Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 23
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Un dormit fohrt he in de Eck bi den Aben, langt sick Kasper-Ohmen sinen Span'schen un dat ut de Dör rute un nah minen Ollen sin Hus rümme. Kasper-Ohm un min Ollsch em nah! Ick nehm æwer den körtern Weg æwer minen Öhme sinen Hoff un de Hoffmur un hadd minen Musche Nüdlich von Trompeter bi den Krips, grad as he min Ollsch ehr twölwt Gos, de bannig mit de Flünken slög, den Hals up den Haublock, de dor stünn, leggen ded un mit de Hackpok doræwer her wull. Ick höll em æwer den Arm mit de Hackpok vörn in de Mondur un drängt em von den Haublock weg; man fohren let de lütt Knurrhahn de Gos dorüm doch nich.

»Lâchez, sacre cochon! Lachez!« schreg he. »Viande! Pack – pack – pack!«

»Ja, ick will di bepacken, du verdammte Seehund du! Du wist mi min Mutter ehr Gös' hier noch lang afkarpenieren! Wat denn? Futr di Morblex! Wist du de Gos mal glik loslaten, du Galleehund du!« »Donder ond Blixen!« hürt ick minen Öhme ropen. »Dat is jo een veritabeln Höllenhund van Trumpetenpüster! Will dat revideert sin!« »All dat schöne Blot! Kik blot eens, Durick, all dat beten Blot!« säd min Ollsch achter mi. »O du großer Gott! Nee, dat Schicksal!« Dunn ret æwer eene mächtige Fust den lütten Trumpeter von mi auf. He let de Gos fohren un woll sick mit de Hackpok to Wehr setten; man de Gos flög up eens von em weg un dat nah den Stall wedder rinne, un de Hackpok flög nah de apen Hoffdör rin, so'n Swung gew dat.

»Sacre chien!« schreg Munsüre Butong un stödd den lütten Trumpeter 'n poor mal mit den Rücken gegen de Hoffwand.

»Viandi! Viandi!« schreg de lütt Franzos gegen den Tamburmajur up. Dunn leg he æwer all sülben mit den Buk æwer de Haublock, – na, un dunn führt Monsüre Butong dor up den lütten Trumpeter sin Pulpet een Musikstück mit Kasper-Ohmen sin lang Fleut up, Junge di! ümmer vörfötsch von 't Blatt weg mit fiw B-en vörtekent, mit ne wohrhaft ergreifende Melodie, von den Text gor nix to seggen, den de lütt Trumpeter dorte süng. Dunner Gnittssteen noch mal to, tröck dat dor æwer hen!

Man donn nehm de Sak up eens ne ganz verfluchte Wendung; dunn würd dor ne Accidenz ut, as min selig Öhme to seggen pleggt. Mi dücht, ick sehg dat Bild noch vör Ogen. De Vullmand schin hell baben uns' Köpp. De Hoffdör was sperrangelwit apen. Wi hadden üns jo woll æwer den lütten Trumpeter sin Geschricht un de oll æwerlewend Gos ehr Wehgeschrie dor nich vör wohrt, odder min Ollsch hadd ok de Husdör achter sick uplaten, genog, de lütt Trumpeter kreg dor mit eens Sukkursen von de beiden Offizierers, de bi min Ollsch in Quartier legen un jo woll eben von dat Fest up dat Rathus trüggkamen wiren.

»Lâchez sur-le-champ, lâchez prise!« schreg de een von de Offizierers. »Ah, mon pauvre petit! Sacre chien! C'est ce bougre de tambour, ce gros cochon-là!« un een – twee – dree sprüng ok de Offizierer, de dat röp, to, hadd sin Plemp rute ut de Scheed un haugt mit de flache Kling up Monsüre Butong sinen Puckel los, dat dat man orig so stöwen ded.

Dat was all as 'n Handümwennen. Mi wir, as müßt ick tospringen un den Offzierer in den Arm fallen. As ick seggt heww, dat was all as 'n Handümwennen. De grot Tamburmajure let den lütten Trumpeter nu los un sprüng rümme as 'n anschaten Bir. Gräsig sehg he ut. He kek den Offzierer an un let Kasper-Ohmen sinen Stock fallen.

»Mort de ma vie!« schreg he donn. »Ca veut du sang, monsieur le capitaine!« un dormit sprüng Monsüre Butong up den Offzierer to. Dat was man een Griff, dunn hadd he den Offizierer sin Plemp in sin eegen Fust. Knack!, brök he de Kling æwer sin Knee dörch un smet den Offzierer de vör de Föt, un dunn hadd he em sülben vörn in de Bost fat't, ret em de een Epolett von de Schuller un haugt em dormit linksch un rechtsch üm de Uhren.

De Offzierer wir ansapen, dat sehg ick nu woll. He torkelt gegen de Hoffmur hen. De anner Offzierer wir ok andrunken, de hadd ok sin Kesmetz blank treckt, as wull he sinen Karneraden to Hülp; man he besünn sick up eens, stök den Degen wedder in un güng ut de Husdör rute. As ick all seggt heww, dat güng all vör sick as 'n Handümdreigen. Monsüre Butong kem jo ok nu woll wedder to sick ut de flegende Wut. Em wir de Kopp vörnæwer sackt up de Bost, de Hänn hüngen em swor dal an sin Liw, he füng an sachten vör sick hen to spreken, un ick verstünn dor man von de Würt: »Pauvre Antoine! Pauvre Marguerite!« Dunn kem ok all de anner Offzierer wedder trügg mit de Offzierers, de bi Kasper-Ohmen in Quartier legen; dunn arretürten se den Tamburmajur samst den Trumpeter, kregen den Offzierer, de Monsüre Butong mit de flach Kling slahn hadd, up un nehmen em ok mit.

»Sein sick gewesen zu hastik die Antoine Bouton. Werden sick nick wiedersehen der Monsieur Pött. Werden sick gehen einer serr saurer Gang die Antoine Bouton. Sein sick der fortune von der Soldat. Grüßen sick seiner kleiner Marguerite von die tambour-major, Monsieur Pött. Sein sick gewesen wie sweier alter Freund die Monsieur und die Antoine!« Dormit schüdd't he Kasper-Ohm de Hand, un dunn güng he stillswigens mit de Offzierers af.

Kasper-Ohm hadd de Sprak verloren, un min Ollsch ok. Durick Peyßen nehm de dodigen Gös un drög se nah de Kæk rinne. Ick güng æwer de Offzierers un Monsüre Butong nah und sehg dat man, wat se em up de Hauptwach, de dunn noch midden up den Hoppenmarkt stünn, wo nu Fürst Blüchert sin Standbild steiht, rinne brächten.

As ick to Hus trügg kem, set Kasper-Ohm noch bi min Ollsch in de Achterstuw un hadd den Kopp in sin beiden Hänn up den Disch stütt't.

»Wann se denn Tamburmajur nah de Hauptwach henlotst hebben, denn weet ick for min Part eenen groten Fehler, Jonge!« säd he. »Dat wir ewig schad, wenn se em nu den Brägen mit Bli utfuttern don. – Hm! hm! hm!«

»Du meenst doch nich gor, Broder, dat se nu Monsüre Butongen dotscheeten don?« säd min Ollsch. »Herr du meines Lebens!«

»Wat se don un wat se nich don, dat steiht dorhen, Illsche, segg ick di. Denk du an min Wurten! Man dat steiht nich dorhen, dat ick mi dat eene Rull Drüttels kosten laten mücht so lang as der Jonge dor, hadd ich den Tamburmajur nie nich up min Quarterdeck un in min eegen Kajüt achter den Gintoddy hatt; der was bannig stiw, ond dor bün ick schuld an, so'n libberigges Tügs dat kann mi eenmal stahlen warden. Ond so vel steiht ok noch dorhen, will General Mürat man for hunnert Daler den Tamburmajur sick afköpen laten, denn so kenn ick eenen Mann, der dat Geld dorto bor liggen hebben deit.«

»Broder, Broder, dat stött mi dat Hart af, dat kümmt von den Giz her! Worüm heww ick ok min dummen ollen Gös' nich all vör god acht Dag' inslacht't, fett nog waren s' dunn all; man dat ick to vel Nudeln in Vörrat hadd un nix nich ümkamen laten mücht. O du mein Herr und Schöpfer! All min Schicksalen möten ok ümmer kamen, wenn Michel in See ist!«

Ick künn jo nu begriplich de hele Nacht nich slapen. Mi stünn ümmer Monsüre Butong in Kasper-Ohmen sin Pijäcke mit den langen swarten Boort vör Ogen un dat gräsige Gesicht, dat he tröck, as de Offzierer em mit de flache Kling slahn hadd. Da haddst den Offzierer ok wörgt – säd ick to mi – wir di dat passiert. Un dorup wir mi dat, as ob mi dat in min Seel fatal wir, dat so wat in minen Ollen sin Hus passieren müßt hadd un dat min Ollsch ehr Gös' dor mit an schuld wiren un as wir dat nu mit an mi, dat ick dat nich togew un wat dorför ded, dat keen Minschenkind üm us sin Lewen laten süll, hadden wi dor ok sünst keen Schuld an. Un dunn drömt ick so wild, as ick inslöp, un wir mit eens an Burd von den »Poseidon«, un dor set min Oll mit den Näsenkniper up in sin Kajüt achter de Affisen un kek mi dorup mit sin grallen Ogen an un säd to mi: »Man blot sick nich kriegen laten, Bengel!« Un dorup winkt he mi nah sick ranne un flustert mi in dat Uhr: »Wäs du man nich so in Angst, Bengel! Monsüre Butong liggt jo in min grot Schepsboot ünner de ollen Stagsegels; ick smuggel em dörch, verlat di dorup! Dor söken s' em nich! Lat di æwer üm Gottesjesuwillen nix marken, dat du dor wat von afweeßt, sünst kriegen se di, un denn warst du dotschaten, un ick mit!«

Dat kem ok richtig so as Kasper-Ohm sick dat dacht hadd. Den annern Nahmiddag Klock dree hüllen se Kriegsgericht æwer den Tamburmajur up dat Rathus. Min Öhme un ick wiren ok mit as Tügen verladen. Up den Vörplatz vör den Fürstensaal güng 'n staatschen Kierl mit General Savary un 'n poor anner Offizierers up un dal, un dat was Jochen Mürat in eegenste Person. He hadd sin polsch Mütz mit de sture Fedder up den Kopp un 'n körten grönen Kaputrock mit güllen Snüren un Quasten, rundüm mit Rugwark infat't un witt hirschleddern Ritbüxen an in ganz korte Stulpstewels mit grot Hacksporns, den Slepsarras æwer den Arm. Likster Welt let em dat as den groten Röwer Korl Moor, den Hans Holtfräter un ick ierst vör vierteihn Dag' in Riga in dat Theatrum rümramenten sehn hadden. He sprök sihr lut mit General Savary un wir apensichtlich in bannige Wut. Wi beiden, min Öhme un ick, wiren jo nu von 'n poor Grenadürers eskortürt worden un müßten up den Vörplatz stahn bliwen, bet wi vörropen würden. De een von de Offizierers wies't mit 'n Finger up üns, as wi kemen. Genral Mürat smet minen Öhme un mi eenen faruschen Blick to, as he uns to sehn kreg. He stünn 'n Ogenblick still un kek uns scharp an, as wenn he uns seggen odder wat fragen wull. Man he ded dat nich. He dreigt sick kort üm un füng wedder an, up un dal to gahn, un dunn hürt ick dat man, wo he to de Offzierers seggen ded: »Impossible! Hélas, ce pauvre garçon! Pauvre Antoine! Pauvre Antoine!«

»Dat is Jochen Mürat, Jonge!« säd Kasper-Ohm to mi sachten. »Ick heww em vörgistern mit intrecken sehn. Wat meent Er, Jonge, wann ick den Exzellenzen so tonegst mit 'n Schock Drüttels ünner de Ogen güng, wen weet, wat dat nich noch dörch- un den Caso dalsleiht, ihr dat to de Verklorung kümmt mit den Tamburmajur. Afsweren kann he sick dor nich van, ond as ick em kennen do, deit er dat nich. In der Accidenz sitten deit er, ond een Accidenz alleen kann em man wedder lenspumpen. Boor Geld is un bliwwt abersten der besten Pompstaken, so lange de Welt steiht; der geiht noch æwer den Deuwel sinen Pompstaken, wur er nich den Deuwel seiner sülst is. Der Kerl, der Mürat, süht jo abersten so betsch ut, as hett er all eenen upfressen ond süht sick nah den tweeten üm.«

Wen weet, wat man Öhme noch dan hadd; Verstand hadd he ond Maneer ok, un de Minschen kennt he jo beter as Scheper Vick de Schapskrinten. Denn he stök de beiden Hänn in de Büxentaschen un füng mit eens an, mächtig mit de Drüttels to klætern, as süll dat ne feine Anspelung för Jochen Müratten sin; so vel Dütsch würd de jo woll all verstahn.

Jochen Mürat smet dunn ok grad wedder so'n scharpen Blick nah üns hen, as de Prükenköpp in minen Öhme sin Taschen so hell un lieblich klingen deden. »Jonge«, säd dunn Kasper-Ohm wedder halwlut to mi, »ick glöw, nu bitt er glik an; nibbeln deit er all!«

Man dunn würden wi beid vörropen un von de Koortmarschial afhürt. Monsüre Butong stünn ok dor, ümmer noch in Kasper-Ohm sin Pijäcke, dat buntsiden Dok üm den Kopp. Dor seten 'n Stücker sæben Mann üm den Disch, Schassürers un Grenadürers. De een hadd dat Wurd, 'n tweeten schrew, un noch 'n anner stünn dorbi an de Sit, un dat was de Dolmetscher. Monsüre Butong nickt' minen Öhme un mi to, as wi rinne kemen. Antosehn wir em dat nich, wat he sick ut de Accidenz æwerall wat maken ded, so stur stünn he dor. As de ierst Frag an minen Öhme richt't würd, dunn kek he den Tamburmajur an, knep dat linke Og to un gew em 'n lütten Wunk, as wull he em fragen: »Woso? Is Em dat lew, oder is Em dat nich lew, wenn ick een falsche Flagg heißen do?« Un dorto füngen de Drüttels in sin Büxentasch wedder an to lüden.

»Kann sick nick helf die Antoine Bouton die Monsieur Pött«, säd dunn de Tarnburmajur un schüddt mit den Kopp. »Kann sick nick helf die Monsieur André! Sprecken sick der reiner Wahrheit, Messieurs. Nix als der reiner Wahrheit wegen der Omelette ond der Gans ond der Sweinerhond die Trompette ond di nock großer Sweinerhond di Capitaine von die Chasseurs. Kann sick nix helf die compatriote, die Joaquim Murat, kann sick auk nick helf der bon Dieu lui-même. Werden sick selber sprecken der reiner Wahrheit die Antoine Bouton. Aben sick nur einer Leben, aben sick nur einer honneur! Aben sick kaufen gemüssen seiner honneur for seiner Leben. Sein sick der fortune von der Soldat, Monsieur Pött!«

Dunn sehg æwer min würdig oll Ohm den Tamburmajur so trurig an, as wir dat sin eegen Broder, den de Bülgen vör sin sichtlichen Ogen æwer de Reling spölten, un as wull he seggen: »Na, denn is Gott min Tüg', wat dat nich min Schuld is, wenn nu Bornholm hendanzen möt. De lewe Gott weet dat recht god, wo giern ick den Tamburmajur 'n beten in de Richt lagen hadd!«

Dorup säden wi beid, min Öhme un ick, grad so ut, as de Wohrheit wir, un dunn künnen wi wedder gahn; man ihre wi güngen, dunn güng Kasper-Ohm up den Tamburmajur to un küßt em ierst up de een Back un dunn up de anner un säd:

»Gott verdommi, Monsüre, Gott verdommi up ewig! Man wann sick dat afköpen lett, denn so köp ick dat for Em af!«

»Grüß sick die Monsieur Pött die kleine Marguerite von die Antoine Bouton! Grüß sick ihm serr viel!« säd de Tamburmajur, schüdd't Kasper-Ohm de beiden Ballastschüffeln un dreigt dunn den Kopp weg, un dorup güngen min Ohm un ick.

As wi ut de Dör rutekemen, dunn wiren Marschall Mürat un de Offizierers nich mihr up den Vörplatz. Kasper-Ohm kek sick üm, as söcht he em un as gew he de Hoffnung noch nich ganz up, sick Monsüre von Müratten aftoköpen.

»Jonge«, säd he to mi, as wi de Trepp dalstegen. »Ick will Em wat seggen, Jonge! Dat Fohrtüg sitt up de Gudwins, ond der Sogsand süggt Monsüre Butong söß Fot deep in de Grund, wenn er nich afbröcht ward. Ick ward mi den Caso noch mal eens dörch den Kopp gahn laten. Heww ick ierst den Anfang, dennso heww ick ok glik dat Enn, Verstand heww ick. Giww Er Paß, Jonge, wur se mit em afbliwen don! So lange der Tamburmajur min Pijäcke noch anhett, so lange sitt er ok noch warm. Hm – hm – hm!«

Dormit güng Kasper-Ohm von mi af, un ick blew unnen vör dat Rathus stahn. Dor güng ok nich vel Tid up hen, dunn würd de Tamburmajur von dat Rathus dalbröcht, mang 'n Dutzend Grenadürers, de em in de Midd namen hadden. He sehg witt ut as Kalk an de Wand; man stur güng he doch, boltengrad, as hadd he all sin Tamburers achter sick. Dat let sick lustig nog mit em an in minen Öhme sin oll kalmucken Pijäcke, dat buntsiden Taschendok sauber üm den Kopp bunnen mit 'ne Sleuf achter, – denn so wir he jo von unsen Hoff ut weghalt worden, – den langen gnäterswarten Boort vörn, un nah ünne de swarten Kneegamaschen un de witten lakenschen Büxen. Mi dücht, ick sehg em noch vör mi. Man lustig wir dat doch nich. Dor wiren woll Minschen nog, de dat mit ansehgen up den Markt; man lachen ded sick keen Minsch, as se mit em afpatrullierten dwars æwer den Markt nah de Steenstrat rinne. Ick güng mit. »Nu spunnen s' em baben in dat Steendur«, säd ick to mi, »wo Hans Rung' un Jakob Vohrmeyer ehr Tid ok seten hewwen, ihre se köppt würden«. Aewersten Mürat hadd den Abend vörher Order gewen, dat de Passaschen in un ut de Stadt för den Börger wedder fri laten warden süllen, un so wiren de Landduren un de Strandduren Dags æwer wedder apen. Se bröchten Monsüre Butong nich nah dat Steendur ruppe; dat güng rechtsch doran vörbi, dat kort Enn æwer den Wall un dat nah den Dwinger rinne. Ick wir stillswigens mitgahn so dicht an de Sit as donlich. Ick dacht, Monsüre Butong süll mi ögen; æwersten nee!

 << Kapitel 22  Kapitel 24 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.