Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 14
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Min Oll kem jo nu wedder von Krischania Haben binnen mit Frühjohrsfang un wir so lustig un vergnögt, as ick em lang' nich sehn hadd. He hewelt mit min Ollsch so vel un brüdt' Kasper-Ohmen, ahn dat de dat marken ded, un dat kem dorvon, min Oll hadd so'ne feine Fracht hen makt un æwerdat 'n höllischen Rampshandel för sin eegen Reknung in Tran in Krischania sülben makt, wotonäben 'ne Firma sick de Baegels an dat grot Purtmonneh verbögt hadd, so dat ehr Tran ünner den Hamer kamen wir. Ons lütt Spiker leg, as de »Poseidon« löscht wir, ganz vult Tran un Hiring un Längendösch un Stockfisch, un dor fehlten blot man noch 'n por Faten vull Petersbörger Talg un 'ne richtige Bütt vull masigen Pottkes in, denn hadd dat dor komplett so in raken as in Lichthak Triebeseßen an de Marigenkirch sin Bod, wo ick minen Pottkes för Knallerballern sin Husdör betröck. Dor würd 'n hübschen Schilling Geld an verdeent, un wo in so'n Familige mal so'n Extraschilling rinne regent, wo noch wat von up Hyptheken utdan warden kann, dor is ümmer liebliches Wesen. Ick würd ganz von ünnen bet baben frisch uptakelt, un min Ollsch kreg 'n funkelnagelniges Stück Sidentüg von achtuntwintig Ellen, üm dat min Oll noch eegens Kopenhagen anlopen wir. Un dor argert sick Kasper-Möhme nu swart æwer, denn nu künn min Ollsch ehr dat jo vörtellen, wat se een Sidenkleed mihre hadd as Kasper-Möhme sülben, un dat was gegen Kasper-Möhme ehr Klederordnung. Un Kasper-Ohm sehg so butt ut, – wurüm hadd he nich den Verstand hatt un wir nah Krischania lopen? De Gasten, den min Oll dorhen brecht hadd, de wir em toierst as Fracht för de »Anna Maria Sophia« andragen worden von Makler Hovitzen; man dat he se nich namen hadd, wil dat man fif Prozent Kapplaken lohnen ded un he sinen verstännigen Kopp up söß sett't hadd. Hadd min Öhme de Fracht sülben namen hatt, dat versteiht sick, wat he denn ok den Tran achterher köfft hadd. Dorför müßt jo nu min Oll straft warden; dat verstünn sick jo von sülben, un so wir he denn ümmer üterst stur, wenn he minen Ollen in de Möt kem, un güng Dag för Dag an 'n Strann mit den Herrn Professor Doktor Knallerbäller, wat noch ümmer Dickhahn von de Eloquentsch wir, spazieren, üm minen Ollen dat recht deep föhlen to laten, un ded so un biert' sick so, as ob min Oll dat blot sin Omsicht un sinen Verstand to verdanken hadd, dat he nu an den Tran so spottbillig ankamen wir – »eene wohre Sünde ond eene wohre Schande wir dat, oder æwersten wir dat dat nich?« Kasper-Möhme hadd zwersten mit den Kopp so vel schüdd't un mit de Ogen so vel twinkelt, as se dat nige siden Tüg to sehn kregen hadd, un hadd noch meent:

»Was mich zu viel is, lieb Ilsing, nimm mich das nich übel, Kinting, das wäre und bliebe mich doch zu viel un täte ja eigentlich auch gar nich nötig. In solchen Kreisen kämest du mich ja doch nich, wo ich käme, und für dein Alter, – du wärest mich jo woll den Vierzigen all neger als nicht, – paßte sich solche alte bunte geblümte Fahne ja woll weniger als mehr, wenn ich dich das auch gerne gönnte. Du weißt, Liebing, wie gerne ich euch das gönnte, dich und deinen lieben Mann!«

Hadd ick sülben ek man 'n Druppen von dat Pöttenblot in de grot Slagader von dat Occiput nah Kasper-Ohmen sin Verklorung un wir dat ok in sin Ogen all 'ne grote un unverdeente Bevörtreckung von een æwermaten gnädiges Schicksal, dat ick dat hadd, – min Ollsch hadd dat vullstännig Quantum dorvon mitkregen un künn dor got un girn up ut de Ader laten warden, ahn dorvon de Swindsucht to kriegen. Se wir æwersten mihre för de Aktschon un weniger för de feine un utgewählte Linguistik un so slöt se denn stillswigens vör Kasper-Möhme de drüdd grot Schuwlad von de eeken polierte Schatullje up, tröck de apen un halt' dor dat nige Rugwark rute, wat min Oll ehr ok noch mitbröcht hadd, un höll dat Kasper-Möhme stillswigens ünner de Näs. Dunn kreg Kasper-Möhme æwer ok dat Stillswigen för fiw Minuten.

»Herre du meine Güte nee ja mal noch zu!« röp se dunn. »Was is mich dies? Das wäre mich ja woll gar blauer Fuchspelz! Das hätte Michel jo woll zum Verkauf mitgebrungen? Wäre er mich da vielleicht auch so wollfeil beigekommen?«

»Dat sall ünner den swartblömten Atlas, Swiegerin!« säd dorup min Ollsch un bet de Würt 'n beten sihr kort af. »Mit so'nen farwten Kattenpelz, as du em hest, Swiegerin, dat mag Michel nich, dor is Michel vel to eegen to, Swiegerin, un ick ok, Swiegerin, kann 'k di man seggen, Swiegerin, – wenn ick ok negerto vierzig warden süll, wat æwersten nich de Fall is; denn ick bün Anno sæbentig geburen, Swiegerin, un nu kannst du jo man nahreken, wat ick nich all an de verkihrt Sit von de Viertigen bün, wenn du 'n Klenner to Hand nimmst, Swiegerin!«

Dit wir jo nu dat Kalw richtig in 't Og slahn. Dit wir jo nu so'n Dämper för Kasper-Möhme, dor hadd jo dat christlichste Fugenhart de Gelsucht æwer kriegen künnt, so dat min Möhme dree Dag' lang in ne vull Teerbütt hadd kiken müßt för de Beswichtigung von dat gekränkte Geblöt.

Dat kost't Kasper-Möhmen orig Gewalt, dat se dat man rute bröcht: »Denn soll da am Ende gar eine Pelzmäntel für dich aus gemacht werden! Wassing? Na, denn for meinshalben man immer zu, lieb Ilsing! Ein jeder müßte ja wissen, was er täte.« Un as se dunn kortpustig ut de Dör güng, dunn sehg ick dat man, flög ehr de Kopp, dat ich bi mi denken ded, wenn se em sick man blot nich ut dat Gelenk setten deit. Min Ollsch ehr Kopp wir æwer doch ok 'n beten surkirschenrot bi de Aktschon worden, un as se dat Rugwark wedder vorsichtig in de Schatullje rinne slöt, dunn hürt ick dat man, wor se för sick hen säd: »Dat Purtrett ward jo wull upstäds rein verrückt; wat se woll glöwen deit!«

Dorup dröp sick dat nu 'n poor Dag' nahher, dat ick Gretenwäschen up ehren Hoff lachen hüren ded. Ick wir ok grad up ünsen eegen Hoff, un dor kek ich flink eens æwer de Muer, un dunn was dat Greting un Durick Peyßen, de nehmen dor Tüg von de Lining af, dat se drögt hadden, un Durick läd dat in de groten Waschkörw för de Rull. Dat let lütt Greting nur gor to nett, wenn se sick up de Tehen stellen ded un mit de schieren witten lütten Arms nah de Lining ruppe langen un männigmal in de Höcht springen ded, üm an de Knipen up de Lining antorecken.

Dunn kreg æwersten Greting mi to sehn und säd:

»Süh, büst du dat, Andrees?« – »Ja«, säd ick, »wo ick mi nich irren do, bün ick dat.«

»Ja«, säd Durick, »wesen deit he dat! De is ümmer dor, wo he nich henhürt, un wo he henhürt, dor is he nich.«

»Je«, säd ick, »wenn du dor wirst, wo du henhüren deist, denn stünnst du nu woll bi Körling Pussehlen an de Pumpenposten in de Mönkestrat un beklæterst mit em Nahwer Dittmerßens ehr Husmätens, nich?« Durick smet den Kopp in 'n Nacken un säd:

»Süh den ollen eklichen, wissnutigen Bengel den! Nee, so wat lewt nich! So'ne gottlose Mund, as de an 'n Kopp hett!« – un dormit nehm se de Dracht up de Schullern un peekt mit de Tügkörw af. Ick blew æwer bi Gretenwäschen un hülp ehr de Lining afnehmen un uprullen, un as wi dormit klor wiren, dunn kek Greting mi up eens ganz plietsch an un säd: »Dat is got, dat du hier büst, Andrees! Ick heww noch 'n poor Röwen mit di to schrapen. Segg eens, wat hest du Gott in der Welt mit dat Modell für dumme Streichen makt?«

Ick schöt orig tosamen, so verfihrt' ick mi. Aewer ick begrep mi noch un stellt mi dumm an.

»Wecke Modell?« säd ick.

»Kik, wo du di noch lang' stellen deist. Wecke Modell? Wecke Modell? Je, kik eens, wo du rot warst. Du wust di jo 'n Riß dorvon nehmen, wenn du di mal ne Fastgälljaß up de Helgen setten dedst. Du magst di dor 'n schönen Riß von namen hewwen. Ward min Vatting di æwerst de Rippen besehn!«

»Harre Jeses!« säd ick dunn. »Weet he dat, Greting? Weet din Oll dat?«

»Wist du nu mal glik mit de Sprak rute? Wo is dat Modell, un wo büst du dormit afblewen? Ick heww din Mutting dor all nah fragt, de will dor nix von weeten. Seggst du mi dat nu glik up de Städ, ore sall ick ierst Vatting ropen? De sitt in de Vörstuw, dat du dat man weeßt!«

Gretenwäschen hadd mi so in dat Buckshurn rinne jagt, dat ick dat gor nich markt, wat se von de ganze Geschicht up de Ballaststäd gor nix wüßt, man sick blot to mi versehg, dat ick dat Modell ünner falsche Pretexten ehr afswinnelt hadd, un so meent ick denn nich mihre, as wenn dat achterher nu doch noch an de Sünn kamen wir, un so säd ick denn to ehr: »Greting! Greting! De ›Anna Maria Sophia‹ hett de fleegende Hollander hal't!«

Gretenwäschen stünn dor mit apen Mund.

»O Gott, o Gott!« säd se un slög de Hänn tosamen. »Wenn Vatting dat man nich to hüren kriggt! Andrees, leeg nich! Segg mi de reine Wohrheit!« Dunn markt ick dat jo nu, dat Gretenwäschen gor nix von de Slacht bi Abukir un wo dat Admiralschipp in de Luft güng un von de Türken, de dor mit bi agierten, noch von dat grausame Slachtfeld up de Ballaststäd wat weeten ded, un dunn kem ick wedder to min Pust', de in minen Bostkasten kumplett belemmert west wir. Mi füll de Steen von den Bostkasten, un ick hadd wedder Water ünner den Keel. Nee, dit wir jo nu ok to un to dummerhaftig von mi! Ick hadd mi sülben verraden! Man got wir, dat Kasper-Ohm dor noch nix von weeten ded. Kreg de dat rute, na, denn dat lütt beten Kalfaterung, dat möcht ick nich besehn; un minen eegen Ollen sin Trossenarbeit bi so'n Ort Kasus, Herr Jesus! Mi kröp de Hut, wenn 'k dor man an denken ded. Min Oll säd ümmer: »Man blot sick nich kriegen laten! Krieg ick di bin 'n dummen Streich, Bengel, denn so kriegst du bannig weck in de Jack! Krieg ick di æwerst bin 'n slichten Streich, denn so plück ick di de Seel ut dat Liw, dornah richt di gefälligst 'n beten!« – Kreg he mi æwer mal, na, denn dat beten Schacht! Een Potschon von em wir ümmer ne richtige Wesseldeckung mit Tinsen von dree Monat Sicht un 'n Endossement, wo de stiwste Puckel æwerst Pankrott warden künn. Dat wir mi so ünverwohrens æwer den Hals kamen, mi flögen orig de Knee; ick müßt mi man mit den Rücken an den Pumpenpost von den ollen Senksot up minen Öhme sinen Hoff anlehnen un mit de een Hand an den Swengel von den Pumpenpost faten propter angustias rerum, as oll Magister Simax ümmer to seggen pleggt, wenn wi üns in de Konstruktschon fastklemmt hadden. Kasper-Ohm wüßt dat trurige Schicksal von de verschullne »Anna Maria Sophia« noch nich; æwersten nu wüßt dat jo een Frugensminsch, un min Oll hadd ümmer to mi seggt: »Wenn du wat to verswigen hest, denn segg dat man din eegen Mutter!« Ick nehm also son iernsthaftes Wesen an, as wull ick Gretenwäschen von de Sünde wider den heilgen Geist afraden, un säd:

»Greting! Greting! Din Oll weet dat noch nich von de »Anna Maria Sophia«. Greting, wenn du mi leew hest, denn so frag mi in din ganzes Lewen nie nich mihr nah dat Modell von de oll Fastgälljaß. Wen vel fröggt, de kriggt männigmal mihr Antwurt, as för sin Uhren got is, de kann dor männigmal stockdow æwer warden. Do mi de eenzigste Leew, Greting, un swig von dat verdammte olle Modell un do ok nich so, as wenn du dor wat von weeßt, wenn du dor nich nah fragt warst, wenigstens so lang' nich, as bet min Vating wedder in See is, – nahsten schrap ick mi dor sacht noch mit dörch. Du hest mi dat man so listig aflockt, sünst hadd dat keen Minsch nich to weeten kregen, un nu do mit 'n Gefallen un hal mi 'n Glas Water ut de Kæk; mi is so beswögt von den Schreck.«

»Harre Gott, wo du utsühst, Andrees! Di ward jo woll ganz slicht?«

»Ja«, säd ick, »Greting, dat weeßt du man nich, 'n Spaß is dat nich mit minen Ollen sin Troßenn'.«

Na, Greting hadd dat jo nu mal mit ansehn hatt, wo gewissenhaft un sorgsam min Oll mi keelhalen, kalfatern un teeren ded, un so jammert' ick ehr denn, un dorup löp se nah de Kæk rin, üm mi 'n Druppen Water to halen, un ick wull jo woll up 'n anner Gedankenstrich luven, genog, ick kreg den Swengel von den Pumpenpost up den Senksot fat't un füng an to pumpen, as wir de »Poseidon« lack un müßt wedder lenspumpt warden, un donn piept' de oll Swengel un quiekt', as wenn ne Sag dafür scharp makt ward, un dat güng so swor, as wir de oll Sot swibbendig vull, un dunn schöt dor toletzt 'n armsdicken Strahl rute so gel as Leckhonnig un smölt't Botter.

»Ji lat't woll dat Water in den Sot stahn, bet dat ful un firrig ward?« säd ick to Gretenwäschen, as se mit 'n Pott vull Drinkwater ut de Kæk nah den Hoff trügg kem.

»Woans?« säd Greting.

»Kik eens!« säd ick un tröck den Swengel wedder an. Un wedder schöt dat armdick ut de Rühr rut.

Dunn stünn æwer ok all Kasper-Ohm sülben dor; he hadd jo woll in de Vörstuw dat Quieken un Krieschen von den Swengel hürt. »Wat is mi dit, ond wat bidüd't mit dit?« röp he. »Wat maracht Er mi dor an minen Pompenstaken, Jonge?«

»Je«, säd ick, »Kasper-Ohm, de Sot möt afpumpt warden; dor is jo so vel ful Water in!«

»Wat skall dor in sin, Jonge? Water skall dor in sin? Ful Water skall dor in sin? Der Water, der dor in wir, is Pingsten afpumpt. Wo is Durick?«

»Durick is mit Mutting nah de Rull, Vatting!« säd dunn Gretenwäschen.

»Richtig, Durick is nah de Rull! Man Water is dor nich in, segg ick. Der Pompen is lens pompt, ond Regen is dor nich west.«

»Je, kik mal, Kasper-Ohm! Kik mal blot!« säd ick un tröck den Swengel an; un dunn schöt dat wedder rut, armdick un gel un blank as Essigsprit. Kasper-Ohm knep dat linke Og to un säd:

»Pomp Er noch mal, Jonge, ond rük dor eens an, Greten, wat dat stenken deit oder wat dat nich stenken delt.«

Dunn pumpt ick. Greting tröck ehr sauber lütt Näs' krus; man dat hülp nich.

»Nee, Vatting!« säd se dunn, »rüken deit dat nich.«

»Pomp Er noch mal, Jonge, ond denn treck Er mal den Finger dörch ond prow Er, wat dat brammig smeckt oder wat dat nich brammig smeckt.«

Na, ick müßt jo nu ok ranne an den Diestel.

»Nee!« säd ick. »Brammig smeckt dat nich, un ranzig smeckt da ok nich, æwersten fett smecken deit dat, Kasper-Ohm!«

»Liquidatschon is dor«, säd Kasper-Ohm nahdenklich. »Dor spreckt der Evidenz for. Rüken deit dat nich. Fulwater is dat nich. Brammig smeckt dat ok nich, æwersten fett smeckt dat. I, dit will jo revideert sin. Hal mal een reines Spann ut der Kæk, Greten!«

Fuck – fuck – fuck – wir Gretenwäschen mit 'n Emmer dor.

»Nu pomp Er mal dat Emmer eens vull, Jonge! Hört Er?«

Na, donn pumpt ick jo nu ok dat Emmer vull. Kasper-Ohm böhrt dat Spann an sin Gallion ranne.

»Nee, rüken deit dat nich!« säd he. He stök dorup den Vörfinger in dat Emmer un tröck sick den æwer de Tung.

»Richtig! Fett smecken don deit dat. Hal mi noch den annern Spann ut der Kæk, Greten, ond pomp Er mi dat ok noch vull, Jonge!«

Dat anner Spann würd nu ok noch vull pumpt, und Kasper-Ohm æwertügt sick sülben noch mal fundamentaliter mit sin eegen Näs' un Tung, dat dat keen Fulwater nich wir.

Dorup knep he wedder dat linke Og to un kek mi an:

»Wat denkt Er sick, wat dat is, Jonge?« säd he. »Dit will obsarveert sin!«

»Je, ick weet dat nich, Kasper-Ohm!« säd ick dunn wedder. »Wenn dat man am Enn keen Naphtha nich is?

»Wat skall dat sin? Naphtha skall dat sin, Jonge? Wat is mi Naphtha, un wo heet mi Naphtha? Dat is dat eerste Mal, wat mi dat Wuurt van de Helgen löppt. Wurans Naphtha? Sprek Er sick ut, Jonge!«

»Weeten do ick dat nich, æwersten ick meen man so«, säd ick donn. »Kanter Köhnk hett uns man in de Technologie dorvon vertellt, wat dat een griechsches Wuurt is un wat dat Öl meent, wat männigmal von sülsten ut de Ierd rute brött un wat dat as Linöl brennen deit.«

»As Linöl brennen deit, seggst du? Ond Naphtha heet dat, Jonge, ond een griechisches Wuurt is dat? Denn so weet dat ok keen beter nich as der Herr Perfesser, denn hört dat mit to de Eloquentsch, ond denn is mi dat een Accidenzen, wat examneert warden mot. Bliwt mi mal beid hier stahn, segg ick, ond rögt mi den Pompen nich an, bet ick wedder dor bün mit den Herrn Perfesser; ick warde den Herrn Perfesser halen, der skall mi dat examneeren.«

 << Kapitel 13  Kapitel 15 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.