Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 19
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Un de wiren dor ok all richtig mit 'n Pack dänsche Fingerhanschen un jede mit 'n nigen grasgrönen siden Paressoll. Un as Kasper-Ohm dunn vertellen ded, wo wi den Herzog up den Bökenbarg drapen hadden un wat Kasper-Ohm sick bi em up de Bänk hadd dalsetten müßt un wur gnädig de Dörchläuchten sick mit em hatt hadd, negerto as god Frünn un Duzbröder, donn kreg Kasper-Möhme ierst dat Stillswigen un dunn dat Ogentwinkeln un toletzt dat Koppschüdden, un dunn mustert se ehre gesamte Bildung up 'n Hümpel, un dunn säd se: »Aeti possibbel, mong Schähr

Min Ollsch æwer, bi de dat Pöttenblot mihr in de Praxis sick utlet, de säd dunn:

»Wenn wi æwersten noch in Bamstörp hüt Abend Krutschen geneten willen, dennso dücht mi man so, würd dat nu nahgrads Tid, twee Milen sünd dat, un töwen mag Broder Christoffer ok nich giern, Broder Christoffer slach't nah di, Kasper! Verspraken is em dat, wat wi noch vör Klock söß in Barnstörp indrapen; un sünd wi denn nich dor, denn is he kumpabel, ett de Fisch alleen un lett üns blot de Graden nah; ore æwersten de Fisch warden kolt, un denn kann se för mintwegen kriegen, wen will un mag. Un wat Greting, dat söte Gör, woll de Tid all lang wird, bet wi kamen! Ick sehn mi all orig nah dat lütte Kræt, kann ick woll seggen!«

Na, versteiht sick, dat ded ick jo nu ierst recht. Ick hadd min Gretenwäschen nu all in so un so vel Wochen un Maanden nich sehn. »Sall ick den Kutscher man seggen, dat he nu anspannen deit, Kasper-Ohm?« säd ick.

Kasper-Ohm tröck ierst den eenen un nahst den annern von sin Duwwelhüsigen ünner de Bradenwest rute, un as de dunn an dat Uhr hollen worden wiren un utpinkt hadden – bim – bim – bim – bim –, dunn säd he:

»Du sast Recht hebben, Süster! Tid ward dat, Illsche! Denn lop Er rnal nah den Stall, Jonge, ond segg Er dat den Kutscher, wat er stantepeh anspannen skall.«

Na, ick löp jo nu ok furtsten nah den Stall rinne, un dor stünnen ok Fuhrmann Rossen sin Gel un Swartbrun, un dor hüngen ok de Selen an den Stänner; man Rossen sin Knecht, Hanning Düvel, de leg up de Hackelkist un wir so drændun un falldun as 'n finnischen Kaptein, de Rum stats Ballast ünner Deck hett.

»Hanning Düvel!« röp ick un schüddt em an den Arm. »Käppen Pött hett seggt, wat du nu furtsten man anspannen sast, wi willn nu wedder furt!«

Hanning Düvel ret de blotrünstigen Brassenogen half apen un klotzt mi an, un dunn hickupt he un säd:

»Ja, wohr is dat, man ick kann dor jo nich för. Wat min Gel is, dat 's 'n Urhingst, un de hett 'n lütt beten von'n Piphacken, man 'n Hahnentritt hett he nich!« – un dorup makt he de Brassenogen wedder to.

Ick stödd Hanning Düvel noch mal an. De blew æwer dorbi, wat de Gel 'n Piphacken hadd; un he dor nix för künn.

»I, dit will revideert sin!« säd Kasper-Ohm, as ick de Verklorung bröcht, wat Rossen sin Knecht sprüttendun wir. »Wur is der Pirstall, Jonge? Ick ward mi den Keerl sülsten mal pellen.«

Hanning Düvel set dor noch grad so tohopsackt up de Hackelkist. »Fohrmann!« säd Kasper-Ohm. »Sprek Er sick ut, Fohrmann! Is Er besapen, oder is Er nich besapen?«

»Nee, ick lat mi dat nich seggen, wat de Gel 'n Hahnentritt hett!« säd Hanning Düvel dunn wedder un ret de Ogen halw apen.

»Schtah Er mal up, Fohrmann!« röp dunn Kasper-Ohm un sett't Hanning Düveln de Ballastschüffeln as Handspaken ünner, un as dat nich helpen wull un Hanning wedder trüggsacken ded, dunn böhrt em min Öhme mit 'n feinen Swung von de Hackelkist un stellt em uprecht gegen de Wand, un dor stünn Hanning Düvel un glotzt stier vör sick weg as 'n Fetthamel, den de Kopp achter ut den Slachterwagen rutehängt, un dunn kreg he dat Slenkern, ierst nah de een Sit un dunn nah de anner, as wull he up de Snut fallen; man dorup gled he sachting up sinnen Achtersteven dal, un dor set he un kek Kasper-Ohm zwerögsch an un hickupt wedder.

»Ick heww dat 'a all eens seggt, dat de Gel 'n lütt beten von Piphacken hett, man ick kann dor jo nich för.«

»Donder un Blixen, dit will kalfatert sin!« säd dunn Kasper-Ohm nahdenklich. »Dit geiht nich anders, dit will kalfatert sin! Up de Städ will dit kalfatert sin! De Lack is dor, dat Fohrtüg hett bannig väl Soltwater onder Deck. Gah mal 'n Ogenblick an de Kant, Jonge!«

Kasper-Ohm läd den Dollenfinger an de Näs, man he besünn sick nich lang. Dor stünnen nu 'n poor Stallemmers vull Water an de Stalldör, un dorvon nehin min Ohm dat een, un swaps! göt he Hanning Düveln dat von baben dal æwer den Kopp. Hanning Düveln kem dat æwersten jo woll ganz sacht an.

»Is Se dat, Krögersch, hä? Noch so 'n lütten Rum, Krögersch!« säd he, ahn de Ogen uptomaken.

Kasper-Ohm stünn 'n Ogenblick mächtig parplex dor un kek sick Hanning Düvel an, de grad dorbi wir, sick up sin eegen Kinn to spigen, man dat nich fardig kreg.

»Well, Jonge, denn helpt dat nich! Dat is ok een Accidenz, ond wer in der Accidenz sitt, der mot dor ok nah sehn, wur he sick ut der Accidenz wedder rutehelpt. Denn mot ick dat Fohrtüg sülben stüern, wann de Lots een Vechhund is ond den Kompaß for een Ponschbowl ansüht, wat der Kompaß æwersten nich is ond ok nich sin sall!«

De Landkröger wir nu mit all sin Lüd glik nah de Kirch to Fell'n gahn, üm sin Roggenhocken to kihren, denn dat hadd dor de Nacht in de Gegend scharp regent hatt, un so wir nu keen Minsch wider dor as de Landkrögersch un sonn halfwussen Jung as ick sülm. Dat hülp nu nich, Kasper-Ohm bestünn dorup, un so würd denn de Gel un de Swartbrun upschirrt un vör de Scheswagen von de Krögersch un den Jungen anspannt. Kasper-Ohm slept sick æwer stillswigens Hanning Düveln an den Rockskragen rut un bünn em dor up dat Kufferbrett achter den Scheskasten mit 'n poor Strängen mang de Kastenfeddern so fast, dat he nich rünner fallen un sick nich rögen künn. Hanning let sick dat ok gotwillig all gefallen, man dorbi blew he, wat de Gel 'n Piphacken hadd un he dor nich för künn, un dunn hickupt he sick wedder un wull wedder eens utspigen, un as he dat nich fardig kreg, füng he an to weenen un säd: »Man blot noch eenen sonnen lütten Kæm, Krögersch – hä? Min Geldbüdel steckt in min link Bücksentasch. För kann ick dor æwer nich, wenn min Gel 'n Urhingst is un wenn min Swartbrun dumm sin sall, dor bün ick nich an schuld, – hä?«

Na, dat beten Lamento, dat nu Kasper-Möhme upsetten ded, as se dat gewohr würd, wat de Kutscher dun un Kasper-Ohm sülben as Kutscher agieren wull, dat was jo nu grot.

»Wo mich das man ginge, lieb Kasping!« säd se. »Ich bitt dich, Männing! Du wüßtest mich doch woll noch von Swager Christoffer seinem alten Voßwallach? Das hätte mich auch gehn sollen, und wenn das auch den Wallach seine Schuld allein gewesen wäre und du mich nichts davor gekonnt hättest, Rossen sein gelbes Pferd sieht mich so betsch an. Sieh man bloß eins, wie boshaftig das immer den alten Kopf umdreht. Männing, ich bitt dich! Wenn mich das man bloß ginge? Vor meineshalben, ich ginge mich liebersten zu Fuße. Dächtest du nich auch so, lieb Ilsing?«

»Ach wat!« säd min Ollsch, de stännig kort resolviert wir, wur dat dorup ankem. »Mak man nich lang Faxen! Do du, wat du wist, Swiegerin; ick stig in!« – Un dat ded se denn ok furtstens.

Kasper-Ohm kek sine Fru mit sinen bekannten penetranten Blick an un säd: »Wat ick don do, dat wet ick, Fru, ond dat do ick! Ond wat du deist, dat most du weten, ond dat magst du denn don, dat günn ick di. Ond wenn du dat vörtrecken deist, dat lütt Enn nah Barnstörp to Fot to gahn, so nimm di din Pedalium in de Hand ond din Tunge tom Vörspann, ond dor magst du noch ihrer bi Broder Christoffer ankamen as de Gele hier vörn!« Un dormit nehm he den halwwassenen Jung de Lining ut de Hand, steg up den Buck ruppe, wur ick jo natürlich all up minen ollen Platz set, un kreg Hanning Düveln sin Pietsch fat't. Na, dunn fünn sick jo nu Kasper-Möhme un steg ok in.

»Grüß Se ok den Landkröger van mi, Krögersche!« säd min Ohm dunn to de Landkrögersch, de dor vör den Krog stünn.

»Na, denn ok glückliche Reis, Herr Kaptein! Beihren Se mi man ok bald eens wedder!« säd de Landkrögersch un makt 'n Knicks.

»Ja, un denn man noch eenen sonnen lütten Rum, Krögersch!« röp dat von dat Kufferbrett achter den Scheskasten.

»O wo dun!« röp dat in mi. Un dunn würd mi dat twifelhaft, wat, wenn ick mi so 'n beten up den Scheskasten sett't hadd, ick dor nich vel mihr Ulk von hebben würd, vörn minen moigen ollen Öhme, un achter den Muddbagger von Hanning Düvel: Junge di!

»Der Weg geiht doch rechtsch üm den Bökenbarg, Krögersche? Geiht er dat nich?« frög Kasper-Ohm.

»Ja, dat deit er, Herr Kaptein, un denn man ümmer Se Ehr Näs nah! Fehlen kænt Se denn nich, denn geiht dat æwer Lambrechtshagen un Mönkweden.«

»Un wenn de Gel 'n Hahnentritt hebben sall, denn kann ick dor ok nich för!« säd Hanning Düvel achter up dat Kufferbrett.

De oll Gel vör den Scheswagen de mücht jo woll mit Hanning Düveln up du un du stahn; he dreigt ümmer den Kopp rümme, wenn Hannin hickuppen ded.

»Kemm!« säd dunn Kasper-Ohm. Man de Gäl rögt sick nich un kek Kasper-Ohmen an, as wull he seggen: »I, dit is jo schnaksch! Wen büst du recht, un wur kümmst du dor hen, un wur is Hanning Düvel?«

»Kemm!« säd dunn Kasper-Ohm noch mal.

»Männing, ich bün mich all so angst!« röp dat ut den Scheskasten. »Wonach hieltest du dich mich noch auf? Is da noch was inzwei?«

»Kemm!« säd dunn Kasper-Ohm tom drüdden Mal. De Swartbrun schüddt sick dunn in sin Selen, as wenn he antrecken wull.

As de oll Gel dunn æwer von de höfliche Anred noch ümmer keen Notiz nehm, dunnso langt Kasper-Ohm mit Hanning Düveln sin Swep, de dor richtig up inteert wir, den Gelen eenen in de Flanken. Dunnerlüchting noch mal to! Dat flatscht man orig so, dor wir keen Mißverständnis mihre bi mäeglich.

Dunn steidelt sick de oll Gel un keilt achter ut, dat ick denken ded: »Nu geiht dat Schotledder von den Buck tom Deuwel mitsamst din eegen Kneeschiwen!« – Un nahst füng de Gel an to brenschen, as wull he to Kasper-Ohmen seggen: »Herr, wen sünd Se? Sehen S' gefälligst 'n beten nah Se Ehr Red? Se warden hier jo anzüglich!« Und dunn tröck de oll Swartbrun mit eens an, un vörwarts güng de Post von den Landkrog rünner un üm den ollen Bökenbarg rümme, dat dat Gnitt man orig so in den Scheskasten rinne stöw. De Klock slög grad fiw up den Doberanschen Kirchturm achter uns.

»Fiw is der Klock! Fiw all?« säd Kasper-Ohm to mi. »Giww Paß, Jonge! Dreeviertel up söß sünd wi in Barnstörp bi Stoffer-Ohmen, oder abersten ick seil nie nich wedder nah de Batavia.«

»Un wenn min Swartbrun dumm is, denn so is dat sin Sak!« röp Hanning Düvel.

»De Keerl dor achter, Jonge«, säd dunn Kasper-Ohm, »mot in Barnstörp noch een Emmer vull hebben, Jonge! Er kennt sin eegen Pir nich mihr. Den Deuwel ok is der Swartbrun dor dumm, lat den man ierst warm warden, denn skallst du din blages Wonder sehn. Ick will em mal een Reff utlaten, Jonge! So'n lütt beten Toreden, dat mark di, wenn du ierst sülsten Kaptein büst, dat helpt!« Un dormit langt he den Swartbrunen ok eenen in de Jack, dat de sick orig in sick verfihren ded un nu ok gegen sinen gelen Maat up Galopp ansprüng. De oll dumm Swartbrun hadd bet dorto man ümmer so langschinkig forsch un förfötsch vörweg drawt hatt. Dunner Gnittsteen noch mal to, kreg de Sak nu æwer 'n Klemm, kreg de Gel nu æwersten 'n Strang to besehn! Sett't so'n ollen Dummen sick ierst wat in 'n Kopp, denn möt dat ok her, un wenn dat nich anners as dörch de Wand trocken warden kann. Junge di, güng dat æwer langs de Grawens lanke un scharp an Prallsteens von de Brüggen vörbi!

Den ollen Gelen vergüng bald dat Spaßen. De Schum klackt em man ümmer so loppenwis runner, un so kitschten wi man so de Landstrat längs, un wo dat noch so god gahn is, dor steiht mi noch hüt un dissen Dag de Verstand bi still. Sovel wet ick man noch, dat dat in Lambrechtshagen midden dörch den Dörpdik güng un dat dunn ok min Ollsch in den Scheskasten an to ropen füng, Kasper-Möhme æwersten förmlich upschreg: »Kasping! Kasping! wo mich das man gut ginge, das ginge mich in 'n Leben nicht gut!« un Hanning Düwel von achter to röp:

»Sacht Rat! 'n Pott heww ick jo nich föddert hatt, Krögersch! Ick wull jo man 'n Pegel hebben!«

De Rethwischer Schult, de üns up sinen Ledderwagen von de Stadt her entgegenkam, de müßt för god nah den Grawen rinne, sünst hadden wi em æwerseilt. Kasper-Ohm kihrt sick æwersten an nix. »Kemm!« schreg he, wenn de Gel nich de Fock vull höll gegen den Swartbrunnen, un tröck err de Brassen mit de Swep an. »Kemm, Jonge, oder ick sett di noch een Leeseil bi!«

So güng dat dörch dat Mönkweder Holt hendörch. Ick hadd gor keen Tid, mi dornah ümtokiken, wat de Hasselnæt ok all richtig ansett't hadden. Un dunn wohrt dat ok nich so lang, dunn flögen wi up den Barnstörper Hoff ruppe un vör de Husdör, dat Stoffer-Ohm, de dor all prat stünn, de beiden Hänn æwer den Kopp tosamenslög un utröp:

»Nee, so wat lewt nich, Kasper-Broder! Nee, so wat lewt nich! Nimrn mi dat nich æwel! Ick bünn mi ihre den Dod vermoden west as di up Rossen sinen Kutschbuck. Hest du æwer eenmal Rossen sin Kracken mitnamen! De Gel hett jo negerto een Klür mit den Swartbrunen! Wur hest du denn den Knecht laten?«

»Dat Stückgod liggt dor achter as Decksfracht, Stoffer!« säd Kasper-Ohm. »Der Bestie mot noch 'n Stallemmer vull Water up 'n Kopp hebben, Broder, dat der Brand in em löscht ward! Man wat ick di seggen wull, Broder, dat is: Wenn ick riden do, dann do ick dat nich anners, denn rid ich Koureer; ond wann ick fahren to, dennso fahr 'ck Extraposten, Stoffer! Wen riden kann, der kann ok fahren, Broder, ond wen fahren kann, wurüm sküll der nich ok riden kænen? Ond wann du dat nu noch nich insehn deist, wat din gallspattigen Voßwallach alleen de Schuld dreggt van de Accidenzen bi de Watermæhl, denn so is dat mi man Fromaschi, as der Hollander seggt, oder seggt dat der Franzmann?«

Un dormit steg Kasper-Ohm von den Buck un kreg sinen Broder bi den Kopp, un dunn küßten se sick beid, ierst up de een Back un dunn up de anner Back reciprocaliter, un achterher schüddt Kasper-Ohm nochmal Stoffer-Ohm nahdenklich de Hand un säd:

»Von den langproppigen Burdauks, Broder, hest du doch noch wecken, oder hest du dor nich mihre von?«

»Jawoll, Broder!« säd Stoffer. »Deckt is all; de Rotspon steiht all up den Disch prat, un de Krutschen bruken man ne Viertelstunn to kaken, denn sünd se klor. Un nu kamt man rinne, innings' Goden Abend ok, Illschen! Goden Abend ok, Fru Swiegerin ! Dat is mi man lew, dat ji so prompt dor sind. Dat is sünst jo de Mäuh nich wiert, so lat as dat all is un so selten as ick de Ihr heww. Greting! Greting! Hier is Vatting un Mutting!«

Ick müßt mi æwerst ierst noch eens Hanning Düveln achter up dat Kufferbrett dorup ankiken. Sehg de æwersten ut, oh! In den Lambrechtshagenschen Dörpdik hadd he nu ok ne Afköhlung von ünne to bet æwer de Knee kregen. Man in de Dræhndunigkeit set he noch twee Toll æwer Tralles, un as he losbunnen wir, slepten se mit em nah de Lüdstuw af un leden em up 'n Bund Stroh hen, un dor slöp he denn ok furtst in; æwerst ierst hadd he noch to de beiden Knechts, de em dor henstauten, seggt, sin Gel hadd 'n lütt beten von 'n Hahnentritt weg, man he künn dor jo nich för.

 << Kapitel 18  Kapitel 20 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.