Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 2
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Man dat beten Bosheit, as an 'n annern Morgen de Barnitter un Rethwischer Appelwagens ankemen un vör Kasper-Ohm sin Dör afladt würden un as min Moder nu nahmiddags Klock vier, as ick ut de Grot Schol kem, mi richtig de Stewel aftrok un se mitsamt all de Pantüffeln in dat grot Schapp un mi mit den lütten »Bröder« achter in de Stuw, wo de Finstern up den Hoff rute güngen, in- un nahsten de Hoffdör un Husdör achter sick toslöt un nah Kasper-Ohm rümme ging, üm de Appels in de Tunnen inpacken to helpen! Se wir dor all den heelen Morgen mit de Appels in 'n Gang west un eegens dorüm man wedder trüggkamen, üm ehr grausames Wuurt an mi wohrtomaken. Un dor süll ick nu sitten achter den verdammten lütten »Bröder« un grad bi de Fabul von den Voß un de Windruwen. Dat wir jo so'n bitterbösen Schicksalshohn, dat mi de Tranen in eensento as Spölwater öwer de Näsenbog wegsimmten. Wi wiren grad midden in 'n September; dat Weder was so warm un macklich; de Sünn schint' so hell up den Hoff ruppe, un ick wir dor jo ümmer ok mit bi west un hadd noch jidwesmal de Appels mit in de Tunnen packen hulpen, wenn Kasper-Ohm harwsts nah Peterborg güng. Wo männigen Appel hadd ick nich dorbi an Buurd un ünner Deck namen, un nu süll ick leddig utgahn, un worüm? blot wil ick Höltendrætick spelt hadd! Tüm Uthollen wir dat nich. Ick kreg den ollen Schmöker von lütten »Bröder« bi de Flünken un segelt' em de Achterstuw lanker, dat de Pappdeckel Ach und Weh schrigen ded; ledweek hadd ick em all in Quarta verstudiert, man nu hadd he sick dat Rückgrat braken, dat sehg ick em an, as he so gottserbarmlich verstukt in de Eck bi den Aben up den Achtersteven in de Huk sitten ded. Dorup makt ick dat een Finster sachten up un künn dat nu dütlich hüren, wo se bi de Appels up Kasper-Ohmen sinen Hoff hantieren deden; de beiden Hüsers nämlich mit ehr Spikers achter stödden tosamen, un de beiden Hœw hadden ne gemeensame Muer, de nich vel æwer mannshoch wir. Na, de Versökung wir nu to grot. Ick steg sachting ut dat Finster up ünsen Hoff rute un slek mi nah de Muer ranne; to hüren wir dat nich, up Söcken güng ick jo.

»Kik eens, Illschen! Dit is nu all de sößteihnst Gravensteiner, de æwer twintig Lot wägen deit; de is in Peterborg fifuntwintig Kopeken wiert, ond ick heww den Barnitter Buern man tweeonddörtig Schilling for den heelen Schepel bitahlt!« – hürt ick Kasper-Ohmen seggen. – »Morblex, dat flutscht, segg ick di, Süster! Ja, ick heww Verstand! Wann din Jonge den Appel so mang de Tähnen hadd, wat denn? wat der Jonge sick woll smüstern würd! Du hest em doch de Stewel aftreckt, Illsche? Hest du dat, oder hest du dat nich?«

»Vierteihn Dag' sall he mi kuschen«, – säd dunn min Moder. – »Ick will em den Pipp woll aftrecken, nu dat sin Vadding in See is. Verlat du di dorup, Broder!«

»Veerteihn Dag'?« – säd donn Kasper-Ohm wedder – »Veerteihn Dag'? Morblex! Dat nehm ick di got, Süster! Segg æwer leewersten veer Wochen. Do du din Schülligkeit an den Jongen, wil dat Fleesch van din Fleesch ond Blot van din Blot un Been van din Been is; so vel an mi is, stah ick di dorto bi, wil dat ick den Jongen sin Pät bün, – dat versprek ick di! Appels kriggt er ditmal ok keenen eenzigsten nich, dor gew ick Paß up; ond wann er eenen kriggt, dor mag er mi for mintwegen dat Hüschen in de Laweih smiten. Kik eens, Illschen! Fru, kik eens! Greten, kik du ok eens! Dor is all wedder een, de sin twintig Lot wegen deit. De kümmt ok mit up den Zoren sin Tafel to stahn in Sarskoiselo, wann se dor mit den Wutki klor sünd nah Disch!«

»Und denn brächtest du mich jo woll wieder drei neige silberne Leffels mit von die Petersburg; denn hätte ich all dem vierten Dutzend voll, niching? Kasping?« – säd Kasper-Möhme.

»Kann sin«, – säd min Öhme, – »kann abersten ok sin, wat ick dat nich don do. Wat kümmt, dat geit. An't Kænen is 't gelegen, Fru!«

Mi löp dat Water man so üm de Kusen tosamen, as Kasper-Ohm grad so, as wüßt he dat, wat mi am smarzlichsten antröck, de Gravensteiner so rute strek. Wenn ick se man hadd sehn künnt! Aewer de Hoffmuer to kiken, dat hadd ick sacht to Schick kregen, man dat wir doch to driest west. Donn föll mi æwersten mit eens wat in. De Dör to ünsen Spiker achter was toslaten, un de Slætel dorto hüng mit an min Ollsch ehr grot Slætelbund, un dat slöt se ümmer sorgsam in dat Wandschapp in de Vörstuw in, wenn se utgüng. Hoffdör, Vörstuwendör un Husdör wiren ümslaten. Man de een Luk von den Spiker ünnen, dat wüßt ick, de hadd sick von Snee un Regen, Küll un Hitt smeten; de Kramp wir man mit 'n Sackband æwerhakt un let sick von buten un inwennig glik licht af- und æwerhaken. In den Spiker künn ick rinne, un wenn ick denn nah de Dackrönn twischen de beiden Spikers, Kasper-Ohm sinen un ünsen eegen, ruppe steg, denn so künn ick dat gesamte Himmelreich up Kasper-Ohmen sinen Hoff æwersehn. Een – twee – dree – wutscht' ick dörch de Luk nah den Spiker rinne, un, hal een – hal twee – hal dree –, wir ick baben in de Dackrönn, wo von beid Spikers Luken rinne güngen von wegen dat Schneeschüffeln winters. Dor läd ick mi denn sachting up den Buk dal un kröp vorsichtig nah de Hoffsit hen, as 'n Kater, de Lünkens ore Swælkens beluren will, bet ick minen Willen kreg un mit minen Kopp æwer dat Buttenn von de Dackrönn up de beiden Hœw dalkiken künn.

Dor leg dat nu ünnen up Kasper-Ohm sinen Hoff vör mi apenbor grad as tüm Tolangen un ausgebreitet as Hans Dümling'n sin Pankokenbarg. De ganze grote Hoff was mit slowitte oll Bramsegels afleggt, un dor stünn dat all Tunn an Tunn, un dor leg dat noch in gewaltige Hupens, een ümmer lieblicher as de anner: Burstörpers un Goldränetten, witte Pischons un rode Pischons, bottergele Druwappels un brunblanke Kantappels, hier de een Suurt un dor de anner Suurt, all von een scheid't as die Stämme Israels. Herr du meines Lebens, un denn dat beten von Gravensteiners! Ick süfzt' up as Adam æwer dat verluren Paradies, un ick kreg dat mit so'ne inbrünstige Sehnsucht nach diesem güldnen Baum der Erkenntnis: 'ne Slang un 'ne Eva wiren gor nich mihr nödig, verführt wir ick all up dat ierste Ankiken. Kasper-Ohm hadd dat mächtig hild un keen Ahnung dorvon, wat för een fleegender Hollander hoch baben æwer sinen Kopp ranne luvt wir. He hadd sinen Rock afsmeten, een von sin Fru ehr Kækenschörten vör un sin grot Prük mit den langen Swanzzopp an een von de Liningsnagels in de Hoffmuer anhängt. He wir grad bi dat Inpacken von de Gravensteiners, un wenn he sick bücken ded un den Kopp wedder trügg tröck, denn blänkert' un blitzt' un lücht't sin Glatz in de Sünn' nah mi ruppe grad so as dat Flammenswert von den heilgen Engel vör de Paradiesendör. Bi em stünn 'n Disch, un dor legen aparti de bewußten twintiglötigen rußschen Zorenappels Stück för Stück to fifuntwintig Kopeken jeder, un min Moder un Kasper-Möhme rewen flitig mit heeden Handdöker de Appels af, ihre Kasper-Ohm se in de Tunn inläd un de enselten Lagen mit Kaff un Hackels toschüdd'. Gretenwäschen set æwer kort achter den Disch un bi den groten Hümpel von Gravensteiners, de dor noch up dat Bramdok utschüddt leg, grad ünner mi up'n Hüker in de Spikereck mit 'ne allmächtige Knütt und knütt't sick de lütten Knæwels wund an Kasper-Ohmen sin groten krus un glatten Magenstrümp un sehg so in den Dod bidröwt ut as de unnerdrückte, ohnmächtige, æwer gottergebenste Unschuld, all von wegen den Höltendrætick.

Ick leg woll 'ne Viertelstunn dor in andächtigste zerknirschte Betrachtungen æwer de gottvullen Zorenappels versunken. Min inbrünstige Sehnsucht nah de verbaden Frucht würd ümmer grötter un grötter. Man wo de Leew so recht von Harten kem, dor hett dat ehr ok nie nich an Mittel un Wegen fehlt, toletzt doch noch Hochtid to hollen, un wenn dat Füer up all teihn Nagels brennt, denn ward ok den dümmsten Dœtz de Kopp anslägsch. Geiht dat von vörn nich, säd ick to mi as Nelson bi Abukir, denn geiht dat womœglich sacht von achter. Kasper-Ohmen sin Magenstrump up lütt Greting ehren Schot gew mi 'n kostbaren Gedanken an de Hand – un dormit tröck ick minen Kopp wedder sachting æwer dat Buttenn von de Dackrönn trügg un kröp rüggwartsch bet an üns Dackluk, un hal een – hal twee – hal dree – ahoi! – wir ick wedder ünnen in üns Achterstuw, wur min Moder up den Neihdisch, as ick mi besünn, de ollen Seestrümp von minen Ollen liggen hadd, de se grad mit utrappelt Wull un de groten Stoppnadelmarlinen kalfatern ded. Dorvon nehm ick nu den längsten, den ick finnen künn, un dat wedder nah den Spiker rinne. Dor halt ick mi min grot Hektangel ut de oll Schepspump, de dor leg, rute, un dat wedder sachting, as 'n Deew in de Nacht, nah de Dackrönn baben ruppe un led mi wedder up den Buk dal, den langen Angelschacht an de Sid mit de fif Faden langen Snüren, wo ick ünnen an den Haken den Rand von den Strump sülm vörher seker fastmakt hadd, un dor leg ick as' Kosak mit de Lanz in 'n Grawen klor för den Aewerfall. Kümmt Tid, kümmt Rat – säd ick to mi – Glück muß ein junger Mensch haben, un wenn Kasper-Ohm ok teihnmal in Batavia west is, achter Batavia sünd ok noch Eilanden, wo he nich west is un wo he noch nicks von afweet, un wenn he nägenmal up den Gouvernüre sinen Staatselefanten dor reden hett; Ohmskind is all öfters ihre kamen, as Ohm sülm kem. Man blot 'n lütt beten Glück! Nicks nich wider as blot 'n lütt beten Glück! un wenn ick denn nich dorvon profitieren don do un dat versitt un verpaß, denn mag min Öhme mi een verpürrickt Appelhüschen in de Laweih smiten.

Na, dat wohrt jo nu ok nich so lang, donn müßt sick dat jo nu so drapen, as ick dat nich beter drapen künn. Kasper-Ohm hadd grad den achteihnsten Zorenappel up den Disch bi Gretenwäschen henleggt, donn güng sin Husdör up, un donn kem sin Maat, Koorl Pussehl von de »Anna Maria Sophia«, un säd em wat int Uhr; un dorup güng Kasper-Ohm to sin Fru un säd de wat int Uhr, un donn güngen se all beid mit den Maat nah vörn in dat Hus rinne; un dunn würd min Moder jo woll niglich, wat dat Tüscheln up sick hebben künn, un güng swinning de dree nah ok nah dat Hus rinne, un, hal een – hal twee – hal dree –, föll ok minen Ollen sin Strumpschacht an de Angelsnür von baben dal un Gretenwäschen up 'n Schot, dat se orig tohop schöt, so verfihrt se sick.

»Schrig nich, Greten!« – röp ick, as se upkek un minen Kopp baben æwer dat Buttenn von de Dackrönn un min Hektangel to sehn kreg – »Schrig nich Diern! Ick gew di ok 'n Schock Hasselnœt so grot as Stickelbeeren. Man flinking, Diern, rög di! Stau mi mal flinking 'n poor von de Appels in den Strumpschacht! Nee – nee – nee – nich von de lütten, von de groten dor up den Disch! Ick mak di ok ne Glitsch, wenn dat Is ierst hölt!«

Na, Gretenwäschen wir jo nu so gotmödig as Maria Magdalena, un ick hadd se so flink æwerrumpelt as Eva'n de Slang. Se stök mi, ahn sick lang to besinnen, so vel von de Zorenappels in den Strumpschacht, as dor rinne güngen, sæben Stück, grad dat Rostocker Wohrteeken.

»So« – röp ick – »So, Diern! Nu æwersten flink! Legg swinning sæben von de gröttsten, de dor bi di up dat Bramdok liggen un de du, ahn uptostahn, aflangen kannst, wedder an de Städ hen, sünst rückt din Oll den Braden, un denn krieg ick bannig Schacht un nimmt din Ollsch di wedder de Schinkens ut dat Solt!«

Greten led ok flink sæben von de gröttsten Appels, de se in de Hast finnen künn, to den Rest von de Zorenappels up den Disch, un ick hadd den Hekt, de dor up den Bom in den Barnitter Schulten sinen Goren wussen wir, baben in de Dackrönn man so justament Haben binnen, as de dree ahn den Maat wedder up den Hoff rute kemen.

Man dor Vörsicht to allen Dingen got is un een Heww-ick beter is as teihn Hadd-ick, so tröck ich sachting mit minen vullen Strumpschacht un min Hektangel wedder af, stök de Angel in de oll Schepspump ünne in den Spikerruum, läd söß von de Appels in dat Abenlock von de Achterstuw un min'n Ollen sinen Strumpschacht up min Ollsch ehren Neihdisch. Den sæwten, sworsten un gröttsten – denn bi den gröttsten möt 'n jo ümmer anfangen, denn so ist de lüttst ok noch grot – led ick vör mi up den Disch un kek em so verleewt an un strakt em æwer as 'n Brüjam, de dat Jawuurt gegen Öhme un Möhme ehr Gotheeten doch richtig kregen hett.

Man ick künn mi noch ümmer nich ensluten, em antobiten, schonst he schön rip wir, denn die Karns klæterten dor all in, un schonst he so lieblich rök, as Odelawang un Muschatbläut. Mi was ümmer, as wenn mi noch wat fehlen ded, üm den Genuß kumplett to maken, un dat was, dat ungünnt Brot ümmer am besten smeckt grad ünner den afgünstigen Nahwer sin Ogen, un so led mi dat denn nich in de eensam oll Achterstuw bi den kranken lütten »Bröder« mit dat terbraken Rückgrat. Dat wir orig, as tröck mi dat wedder bi de Hooren nah de Dackrönn tüschen de Spikers ruppe. Dor seilten die Swælken so moi in de Luft rümme, dor tummelten Nahwer Dittmern sin Duwen so fein, dor schint' de Sünn so warming, un dor müßt jo natürlich de Gravensteiner am besten smecken, anners güng dat jo nich; un so steg ick denn tom drüttenmal nah de Dackrönn in Begleitung von den Appel ruppe, kröp wedder up den Buk an dat Buttenn an de Hoffsid von den Spiker un füng an, den Zorenappel richtig to verputzen, mit een ganz unbeschriwlich Geföhl von Satisfaktschon, baben æwer Kasper-Ohmen sinen Kopp, Kasper-Ohmen tom Tort, Kasper-Ohmen, de min Moder dat anschünnt hadd von wegen de vier Wochen Söckenstraf, tom Profunt, un bi jeden Happs, den ick von den Appel afbet, hadd ick giern losprust't vör Vergnögen. Un so bet ick mi bet an dat saftige Appelhüschen ranne, worbi ick mi ümmer ümschichtig de Fingers ablicken müßt, dat de Saft nich minen Öhme up de Näs' drüppeln ded, un kek dorbi mit Verachtung up de Dusenden von gemeenen oll' Druwappels un lümmeligen Kantappels dal, de dor noch legen: de besten Zorenappels hadd ick weg, un de Kaiser von Rußland de künn nu tosehn, wo he sinen Schaden nahkem. So drad as ick dat æwer denken ded, so glitscht' mi ok dat Appelhüschen ut de Fingers un, bang! föllt dat Kasper-Ohmen baben up den Glatzkopp, as ob ick dornah zielt hadd; ebenso flink hadd ick æwersten ok minen eegen Kopp wedder trügg æwer dat Dackrönnenbuttenn, as 'n Krewt, de in sin Lock trüggkrüppt.

»Morblex! wat is mi dit?« schreg Kasper-Ohm ünnen up den Hoff. »Dat di de Swed, de Dän un de Polack! Wur dat nich een Appelhüschen is, so will ick een Breetlingsplümper un keen Kaptein von ne Fastgälljaß sin. Donder ond Blixen! Dat süht jo grad so ut, as hadd mi dor wen up min'nicht eegen Hoff in de Laweih mit smiten wullt. Donderlüchting noch mal to, Süster, wo ist der Jonge?«

»De sitt in de Achterstuw inslaten up Söcken achter dat Vokabulario«, säd donn min Moder. – »Wurüm meenst du, Broder?«

»Wurüm ick dat meenen do? Schpook! segg ick. Wann der muurdverbrannte Rebeller von Jonge ond dit Appelhüschen hier nich miteenanner Bescheed weeten, denn will ick nie wedder Plusterschinken geneeten ond ok nich wedder nah de Batavia seilen! Wur hest du den Husdörenslætel, Süster? Wur hest du den Stuwenslætel? Dit möt ick mit min eegen Ogen sehn, oder ick will nich Pött heeten. Tjusend Schepslast Tjäwel noch mal to! Dit will kalfatert sin!«

Mihr hürt' ick æwersten nich. Hal een – wir ick dörch de Dackluk un hadd de achter mi to; hal twee – wir ick ut den Spiker rute un hadd dor den Haken von de Luk ok æwer, und hal dree – dor set ick achter dat tomakte Finster in de Achterstuw un æwer den apenmakten lütten »Bröder«, den ick dat Rückgrat wedder glatt streken hadd, und ded so, as wir mi de swore latinsche Eloquentsch to Kopp stegen un ick doræwer indrusselt. Ick hadd ok nich 'n halwen Gedanken weniger flink sin müßt, dor flög ok all Husdör un Stuwendör apen as uppust't un dor stünn Kasper-Ohm vör mi in so'ne Fus un so'ne Raasch as de fleegende Hollander, wenn he nachts in dat Äquinoktium bi de Flamlandischen Eilanden ne christliche Flagg æwerseilt, dat se achter em mit Mann un Mus in de Grund versackt in sin Keelwater, ahn Tid tom Kentern to hewwen. He hadd sick gor de Tid nich laten, sick de Prük wedder uptosetten ore sin Fru ehr Schört aftobinnen. Ick schult' æwer min Hänn vördwars nah em hen. Dat Mul hadd he breed apen as 'n Dösch, de nah 'ne Maddick snappen will.

»Schpook! Blendwark der Höllen!«, schreg he, »Bengel! Jonge! Schpook! is Er dat, oder is Er dat nich? Kennt Er dat Appelhüschen hier, oder kennt Er dat nich? Is Er bi sin Vokabulario un de Eloquentsch, oder is Er dat nich? Wis Er doch mal ierst eens Sin Been her! Nee, Sin Schoh hett Er richtig nich an, Morblexi up Söcken is Er. Na, denn mak Er mal eens de Keemen apen, dat ick Em dor rinne rüken kann!«

Dormit kreeg he mi bi den Kopp fat't un knep mi achter dat Knick tosamen, dat ick dat Mul sparrangelwit apenriten müßt, un donn stök he de Näs so wit rinne, dat ick se bet up den Knaken hadd afbiten künnt.

»Na, wat denn? Giww Er mal eens Hals! Rükt Er nah Appels, oder rükt Er nich nah Appels? Wo hett Er de Appels her? Sprek Er!«

»Ach Jesus, Gottes Sohn!« schreg ick, »dat sünd jo Se Ehr Hänn, de so nah Appels rüken. Ick weet von keen Appels!«

»Sünd dat min Hänn?« – säd Kasper-Ohm donn un let mi los un rök ierst an de een un nahst an de anner Hand. – »Süllen dat min eegen Hänn sin? Morblex! Der Jonge hett recht, dat sünd min Hänn.« Min Öhme stünn so parplex vör mi as de Dän vör Gadebusch.

»Er is dat also nich west, oder is Er dat doch west? Ond wann Er dat nich west is, wur is Er denn west, ond wur wid is Er denn nu mit sin Vokabulario ond mit der Eloquentsch? Lat Er mal hören! Lat Er mal sehen! Les Er mal vör! Aewersett Er mi mal den Sentenz, wur Er nu bi is. Kann Er dat, oder kann Er dat nich? Ond wenn Er dat kann, denn so do Er dat mal eens!«

Na, ick wir jo nu in de Angst vör de beiden Ballastschüffeln un de Kalfaterung driest as 'n Slachterhund worden, un so kek ick denn in den lütten »Bröder«.

»Wat hett Er dor for een Bok?«, säd Kasper-Ohm un kek mi an as de Durschriwer de Möllerpungen up den Slenkwagen.

»Dat 's de lütt ›Bröder‹, Kasper-Ohm!« säd ick.

»Na, denn verklor Er mi mal ut den lütten Broder dat, wur Er nu bi is!« Na, Kinnings, ick wir nu grad in den lütten »Bröder« bi Vulpes et uvae; dor süll ick mi to morgen up präprieren bi Magister Siemaxen in de Grot Stadtschol. Aewersetten künn ick dat noch nich, man ick dacht: Büst du mit de Gravensteiners dörchkamen, denn so kümmst du ok sacht mit de Eloquentsch dörch und segelst di von den Legerwall af, un so schöt ick denn los nah de Anthologie von Custos volebat hominibus – der Küster wollte läuten – un at pastor Corydon ardebat formosum Alexin – aber der Pastor Krauthahn briet sich einen Flohmhering, – un dor ded ick denn, as ob ick mi ierst 'n Ogenblick bisinnen müßt, wil dat keen Spaß wir, un donn les ick ierst up Latinsch den Slußsatz von wegen de Moral von de Fabel un wil dat de körtst Satz wir: En, vulpecula, quam es astuta! un œwersett't dat mit: O du Ochse, welch dickes Fell hast du! – un dorup kek ick Kasper-Ohmen an, as ob ick em fragen wull, wat dat richtig æwersett't wir odder nich.

Kasper-Ohm stünn eenen Ogenblick ganz æwerögt dor un kek mi mit sin grallen Kreihenogen an, as wull he üm de Eck von de Eloquentsch rümme kiken.

»Jonge, steiht dat dor?«, säd he, »Wis mal her! Wur steht dat denn in den lütten Broder?«

»Dor steiht dat, Kasper-Ohm!« säd ick un wiest mit den Finger up de Reeg. Kasper-Ohm füng an to bokstabeeren: »A–s–as–t–u–tu–t–a–t–a–astuta. Hast du da, heet dat? Morblex! richtig, so mag dat heeten, wann dat nich anders heet. Dat is een eegen Kasu mit de Eloquentsch; männigmal heet dat so, männigmal heet dat æwersten ok nich so.«

»Jonge«, sett't he donn hinto un läd mi de Ballastschüffel up den Kopp, as wir he nu ganz beruhigt, »Jonge, wann Er so mit Euchariussen un Perfesser Knallerballer 'n beten Fründschaft hollen wull, dat würd Em got don, Jonge, wenn Er man so willen ded. Verstand hett Er, dat hett Er van mi dörch Sin Moder, wat min Süster is. Jonge, wenn Er so willen ded, as Er nich will, Er künn noch eens Perfesser Knallerballer, wat min wierten Fründ is, sinen Posten kriegen, wann der Perfesser mal afgängig ward!«

Un dormit güng Kasper-Ohm wedder weg un let dat Appelhüschen vör mi up den Disch bi den lütten »Bröder« liggen, slöt æwer de Dör wedder achter mi to.

As Kasper-Ohm fuurt wir, donn pust't ick orig ierst eens up un wischt mi den Sweetdruppen von de Näs un säd to mi: man blot sick nich kriegen laten, un nahst würd mi so woll to Sinn, as 'n Schipper, de bi Schagen uplopen is un sick mit sin eegen Gangspill sülm wedder afbröcht hett un nu keen Havarie to betahlen brukt ore gor Bodmeriegeld upnehmen möt. Beter is beter – säd ick donn to mi – un seker is seker. Din Ollsch lett sick so licht keen Brillen verköpen, wenn se wedderkümmt. Un so kreg ick denn fuurtstens min æwrigen söß Zorenappels ut dat Abenlock wedder rute un verputzt' se all nah de Reeg, dormit nicks nich wedder mi tügen künn; ick staut' se dor weg, wur keen Minsch se söken süll, un dorup kröp ick in de Posen un slöp, dat dat een Og dat anner nich sehg in den gerechten Triumph der kindlichen Einfalt æwer de Anmaßung von de ingebildte Weisheit.

Min Stewel kreg ick æwer dorüm doch nich ihre wedder, as bet de vierteihn Dag' richtig üm wiren; denn min selig oll Moder wir nich blot ne geburne Pötten, se wir ok bannig steenpöttig, so lang as Vatting in See wir un se dat Reich alleen hadd.

So drad as ick æwersten wedder vulle frige Dispositschon æwer min Schohtüg hadd, ded ick mi ok nah Eikater Knallerballer üm von wegen de Nüschung de ick em todacht hadd; denn Kasper-Ohm hadd ganz recht: ick künn de Spirrfixens eenmal nich utstahn von wegen dat se so'n utlannsch oll Diere wiren: Ai, du Herr Cheses! un wil Spirrfix dörch Kasper-Ohm ümmer up mi losarbeiten ded, ick süll Fründschaft mit Euchariussen hollen, un dat künn ick eenmal nich. Eikatern sin Mutter brennt' em ümmer Unschuldslocken in 'n Nacken un krullt' em Strichen üm 'n Hals, dat was eenmal gegen min Natur un is dat noch hüt un dissen Dag. Eikater hadd donn glücklicherwis för em de Masseln, un ick kreg em ierst up 'n Marigenkirchhoff fat't, as de ierst Snee föll; he ruhgt' donn grad noch, man ick nehm em gratis in de Waterkur un wüsch em eens orig af. Aewerst mit Spirrfixen kem ick noch ihre in Kuntakt, un hadd ick keen Bosheit gegen em, denn kreg ick se ierst recht.«

 << Kapitel 1  Kapitel 3 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.