Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 16
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Eikater wir jo nu weg, man de Ballaststäd wir noch ümmer dor, un ick hadd noch so'n schönes richtiges Slüngeljohr vör mi, wo noch vel sick in leisten let, würd dat man mit Lust un Leew anfat't. Verstand hadd ick un an den rechten Willen fehlt mi dat jo ok nich.

Hans Holtfreter, Vogel Strauß un ick, wi güngen to See, dat stünn nu so fast in üns as de Petritorm up den Ollen Markt, un dor hadd ierst 'ne Taifun un 'ne Monsun ut de Malakka un von achter de Sundas kamen mößt, üm dat uns wedder ut den Kopp ruttopusten. De »Poseidon« un de »Anna Maria Sophia« löpen glik nah Micheli wedder ut, Kasper-Ohm, versteiht sick, wedder nah Petersborg mit de bewußte Fracht. De beiden Schäp makten wedder 'ne glückliche Fohrt un kemen so medio November up de Lag', un dunn verklort' ick dat minen Ollen, wat ick man leewersten ok to See woll. He hadd dor ok gor nix intowennen.

»Man vör Ostern æwer 't Johr kann dor nix ut warden; ihre schick ick di nich nah den Preester«, säd min Oll. »Denn warst du föfteihn, un denn kannst du all ihre Bradhieringen sin Troßenn verdrägen. Mit den sast du denn in See. 'n richtigen Scholmeister is Bradhiering, un vel Faxen makt he nich un 'n fos'n Seehund is he nich. Up de grot Stadtschol möst du æwer noch so lang' bliwen; un nu sößt du dor man achterher sin un beter Klemm dorhinner setten. Wenn du noch so'n Johr ünner Subrekter Huschki'n wirst, schaden künn dat nich. Man in dat Reken dor möst du abslut noch in de Prowat rinne; ick will mal mit Rollen spreken. Un so'n beten Danzen, dat hürt dor ok noch mit to. All de engelschen Kapteins sünd Gentelmen. Ick seh dat nich in, wurüm en Rostocker Kaptein nich ok een Gentelman sin süll, de Stoff is dorto dor.«

Na, an dat Danzen wull ick jo nu unnod ranne. Man as ick dat hüren ded, wat Gretenwäschen ok Danzstunn mitnehm von wegen den Taktus ond de feine Maneer, dunn weet ick nich, wovon dat noch kem, dunn fügt' ick mi sihr gedüllig. Un as ick nahsten up den groten Schipperball de grot Menuett mit ehr danzen ded, dunn keken Kasper-Ohm un min Oll ok mit to, un dunn hürt' ick dat man, wo Kasper-Ohm to minen Ollen säd:

»Michel, ick will di wat seggen, Broder! Wann der Jonge dor ierst de komplette Rigging hett, denn kann dor noch mal eens eenen richtigen Grönlandsfohrer ut warden; man dat er noch ümmer nich den rechten Respekt vor dat Hus hett.«

»O Kasper!« säd dunn min Oll. »Ick denke, de frett sick noch torecht. Aewer Greting, dat sall wohr sin, dat is doch een sötes Kræt. So'n lütt Dirn hadd ick för min Lewen girn. Nu kik eens, Kasper, de lütt Racker swewt man orig so!«

»Ja, Michel«, säd Kasper-Ohm dunn, »dat is ok keen Wonder, Broder! Dat liggt in dat Blot, dat hett se van mi! Observeer mal eens dat Für in de Ogen, wider nix, denn warst du mi recht gewen möten!«

»Ja, Kasper, dat sall wohr sin!« säd min Oll. »Vörut in dat linke Og! Wenn du dat mal so toknippst, denn liggt dor so'n Utdruck in, dor kann 'n Rhinozeros vör löpsch warden!« – »Alleen abersten«, sett't Kasper-Ohm hento, »dat ick so'n Jongen hebben mücht, as du em hest, dat kann ick nich seggen. Dat is een wohres Glück for der Familige, dat du man den eenen hest; wenn dat so een Dutzend worden wir, Broder! Broder! Der Herr bewohr mi in Gnaden vor so eenen Jongen!«

Nahsten danzt' ick 'n swedschen Walzer mit Greting un dorup 'n Figaro; un denn wir mi dat ümmer leed, wenn ick in de Touren von min Wäschen afkem, un würd mi ümmer de Tid lang, bet ick wedder nah ehr ranne luven ded, un denn säd Greting ümmer: »Is man schön, dat wi wedder tosamen sünd; mit di danz ick doch am leewsten, Andrees!« Un wenn se dat säd, denn nehm ick dat ehr jedwermal sihr got un slenkert' so fein mit de Been, dat möt een Staat west sin mit antosehn.

Dorup kem jo nu Ostern in dat Land, un dunn müßt Greting doch richtig nah Barnstörp to Ohm Christoffer, de hadd Barnstörp dunn in Pacht, un dor süll Gretenwäschen mal 'n Sommer æwer sin, hadd de Dokter wullt, wil dat se mit eens so nüsterblek würd; achter de frische Melk up de Rägel würd sick dat woll gewen, hadd de Dokter seggt, dat wir man so'n Aewergang. Mi wir orig, as wenn mi wat fehlen ded, as Greten weg wir.

Na, dat Frühjohr leg Käppen Pött æwer, denn de »Anna Maria Sophia« was up sin letzt Fohrt von Petersbörg vör ne stiwe Nurdwest gegen de Kursche Wall lack worden un müßt keelhalt un von Keel up ni vertimmert un kalfatert warden, so dat he vör Egidi nich an 't Utlopen denken künn.

Dröppt he Maandag nah Trinitat's sinen Broder, den Barnstörper, de vier Ossen köfft hadd, up 'n Hoppenmarkt.

»Na, wo geiht di dat denn upstunds, Kasper?« seggt de anner Pött.

»Je, wo skall dat gahn don, Broder? Gor nich gahn don deit dat. As 'n Chronometer geiht dat, wur de Ked an reten is. De ›Anna Maria Sophia‹ liggt noch ümmer keelhalt up de Breetsit as 'n dodigen Nurdkaper an de Harpun, den se dat Speck utschniden. Sünd dat din Ossen?«

Ick drew mi dor ok mang de Ossen rüm, – säd oll Unkel Andrees – mit min Frün'n Jochen Bees un Hans Holtfreter, idel vergnögt, denn wi hadden up 'n Nigen Markt bi »Trull-Trull, Oß is keen Bull« tohop sæben Schilling gewunnen un babenin dree Burwiwer ehr Röck, ahn dat se dat markten, mit 'ne Packnadel un 'n Sacksband so dägt tosamenneigt, dat se sick dat Slahn kregen, as se wedder ut 'n anner wullen un sick de Röck kort un kleen reten, bet de Kräwts dortwischen kemen, wuræwer wi uns noch mihr hægten as æwer uns' sæben Schillings. As ick æwer min Öhms bi de Ossen sehg, dunn blew ick ok bi de Ossen un hürt' dat all mit af. Ok dacht ick, man möt dat Glück nie nich ut den Weg gahn; de Barnstörper schenkt di am En'n wedder 'n Papphahn to 'n Markt.

»Ja, Broder, dat sünd min Ossen!« säd dunn de Barnstörper.

»Van wen hest du de Ossen köfft, Broder?«

»De heww ick von Barten ut Lütten-Kleen handelt. Worüm meenst du?«

»Der blage Osse dor gefällt mi nich.«

»Worüm denn nich?«

»Vörn is de Osse recht god, man achter dor föllt er af.«

»O wenn man nich, Kasper! Dat is de best Oß von all vier. Nimm mi dat nich æwel, æwerst dat kennst du nich, Broder. Worans een Gälljaß takelt ward, dat magst du weten, man æwerst wo 'n Oß vörn un achter takelt wesen möt, dor versteihst du nix von af!«

»Ick segg di, Broder, verlat di up mi; achter föllt de blage Osse af. Ick verstah mi up allens, worum skall ick mi nich ok up de Ossen verstahn? Verstand is Verstand, un ick wet Bescheed! Aewrigens will ick di mal wat seggen, Broder!«

»Na, wat denn?«

»Hest du noch van de fetten Aanten, de din Fru so moi to braden versteiht?«

»Dor warden woll noch weck von nah wesen.«

»Un hest du noch van den roden Burdauks mit den langen Proppen van din letzt Kindelbier

»Na, dor sünd ok noch 'n poor Buddel von æwrig bläwen.«

»Morblex, Broder, dat nehm 'k di got. Denn brad mi man een Aant to morn Middag. Ick will di 'n beten besöken.«

»Dat 's mi leew, Kasper! Dat do du man! Aant un Rotspon sælen hento twölw prat stahn. Aewerst holl ok Wuurt! Üm wecke Tid sall ick di de Bänkwag rinne schicken?«

»De Bänkwag? de Stohlwag? de holsteensch Wag, Broder? Nee, up de Bänkwag führ ick nich!«

»Na, worüm denn nich?«

»Up de Bänkwag lettst du jo den Swinsnider un de Hewamm rutehalen, – wat taxeerst du mi!«

»Ach, Kasper, so wes doch nich unklok! Up de Bänkwag führ ick jo sülben, wenn ick nich riden do, un min Fru ok, wenn se nah de Stadt will. Dokter un Paster ward dor ok up halt, un 'n Scheswag heww ick nich.«

»Broder, ick segg di, up de Bänkwag führ ick nich! Wer sine Näse afsnitt, de schampfeert sin Angesicht! Wat du deist, möst du weten, un wat ick do, dat mot ick weten, ond dat wet ick!«

»Na, wenn du steenpöttig büst«, säd dunn de Barnstörper, »denn möst du dinen Kopp hewwen. Denn nimm di man Fuhrmann Rossen ore gah to Fot rute, dor kannst di noch de Been 'n beten bi verpedden, un dat mag di ganz god don. Du warst jo upstäds so dick, as wenn Smolt din Vadder un Botter din Moder wir!«

»Oder du kannst mi man lewerst dinen Voßwallach mit 'n Dörpjung rinne schicken. Ick will den Jongen woll 'ne Foi gewen.«

»Wat, den Wallach! Minen Voßwallach wist du riden! Kasper, du büst woll up eens nich recht richtig worden! Du kannst jo nich riden!«

»Donder un Blixen, Broder! Wat taxeerst un verestimeerst du mi. In den ersten Plaats skall ick nix van dine Ossen verstahn, un nu skall ick dinen Wallach nich riden kænen? Wat taxeerst du mi, segg ick!«

»Kasper, ick segg di, bliw dorvon af! De Voß hett sin Nücken. Du döggst dor nich to!«

»Futr' di Morblex! Worüm skall ick dor nich to dægen! Ick heww up de ›Anna Maria Sophia‹ fifuntwintig Johr in Storm un Unweder reden, ick heww in Batavia up den Generalstattholder sinen Elefanten reden, un ick schüll dienen lausigen Voßwallach nich to hanteeren verstahn? Schickst du em, oder schickst em nich?«

»Na, man nich so hastig! För mintwegen recht girn; æwerst giww mi nah'st keen Schuld nich!«

Kasper-Ohm up den Barnstörper Voßwallach mit den Bleß un dat Glasog un de dree witten Been, denk ick bi mi, dat ward Hauptulk, dor möst du mit bi sin!

Kümmt ok richtig 'n Dörpjung mit den Wallach den annern Dag rinne leddt. Kasper-Ohm stünn all vör sin Husdör un hadd sick hel fein makt, sinen brunen Sünndagnahmiddagschen un sin nigen Manschester-Kneebüxen an, den Dremaster un de Staatsprük mit den langen Zopp up 'n Kopp, in sin Fust dat grote spansche Ruhr mit den sülwern Knop, un dorto drög he sin roßleddern Stewel mit der gelen Wadenstülpen. He kladdert ok richtig de Wanten von den Voßwallach in de Höcht' un dat in den Sadel rin. Sin Fru steiht ok vör de Dör, sleiht de Hänn æwer 'n Kopp tosamen un schrigt:

»Männing! Lieb Männing! Wo mich das man ginge! Steig mich liebersten man wieder runter, Kasping! Das ginge mich in 'n Leben nich gut! Bitte, bitte, steig mich wieder nieder, wo du nich wolltest, daß ich meine alten bösen Krämpfen kriegen sollte! Christoffern sein altes Pfart sieht so betsch aus. Kuck mich bloß, wo es die Ohren niederzöge!«

Durick Peyßen stünn achter ehr Madam, de Kækenschört half vör ehr Gesicht, un kek ok mit to, grifflacht sich æwer dorbi un wunnert' sick jo ok woll, wo ehr dit verlangen süll.

Dor würd æwerst Kasper-Ohm so eklig as ne Kratzböst un schüll:

»Holl dinen Gösesnabel, Fru, un räsonneer nich as 'n oll Waschwiw an der Balge! Kik nah din Grapens un Schapens und Pannen un Seilpött un mak mi keenen Stratenrandal, oder Gott verdom mi! ick stige hier wedder ut den Top dal un rektifiziere di mal dinen Oktanten!«

Dormit nehm he Stang un Trens' in de linke Fust, un in de anner hüll he den Span'schen middwegs vör sick weg as 'n Kummandürstaff, un dunn güng de Post af üm Strand un Wall rüm.

Matrosen un Kapteins, Strandführers un Drägers, Bootslüd un Schepstimmerlüd, de keken all mal up un makten grot Ogen, as Käppen Pött so staatsch up den Voßwallach antoseilen kem. He sehg æwerst ok so vörnehm un knasch ut as 'n General, de to Hochtid riden deit. Stiw un boltengrad set he in den Sadel, as ne Reilsteng, un de Been stünnen pil vör weg in den Bægels as Leeseilböm vör de Wind.

»Süh dor, Käppen Pött!« säd Kaptein Bradhiering, de dor ok grad stahn ded. »Nee, so wat lewt nich! Na, na, ick segg, wenn dat Fohrtüg man nich æwer Stag geiht!«

»Navigatschon het, wat Navigatschon ist, ond Er steiht jo nich an dat Stür, Bradhiering!« säd Kasper-Ohm boshaftig un red wider.

Ick em ümmer nah, dicht achter den Wallach sinen Swanz. Mi wir mitdes wat infollen. Dor müten noch Ierdbeeren in Barnstörp sin, dacht ick. Un denn is Gretenwäschen jo nu ok dor, un de hest du jo ok so lang' nich sehn, un dor klænt sick dat so nett mit, un denn smecken de Ierdbeeren noch eens so god. Wenn Kasper-Ohm sinen Goden hett un du em man schicklich bidden deist, is he kumpabel un lett di 'n beten mit achter upsitten, wenn wi man ierst buten vör dat Dur sünd. So kemen wi nah den Wall. Nu is 't Tid, denk ick, lop gegen de Sit von den Wallach up un rop:

»Kasper-Ohm, laten Se mi vör dat Dur nahsten 'n beten mit achter upsitten?«

»Is Er gesund, Jonge? Sett Er sick keen Grappen in 'n Kopp! Gah Er mi ut dat Fohrwater, oder ick ride Em de Kaldunen ut dat Liw!«

Ick läd æwer noch mal los: »Don Se dat man, Kasper-Ohm! Don Se dat man!«

»Gah Er glik an de Kant, Bengel, un lat Er sick wohrschugen, segg ick«, schreg he dunn wedder. »Sünst slah ick Em de Knæwel to 'ne Knackwust. Kennt Er den Korporalstock woll?« Un dorbi draugt he mi mit den Span'schen.

Dreemal is Börgerrecht, denk ick dor. Nahsten, wenn wi vör dat Dur sünd, will ick em nochmal bidden.

Kasper-Ohm red æwerst nich furtst ut dat Dur rute. Dat güng gradwegs nah den annern Wall ruppe. Dat was nämlich hel macklich Weder; dor güngen vel Lüd spazieren, un Käppen Pött wull se woll mal wisen, wo moi he den Barnstörper Wallach to stüern verstünn. Dat künn he nu nich verlangen, dat ick em un de Voß ok noch æwer den annern Wall nahloppen süll. Ick led em riden un güng drad nah de Barnstörper Landstrat hen. Wenn he nah Barnstörp will, sall he mi woll kamen, säd ick to mi un stellt mi bi de Watermæhl up de Brügg prat. Dor müßt ick woll an 'ne Viertelstunn töwen. Mi würd all de Tid lang, un ick denk, he kann doch tom Deuwel nich æwer Bramow reden sin!

 << Kapitel 15  Kapitel 17 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.