. De oll Turm würd as so 'n oll Stadtrumpelkamer brukt, un ick wir dor woll all hunnert Malen inwest. De Reepermeisters von de Reeperbahn de drögten dor ümmer ehr Trossen un Taljereepen in. »Linksch sünd se gahn? Denn sitt he ok in dat lütt Lock schrat æwer den Rosengoren. Dor is man de een Kamer an de Sit, un de is de Mur sülben; dor kann Monsüre Butong man so grad in uprecht stahn«, säd ick to mi. Denn de Mur von den ollen Dwinger, Kinnings, wir twintig Fot hoch æwer de Ird' vull föfteihn Fot dick; dor warden sick weck von juch noch up besinnen.

Mitdes wir dat schummern worden. Mi wir so wüst in minen Kopp von all dat, wat ick in de korte Tid mit dörchmakt hadd, de Bost was mi, as hadd ick dor 'n Reep üm. To Hus mücht' ick noch nich; ick jappt orig nah Luft. Mi klüngen in eenschento de beiden Uhren to gliker Tid: »Aben sick noch zweier Nakten und einer Tak for der Welt, Monsieur André! Werden sick sein fusillé le surlendemain à sept heures du matin die Antoine Bouton! Pauvre Marguerite!« – Herr Jesus! Wenn du sülben so von Gretenwäschen af un in de Ewigkeit rinne sülst! dacht ick bi mi.

Ick güng dörch dat Schwansche Dur nah den Hoppenmarkt, wo de Hauptwach midden up stünn dwars vör den Herzog sin Paleh. Dor wir grad de Wach ruteropen un präsentürt dat Gewehr. Marschall Mürat kem grad up 'n Schimmelhengst in Galopp mit 'n halw Dutz Offizierers ran un steg vör dat Paleh af, wo he Quartier in namen hadd. Mi wir, as müßt ick em nahgahn un em bidden: »Laten Se Monsüre Butong ditmal man noch lopen, Exzellenzen! He is jo Se Ehr Scholkamrad west un ward dat gewiß nich wedder don!« – Man so vel Insichten hadd ick doch, dat dat doch woll nich helpen würd; man ick dacht so bi mi, wenn Hans Holtfräter so in den Tamburmajur sin Fell sitten ded un ick Jochen Mürat un babenin Herzog von Barg wir un Bonaparten sin Swester to Fru hadd, denn süll jo der Deuwel dor in sitten, wenn ick Hans Holtfrätern nich lopen let. Un so güng ick denn to Hans Holtfrätern nah den Heilgengeisthoff in sin Wäsch ehren Præben un fünn em dor ok richtig vör un schüddt' em min Hart ut.

Hans Holtfrätern sin oll Wäsch set dor bi ne Tranfunzel an 'n Aben un spünn an ehr Spinnrad, dat dat man orig so snurren ded. Ehr hüng de Strich von ehr grot wittlinnen Nachtmütz so deep æwer de Branen, dat de lütten flinken Ogen achter ehren Näsenkniper man so grad noch to sehn wiren. Hen un wedder kek de oll Fru, de so drög un verschrümpt wir as ne æwerjöhrig Zipoll, scharp nah mi hen, as ick Hans'n dat all von den Tamburmajur vertellen ded; man se säd nix un gew denn blot dat Rad 'n frischen Swung, makt den Finger natt un let den heden Faden ünner den knækrigen Dumen wegglitschen. Hans säd ok nix; he hürt mi stillswigens an; æwer dat sehg ick woll, dat dat mächtig in em arbeiten ded, denn alle twee Minuten schöt em de Ladung Tobak achter de Kusen von Stürburd nah Backburd.

»Dat 's schad!« säd he dunn.

»Ja«, säd ick, »ewig schad, Hans, dat is dat! Sick dotscheeten to laten as so'n dullen Hund blot von wegen so'n verdammten ollen Pannkoken!«

»Nee, soans meen ick dat nich!« sett't Hans wedder an. »Wat ick meen, Andrees, dat is, wat dat ewig un dree Dag' schad is, wat de Tamburmajur sick hett kriegen laten.«

»Woso?« frög ick.

»Je, soans!« säd Hans. »Haddst du em man up de Städ ut din Hus mit di nah minen Richtstieg namen bi den Blagen Turm, denn hadd he dor jo æwerstiegen künnt, un denn hadd he sick sacht dörchsleken, un denn so wir he nu weg un hadden se dat Nahfleuten mit ehr Schetpüsters. Du hest Schuld, Andrees! Ji hewwt to lang nælt. Vogel Strauß süll dat nich west sin! Nee, de nich! De hadd denn seker falsch Pulver upblucken laten; weest noch woll, as dunn noch mit de ›Anna Maria Sophia‹?«

»Dræhnsnack!« säd ick verdretlich.

»Je wat Dræhnsnack, Andrees, Dræhnsnack! Wo du nu wedder büst! Wenn dat von din Ollsch ehr dæmlichen ollen Gös' herkamen is un di dat so led deit, as du dat hier vör mi verklorst, denn so is dat keen Dræhnsnack nich, dennso haddst du di glik dor up fat't maken süllt. Nu is dat 'ne eegen Sak. Woans wist du dat nu man anfangen, den Tamburmajur wedder aftobringen?«

»Wecke? Ick?« röp ick un kek Hans'n biestrig an.

»Je, wecke sünst? De Tamburmajur kann dor jo nich för, wat weet de von minen Richtstieg af! De is hier frömd, de hadd dor lang nah söken künnt. Man nachtslapen Tid wir dat jo, un wat ick man seggen do, dat is un bliwwt: du hest dat verpaßt. Wo sall de Tamburmajur nu man ut dat Lock rute? Ji hewwt to lang nælt! Ji hadd juch nich kriegen laten müßt! Sünst is dor jo æwerhaupt keen Sinn nich in. Von mi sülben will ick nix seggen; man as ick seggt heww, Vogel Strauß hadd dor nich mit bi sin süllt!«

»Dor heww ick jo noch nix nich von seggt, dat ick den Tamburmajur wedder afbringen will, Hans!« säd ich dunn. Mi füng æwersten dunn up eens dat Blot in den Kopp an to slahn, as wenn wen an de Dör kloppt.

»Nich?« säd Hans un kek mi biestrig an. »Na, denn is 't mi ok een Don. Franzos is he jo; denn kennen s' em vör mintwegen bidreibassen so vel, as se mengen, denn sall dat mi ok parti egal sin. Mi kem dat man vörhen so vör, Andrees, as haddst du den Tamburmajur för din Lewen giern wedder af. Sünst, wenn he noch bet æwersten mörgen früh Respitens hett, denn güng dat noch sacht.«

»Güng dat noch sacht? Woso?!« frög ick dunn un wir up eens mächtig hellhörig.

»Je, ick meen man so!« säd Hans. »Sitt de Tamburmajur up den Dwinger würklich in dat Lock schrat æwer den Rosengoren, denn kann he jo von Glück nahseggen.«

»Woans von Glück nahseggen, Hans! Woans meenst du?«

»Büst du eenmal dæmlich, Andrees!« säd Hans. »Büst du so oft in den ollen Dwinger west un weeßt dat nich? Dor sünd jo hölten Trallichen vör dat Luftlock, dat is jo Südwest. Wo de Tamburmajure man nich so dick is, as din Öhme Käppen Pött odder as Käppen Maack is, denn breckt he dat beten Trallich sacht intwei un wutscht dörch dat Lock; grot nog wir dat denn sacht. Hoch is dat ok nich, lat dat twintig Fot hoch sin. Dat Knick schütt he sick dor sacht nich bi af. Breckt he sick dat denn æwersten doch, so brukt he sick nich ierst dotscheeten to laten, un breckt he sick dat nich, denn burrt he eenfach af.«

»Du vergettst de Schildwachen, Hans!« säd ick.

»Je, dat 's wedder wohr!« säd Hans und kleiht sick dat Nackhoor.

»Un wo sall he denn ok noch grot hen, Hans?« säd ick. »Bescheed weet he hier nich, frömd is he.«

»Je, dat 's wedder wohr, Andrees!«

»Un denn hett he jo wohrschinlich keenen roden Schilling, un to so wat hürt ümmer Geld. Un wenn he ok teihnmal Geld hadd, dat krimmelt un wimmelt hier jo nu rümme von Franzosen. Ut dat Land müßt he all ümmer rute; sünst kriegen s' em doch wedder fat't, un wat nutzt dat denn?«

»Na, denn weet ick dat nich!« säd Hans. »Denn ward he woll dat beten Kugelballast unner sin Deck nehmen möten, denn ward dat nich anners.«

»Je!« säd dunn Hans Holtfrätern sin oll Wäsch. »Wenn ji em man ut den Turm rute kriegt, dat anner wir jo dat wenigst, denn bringt ji beid em eenfach nah Falster ræwer. Wat üns Vetter Lüth is, Hans, wenn de man noch lewen deit, de is Bäcker dor, de hett sick ne Wittfru dor ranne frigt up Falster, de nehm em sacht up, wenn he man Geld mitbringen deit«, un dunn kreg dat oll Spinnrad wedder een frischen Swung.

Wi keken de oll Fru beid verwunnert an. Se hadd æwer de flinken Ogen wedder weg up den knækern Dum un den heden Faden, un von dat oll schrumplig Gesicht wir dunn nix nich to sehn as de Brill up ehr Näsenspitz, un se ded so, as hadd se nix nich seggt un as wull se nix nich mit den ganzen Kram to don hatt hebben.

Dat wir för 'ne Viertelstunn bomstill in de lütt Stuw bi Hans Holtfrätern sin Wäsch; man dat Spinnrad snurrt, un eenmal smet de oll Fru 'n verstahlen Blick nah uns hen, un eenmal hüll se dat Rad an un tuppt de Duwenfedder in de lütt Ölbuddel achter de Spol un ölt dat Rad, un nahst makt se 'n Kükenkopp ut den Faden, man seggen ded se keen Wurt wider.

Ick kek Hans'n an, un Hans kek mi an. Dat Blot bækert mi orig in den Kopp as 'n Börker, de inwennig in een lerrig Stückfatt rümmebörkert. Mi wir, as säd mi wat in eenschento sachting in dat Uhr: »Aben sick noch zweier Nakten und einer Tak for der Welt, Monsieur André!« Wo ick to den Gedanken kem, dat wet ick nich. Man mit eens würd mi so, as wenn dat gahn müßt, as müßt min Öhme, min Mühme, min Ollsch un min Oll, de ganze Welt, de lew Gott un Gretenwäschen ok sick freugen, wenn dat güng un ick dat to Schick kreg. Un so sprüng ick denn von minen Besenstohl up un säd.

»Will wi, Hans? Junge di, will wi?«

»Wat du wist, dat heww ick noch ümmer wullt, Andrees, dat weest du jo!«

»Wahnt Vogel Strauß noch in de Winstrat?«

»Wiß, dat deit hei« säd Hans.

»Na, denn is dat man got! Denn gah du man furtstens hen nah Vogel Straußen un segg em Besched. Morgen früh kümmst du denn so drad, as dat Dag ward un de Franzos de Strandduren up makt, mit Vogel nah de Ballaststäd, un dor will wi dat Päckschen klormaken. Ich will mitdes tosehn, wo ick Geld schaffen do.«

 << Kapitel 23  Kapitel 25 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.