Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 13
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Kasper-Ohm bröcht uns noch ierst 'n beten nah de Menagerie rinne, wo de utlandschen Beesters grad in affuttert würden; un dor wir 'ne Apkatt in, de lust't de anner so natürlich, dat mi de Kopp dorvon jæken würd, un een Isbor, de mit den Kopp un de Vörbeen liksterwelt so wiwagen ded as Magister Siemax, wenn de up dat Katheder set, un donn würd mi up eens de Puckel jæken. Denn wir dor noch 'n groten bengalischen Tiger von de Insel Ceylon, un donn würd Kasper-Ohm an Batavia denken un verklort üns, wat de Beesters an 'n hellichten Dag üm Batavia rümme löpen, as bi üns de Swin up den Dalwitzer Swinsbrink vör dat Steendur; un nahsten güngen wi nah Mynheer van der Plömerstaken sin Waffelbod rinne, un de leg dicht bi vör de Ballaststäd. Na, dor müßt je nu Käppen Bradhiering sitten un oll Käppen Davidsen un Jochen Jenßen von den ›Neptunus‹ un oll dick Käppen Maak von de ›Providentia‹, un de hadden all hollandsche Pipen in de Brand un 'n veritabeln Gintoddy vör sick, un dat was jo nu Stauwater för Käppen Pött sin Mæhl: dor brukt' he jo man de Schütt uptotrecken, un denn wir sin Rad in Gang. Le let sick fuurtstens ok 'n Gintoddy vörriden un beordert heet Waffels för mi un Eicha. Un as donn Kasper-Ohm bi den tweeten Gintoddy ankem, donn wir he all üm dat Kapland rümme un midden in de Indian Oschen; un Jochen Jenßen hadd dat noch nich hürt, wo de grot Seeslang, een Beest as 'n Fregattenkabel mit 'n Ossenkopp vörn un 'n Bootsanker as Swanz, em ünner de Lakediben in sin Keelwater nahseilt wir un sinen Maat Gust Rening von dat Deck rünner un dat op grade Kuurs in de heilige Dreieinigkeit rinne, em sülm æwer den Südwester von den Kopp mit dat Swanzenn slahn hadd, Morblex! Anno tackenuntackentig wir dat west.

Eicha hadd dor de ganze Tid mit apen Mund seten un nix seggt un ok man een Waffel eten; de annern et ick för em, betahlt wiren se jo. Ick hadd jo nu för min Lewen giern de Kasper-Ohmsche Histurie mit an- un afhürt; man wenn dor noch wat ut minen eegen türkschen Unnerricht un de Accidenz up de Ballaststäd warden süll, denn würd dat nu nahgrads hoge Tid. Ick stödd also Eicha an.

»Du haddst jo Lust, Eicha, 'n beten Türksch mit antohüren!« säd ick to em. »Wenn du dor noch Lust to hest, denn wir nu so 'ne feine Gelegenheit dorto, as so licht nich wedder kümmt. Dor is 'n Fohrtüg ut de Smyrna hier Haben binnen lopen, un dor sünd 'n poor Türkens mitkamen, de heww dat mit ansehn, wo Admiral Nelson dat fransche Admiralschipp in de Luft jagt hett, un de willen hier negste Woch, wo jo de Hauptwoch ist, Vörstellungen dorvon gewen; hüt Abend æwersten hollen se ierst Prow af dicht achter hier. Ick bün mit den Patron von de Gesellschaft Heinteriko Vogello Straußifixio bekannt worden, wil dat ick so moi Türksch kann. Wenn du also noch wist, denn kannst du dat nu von Mund to Mund to hüren kriegen; ick gah nu hen, sünst krieg ick dat nich to sehn!«

»Ei ja!« säd donn Eicha, »da werd ich schon mit dir gehn, Antrees. Das Itiom klingt das einmal kuriose. Der Baba kehrt morgen schon zurück, da werd ich ihm sofort dariper berichten.«

Na, so kreg ick em nu jo richtig mit. – Wi güngen achter Schreppen sin Brederstapel rümme, un dor set de gesamte türksche Gesellschaft in de Huk bi de umkippten groten Schepsbooten, lang' ierden Pipen in de Mund, un smökten to iernsthaft, as hadden s' sick för dat Theater inexerziert, de Gesichter pickenswart, witt Turbans up 'n Kopp, rode Scharpen üm de Hemders mit ne Sleuf vörn un de Been mit blage Stripens bet an de Knee bebünnelt. Ick müßt mi man Gewalt andon, üm nich lut uttoprusten, so wedder min Erwarten fein let de Bengels dat.

Vogel Strauß stünn up, as wi ankemen, läd de Arms för Krüz æwer de Bost un makt ne deepe Verneigung vör uns.

»Nu – ulevu – is – hislevis – doch – ochlevoch – woll – ollevoll – all – knallefall – klor – orlevor?« säd ick to Vogel Straußen.

»Ja – aleva – woll – ollevoll!« röpen donn de æwrigen Türken un verneigten sick.

»Na – aleva – dat – atlevat – is – hislevis – man – anlevan – got – otlefot!« säd ick donn wedder. »Denn – ennlevenn – nu – ulevu – man – anlevan – ok – oklefok – flink – inklefink – to – olevo!«

»Ja – aleva – woll – ollevoll!« röpen donn de Türken dor wedder. Eika stünn wedder dor, de Mund sparrangelwit upreten. »Ischt mir ties aber inderessant!« säd he to mi. »Was hat er denn gesagt, lieper Antreas?«

»Wat he seggt hett? Wi süllen man 'n beten nah de Balkunen dor ruppestigen, sünst künnen wi dat Admiralschipp vör dat Glind von de Ballaststäd nich sehn.« Dor steg denn ok richtig Eika mit mi ruppe. De Türken kletterten æwer een nah den annern nah den eenen von Schreppen sin Brederstapels ruppe, de 'n beten sider wir as de annern, de dor ok noch stünnen, un wur se so licht nich sehn warden künnen. De Grow leg nu twors twischen uns un de Ballaststäd; man dor legen Schepsbooten in, un æwer de löp nu jo Vogel Strauß weg, flink as 'n Heister, un een – twee – dree – hadd de den Swewelfaden, de æwer dat Glind hüng, anstickt un wir wedder bi mi un Eika up de Balkunen, von wo wi dat Modell von de ›Anna Maria Sophia‹, as Fregatt mit lange Holtstickens un Tobackspapier uptakelt, dütlich sehn künnen.

»Dat sall dat fransche Admiralschipp dor verstellen, Eicha!« säd ick. »Nu kik ok got to!« Eicha hadd den Kopp lang vorstreckt.

»Ei, ich seh aper kein Schiff nicht!« säd Eicha.

»O – olevo – wat – atlevat – för – örlevör – een – eenleveen – Schaps – apslepaps – kopp – opplepopp!« säd Vogel Strauß.

»Ja – aleva – woll – ollevoll!« säd ick.

Ick hadd dat æwersten kum rute, donn füng dat an, up de oll Ballaststäd to glimmen un to lüchten üm de ›Anna Maria Sophia‹. Up eens güng dat los mit een Geraaster, dat de Balkunen ünner üns to bewern füngen. De oll drög Sand up de Ballaststäd warwelt sick up as Bülgen vör 'ne Bö, un dor schöt 'n mannshogen Füerstrahl ut de Ierd rute un ret de oll ›Anna Maria Sophia‹ perdang! mit in de Luft rinne as hoch as 'n Mastkorf un dat ok glik so, dat dor ok keen Swewelsticken grot von nahblew, in dausend Granatstücken.

Dat hadd so dull knallt, dat müßten s' in Warnemünn un Papendörp hürt hebben. Ick sülben hadd mi bannig verfihrt. »Dunnerwetter, Vogel!« säd ick, »hett dat æwer eenmal ballert!« Vogel behöll æwer sinen Kopp baben. – »Rünner mit juch dor!« röp he de Türken up den Brederstapel to, un weg wiren s' as in 'ne Versenkung von dat Theater. »Un nu mak, dat du mit Eikater wegkümmst; sünst kriegen s' üns noch, Andrees! Hier flink achter rümme, tüschen de Balkunens dörch, un denn nah dat Wendendur hen un fuurtstens nah Hus! Jochen Bees ward jo woll uppassen bi de Lagerbrügg mit dat lose Pulver, dat de Krewts von üns' Hackens afkamen!« Un weg wir he sülben, ok in de Katakomben von den Schreppschen Brederstapel rinne.

Eikater wir jo woll de Kopp in de Luft gahn. He flög an dat ganze Liw. Ick kreg em æwer ünner den Arm und dat mit em af, achter de Balkunen rümme un so nah dat Wendendur. Was dat een Gerönn un Gerop, een Geschricht un Marakel an den Strann un mang de Boden, as ick mit Eikatern so wit wir!

»Wat is dor los!« – »Wurtoneben is dat Füer?« – »Dat is up de Ballaststäd west!«

»Nee, dat is dor achter bi de Koßfellerbrügg! Kik, wur dat dor upbluckt!« Ick smet dor ok 'n Blick hen. Dat blitzt' dor up eens up, un dat wir jo woll de lose Pulver von Jochen Bees. – »Bi den Kran is dat!« schreg dat wedder. – »Drängen S' hier man nich so!« – »Wat pedden S' mi hier up de Been!« – »Ick verbidd mit dat, Se olles Schleef Se!« – »Platz dor vörn!« – »Wurtoneben is dat Füer?«

Oll Eikater hadd jo woll gor keen Been mihr ünner sick. Ick hadd nog to don, dat ick em man nah dat Hus kreg, un ick hadd em noch nich in de Husdör rinne, donn wir ok all Kasper-Ohm dor.

»Is Er dat, Jonge, oder is Er dat nich?« schreg he. »Dat is Sin Glück, dat Er dat is! Ick dacht all, wat Er dat west wir mit sin Bukkanierers van de Ballaststäd ond wat Er nu dorbi wir, sin eegen Vaderstadt an all sæben Ecken in de Brand to sticken ond de dree Börgermeisters de Görge aftosniden. Denn hett Er jo nu woll doch nix dormit to don hatt, as dat lett. Weet Er wat dorvon, oder weet Er nicks dorvon af? Sprek Er!«

»Nee!« säd ick, »Kasper-Ohm, Eicha hett sick man so verfihrt æwer dat Ballern, un dorup heww ick em leewer glik nah Hus bröcht.« Eika glotzt Kasper-Ohmen an, as wenn he em gor nich kennen ded, so verbaast wir he. »Tüt – ütletüt – vüt – ütlevüt!« säd he, as Kasper-Ohm em frög, wat em wir.

»Hett der Jonge dat dan, Euchoarivus, oder hett er dat nich dan?«

»Tüt – ütletüt! – vüt – ütlevüt!« säd Eicha, un wider wir nix ut em rute to bringen. Kasper-Ohm nehm Eicha'n up 'n Arm un drög em in dat Hus, un dunn würd Kamellentee för em makt un he to Bedd bröcht. Aewer ok den annern Dag hadd he sick noch nich besunnen un sprök von nix as von Nelson un dat Admiralschipp, dat dor in de Luft gahn wir, un de Türken, de he sehn hadd, un würd he denn fragt, wat för Türken, denn würden sin Ogen ganz kalwerig, un denn säd he wedder: »Tüt – ütletüt! – vüt – ütlevüt!« – so dat nah den Doktor schickt warden müßt, de dor ok nich ut klok warden künn. Det Abends künn he doch æwersten wenigstens wedder stahn un gahn, un donn nehmen em sin Ollen in Empfang, de wedder to Hus kamen wiren. Un dat ierste Teeken von würkliche Besinnung bi Eikatern dat wir, dat he sinen Ollen bed, he süll em 'ne türksch Grammatik dohn, denn würd he sick woll up allens wedder besinnen.

Na, de Polizei wir jo donn noch nich so scharp, as se nu is, un se knüppten donn noch nümms nich up, ihre dat se em fat't hadden, un 'n dummen Streich würd dunn noch nich as slichten Streich to Buch schrewen. Den annern Abend, as dat schummern würd, söcht ick Vogel Strauß up.

»Je, wat dat west is, dat weet jo noch woll keen Minsch?« säd Vogel. »Dat Lock von de Pulverbuddel up de Ballaststäd is oewerst so deep, Andrees, segg ick di, dor kann ne heel Familie inpurrt warden. Dat is een wohres Glück, dat se üns dorbi nich fat't hebben!«

»Ja«, säd ick, »Vogel, wohr is dat! Bannig knallt hett dat! Aewer man blot sick nich kriegen laten! Na, nu kumm oower man, nu will wi nah Plömerstaken gahn un Waffelkokens geneeten, domit de æwerstahn Angst gründlich beswichtigt ward. Morgen kænen de annern Türken ok ehr Deel kriegen.«

As oll Unkel Andrees sin Schiemannsgorn so wit afwickelt hadd, dunn stünn he up, tröck sinen Gesundheitskopp von dat Weichselühr af un pust't em vörsichtig in den isern Aschkasten achter den Awen ut.

»Sall ick ok noch leewersten 'n beten nahsteken, Unkel?« säd ick.

»I, schaden künn dat nich, Vetter Hans!« meent Unkel Andrees. »Hier liggt jo noch sonn gatlichen Knacken. Ick denk, wenn wi den so noch sin Uplösung entgegenschickten, denn nehm he sacht 'n warmen Affscheed von üns, un wenn wi em denn noch so'ne herzliche Tran Schato Dikem nahweenen deden un ick noch so'n vullstännig türksches Brand- un Rokopfer em in de Ewigkeit nahschicken ded un jeder von juch 'n frisch Rökerketschen mang dat Gagel nehm, schaden künn dat nich.«

Dorup stoppt de stramme olle Herr sick sin Pip wedder vull mit den richtigen Avec, un as he dor so bi den Disch vör üns stünn, de slohwitten langhoorigen Branen 'n beten krus treckt, stur un grad as ne stiftakelte Fockmast, æwer söß Fot in sin Schoh un dree Fot mang de Schullern, dat Hoor noch nich ganz gris, fast un vullkantig trotz de sæbentig Johr, de he in sin Lewensränzel all up den Puckel drög, dat Gesicht, 'n poor Kreihgenföt üm de Ogen un de Mund afrekent, noch frisch un rot, – donn let em dat as den Isern Hinrich sinen Twäschenbroder, un donn sehg ick, wur min Fründ Wilhelm Hannings, de in de een Sofaeck sitten ded, den strammen ollen Herrn wollgefällig ankek un minen annern Fründ, Avkat Ratzmann, de in de anner Sofaeck set, mit de Ogen toblinkert, as wull he to em seggen: »Ist das aber einmal noch ein forsches altes Haus!« Ratzmann hadd dor jo nu een Urtel æwer; de met ok sin richtigen söß Fot un dree Toll in sin Strümp, un de nickt Hanningsen tostimmig to, as wull he antwuurten: »Ja, richtig afwagen is he, un bliwen kann he so!« – Wat æwer min Fründ Knieper is, de säd donn to Unkel Andreeßen: »Na, nehmen Se mi dat nich æwel, 'n richtigen Ritendal sünd Se Ehr Tid æwersten west! Kreg de Polizei dat denn nich rute?« Unkel Andrees kek dunn minen Fründ Knieper 'n Ogenblick mit sin hellen gragen Ogen scharp an:

»Ja, dat sall wohr sin, Harr Avkat!« säd he donn. »Richtige Rackers wiren wi, un ne düchtige Dracht Släg hadd üns dorför tostahn, un de hadden wi ok sacht upladen müßt, wenn se üns man kregen hadden. De Harrn Avkatens, de seggen twors ümmer: ›Dat will wir woll kriegen!‹ Man ümmer kriegen s' dat doch nich, wenn se ok man dat Geld meenen. Un wenn wi ok dulle Jungs wiren üns Tid, man dumme Jungs wiren wi dorüm noch lang nich, un Bosheit was dor ok nich in. Dat kem man von de groten Botterbröd, de dat dunn noch gew, un von dat Speck un de Arwten, wur sick donn noch so'n richtigen Jung in grot lutschen ded, un von den Pott vull Klütergrütt, wurmit se morgens un abends afbörnt würden. Dat was dat Lewen, dat fördwars in üns set. Dunn rasten wi üns noch ut vör de Konfirmatschon; upstunns fangen s' ierst an to rasen, wenn de Boort gris ward. De Tid was dunn æwerall anners getacht, Harr Avkat, kann 'k Se seggen. Un hadden s' üns ok dorbi fat't kregen, üm Ihr un Reputatschon wir donn doch sonn Jung von E. E. Rat för 'n dummen Streich, wur keen Bosheit nich in wir, nich brecht worden. De säden höchstens: »Dat hebben wedder üns verfluchten Jungs dan! Na, Kinner un Lüd, wi sünd ok nich anners west.« Wi leten üns eenfach nich kriegen, Harr Avkat! De spröken woll dree Dag lang in de Stadt dorvon, wat dat woll west sin künn; man nahsten verblödd sick dat. Vogel Strauß hadd dat vel to klok anfungen hatt. De hadd dat Pund Pulver för dat lübsch Markstück von Mæhnen-Tanten schillingwis vör de Kramerboden köfft un de Krewts dörch Hans Holtfrätern sin Pulverupblucken up falsche Spören bröcht. Von de ›Anna Maria Sophia‹ wir ok keen Spon nich nahblewen, de wir jo woll nah de Warnow rinne sust.«

»Aewerst Eikater, Herr Kaptein!« säd Knieper donn wedder. »Hadd de dor denn nix von nahseggt, as he sick wedder besünn?«

»Je, sehen Se, Harr Avkat! De sprök noch acht Dag lang achterher Türksch un let sick dor nich von afbringen, wat ick mit em nah de Türken henwest wir, so dat Spirrfixen angst un bang würd un Knallerballersch mi dor in eegenste Person bi min Ollsch in de Vörstuw up to Red stellen ded. Donn säd ick æwer, dat Eicha woll all 'n beten krank west wir un sick wohrschinlich in Mynheer van der Plömerstaken sin Waffels æwernamen hadd. He hadd von nix wider spraken as von de semitischen Itiomen, un as donn de Knall kamen wir, dor mücht em jo woll een von sin Blasen in 'n Kopp sprungen sin, denn dunn hadd he up eens Türksch an to spreken fungen, so dat ick man hadd maken müßt, em wedder ant Hus to lotsen.

Den negsten Dag hadd he jo woll æwer dörchsükt, donn set de arm Bengel all wedder in sinen Ollen sine Schtutierstupe iper ten Lukiano und die kettlichen Tialoken, sonn lang Fedderpos achter dat Uhr as von 'n Vagel Rock sin Flünkens, un een von Tinngeeter Gottspenningen sin allergröttsten Blackfatten vör sick, wur ne Waterrott hadd in versupen künnt, wenn se dat Unglück hatt hadd, dor rinne to fallen, – as ick man sülben sehg, as ick abends Klock teihn dörch de Ritzen von sinen Ollen sin Finsterladens kek. – Un Knallerballer senior set bi sinen hoffnungsreichen Sprößling, ok achter eenen bannigen Müllhümpel von swinsleddern Eloquentsch, un rew sick mit sin langen knækern Vörfinger den Sadel von sin rammsnutig oll Näs, as wull he de Weisheit ut sin eegen Occiput rutewinken. Den armen oll Eikater sin grot Waterkopp hüng so vörlastig, dat künn 'n Hund jammern, un dunn künn ick dat nich laten un ballert 'n Maler dree mit de Fuust an de Finsterladen. Eicha schöt orig tosamen, as hadd he eenen unversehens mit de Fuust achter dat Occiput kregen. Spirrfix fohrt æwersten in 'n Enn un kek wild üm sick, as müßt he sick ierst besinnen, un ick hürt man noch, wo he säd:

»Laß tich tas nich steren, Knabe! Tein Bensum will beschafft zein! Tas ist sicherlich ter abscheuliche Pube, der Antreesch! Allein ich werte bedreffenden Ortsch die Anzeige machen und tir und mir hinfiro Ruhe schaffen!« – Mihr hürt ick nich.

 << Kapitel 12  Kapitel 14 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.