Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 12
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Na, dit wir jo nu got. Oll Tanten Mæhnen höll jo mit dat Markstück Wuurt, dat ick mi den tweeten Festdag morgens von ehr afhalen ded, un Kasper-Ohm höll mit de Kunstrüders Wuurt, wo he mit Euchariwussen un mi un Gretenwäschen hengüng. Un Dingstagmorn hento teihn höll ick nu wedder min Wuurt, dat ick Vogel Straußen un Hans Holtfrätern von wegen de Waffelkokens von Mynheer van der Plömerstaken gewen hadd, un den sülstigen Nahmiddag güng Kasper-Ohm mit üns, Eikatern, Greten un mi, nah de Waßfiguras, un dor kregen wi to sehn, wo Luurd Nelsonnen dat let, un dor stünn noch Schinderhannes bi Robspierren un Maratten un de Mameluck, de Genral Klebern sin Kesmetz ünner de korten Rippen jagt hadd, un de oll Fritz in den sülstigen gragen Kaputrock un mit den sülstigen Krückstock, den he bi Kolin all hatt hadd, un wat weet ick all wider. Un as Eikater den Mamelucken to sehn kreg, dor wür he jo woll an dat türksche Idiom denken un frög mi, wat ick em min türksche Grammatik nich 'n beten don wull, em würd de Tid so lang bi Kasper-Ohmen, un sinen Ollen sin »Schtudierschtupe« wir toslaten; sünst würd he sick dorin nah türksche Bökers ümsehn, denn de hadd seker weck.

Ick säd em æwersten, dat min türksch Grammatik bi 'n Bokbinner wir; ick hadd dor so vel in schtutiert, dat se ledweek worden wir. Wenn em dor æwer so vel üm to dohn wir, denn süll mi dat dor nich up ankamen, denn fünn ick sacht 'ne Gelegenheit, em dor widere Begriffe von bitobringen. »Ick will mi dat mal 'n beten æwerleggen«, säd ick to em, »wo dat am besten geiht. Dat lihrt sick von Mund to Mund am iersten, un ick kann dat all so flink as Plattdütsch.«

Eikater kek mi grot an un würd üterst nahdenklich.

Wenn du Eikatern so schicklich mit Vogel Straußen, Hans Holtfrätern un Ete Kocken tohopbringen künnst, dacht ick bi mi, denn so würd dat viellicht sacht eens wedder 'n Hauptulk. De Bengel is jo al richtig so dwatsch as sin Oll is, un em noch 'n beten tralliger to maken, dat 's keen Sünn. De Eloquentsch kriggt dorüm noch lang keenen Riß nich. Wurüm bitt he ok so nürig an dinen Zopp? Klok müßt dat æwer doch anleggt warden. So dummerhaftig wir Eikater noch lang nich. He wir oltklog un binnenklok un unklog, mallig un trallig un æwerspönig, as all de armen Jungs sünd, de as tweejohrig Fahlens mit 'n vulltehnigen Ossen vör een un den sülstigen Haken gahn sælen in den allerstrengsten Lehm von de Eloquentsch. Sin oll Oß von Oll hadd em in sin eegen Jüch mit rinnebännigt vör sin Tid, un nu hadd de arm Eikater sick de Hessen von dat Occiput utpedd't un wir all mächtig sankrückig. För künn de arm Bengel dorför jo nu nich, man ick ok nich; dat künn em jo viellicht am Enn de Ogen eens richtig upknöpen, würd he eens düchtig anführt un kreg he in dat Kulsægenspill, dat ick mit em anstellen wull, mal eens 'n richtigen Slag an de Schenen.

Na, un as nu een Gedanken so ümmer den annern in sick dreggt un sick an 'n drüdden anspleißen lett, un as ick nu den annern Dag in de Panoram dörch dat een Glas kek un dor Nelson de dänsch' Flott vör Kopenhagen Keelhalen sehg, so kem ick sotoseggen von sülm up Abukir to denken un dat Geraaster, dat dat Admiralschipp makt hadd, as dat mit Kommodure Brüheißen nachts Klock teihn in de Luft güng. Un as ick dunn den annern Morgen upstünn, dunn hadd ick mi dat nachts noch sonn beten wider trechtdrömt, dunn wir dat Päckschen fardig un künn up de Post gewen warden; richtig ankamen würd dat denn woll an de Adress.

Fridagnahmiddag Klock söß wull Kasper-Ohm to Kasper-Möhme ehren groten Arger noch mit Eikoariwussen, mi un Gretenwäschen nah Mynheer van der Plömerstaken von wegen de Waffels gahn, un wenn sick denn de Gelegenheit man jichtens so schicken wull, dennso süll Eikater so vel Türksch to hüren kriegen, dat he sülben dorvon 'ne Grammatik schriwen künn, duwwelt so dick as de lütt »Bröder«, glik mit 'n Lexikon achter un 'n Antibarboren un 'n vullstännig Register von all de Dualisten un Ariovisten, un dræhnen süll em sin vierkantig Waterkopp dorbi, dat em de grot Blas, de dor in wir, mal eens richtig riten ded.

Kort un got, ick stök min lütt Knasterpip in de Tasch, un dat nah 'n Strann hen. Dor dröp ick denn ok glik meinen Fründ Pæsel, de up dat Bollwark bi den Kran an dat Borgwalldur sitten un Witicks angeln deed.

»Peter!« säd ick, »Nu lop mal fuurtstens eens flink hen un trummel mi de annern tosamen. Ick will din Angel un Fischbüdel un Maddickenpott woll mit nah de Ballaststäd nehmen; dor drap wi üns denn. Du kannst seggen, wat ick wat vör hadd.«

Peter schees't ok fuurtstens af, un ick güng nah de oll Ballaststäd un pinkert mi minen lütten Smölstaken an. Dat wohrt ok nich so lang, donn so kemen s' een nah 'n annern an, niglich as de Rotten ut de Löcker, wenn de öppelst Rott piepen deit.

»Töwt man so lang, bet Vogel Strauß hier is!« säd ick, as se mi frögen, wurtoneben dat Füer wir. »Ahn Vogeln geiht dat nich.« Na, Vogel Strauß kem jo nu ok glik dorup mit Petern an, un donn würd Kriegsrat hollen. Wi sett'ten üns all up dat warme Sand dal; se seten all ründ üm mi rümme un keken mi an. Vogel Strauß stök sick 'n lütten Priem in de Mund un halt ok sin lütt Pip rute, un ick langt em stillswigens minen Swinsblasenbüdel hen.

»Well, Jungs!« säd ick, »Türksch kænt ji woll all noch?«

Dunn keken se sick all 'n anner nah de Reeg an, un Vogel Strauß speg ierst eens ut, un donn säd he:

»Wurans meenst du dat, Andrees?«

Ick sehg æwer so iernsthaft ut as de Grotsultan up den Verwunnerungsstohl. »Wat – atlewat – ji – ilewi – weet – eetleweet – dat – atlewat – nich – ichlewich – mihr – ihrlewihr –?«

»Ja – alewa – woll – ollewoll!« röpen s' dunn all.

»Na«, säd ick, »denn is 't man got. Ji hewwt mi mit Eikater Knallerballern gahn sehn; den heww ick nu ünner min Fittichen namen, dat ji dat man weeten dot, un dat em keen von juch nu wedder wat to Leeden deit, æwersten em bisteiht, wenn he süht, wat anner Jungs em wat anhebben willen, un Eikater ward he nu ok nich wider schullen, Eicha heet he nu, – man wat sin Oll is, de kann för mintwegen noch ümmer Spirrfix heeten. Nu will ick juch mal wat seggen: De oll Knallerballer hett'n groten Sparling ünner dat Dack, un wat Eicha is, de hett dor ok 'n jungen Sparling ünner sitten, de all feddern deit, un nu will he bi üns in de Schol gahn un Türksch lihren, un dor hewwt ji woll all nix gegen? Na, morgen is Fridag, un wenn dat abends schummern ward so gegen halwig negen, denn sall dat mit em vör sick gahn, denn makt ji juch all de Gesichtern swart mit anbrennt Proppens un treckt juch de Hemders æwer de Büxen. In minen Ollen sinen Spiker achter dor liggt noch sonn oll mekelbörgsch Flagg, de up den ›Poseidon‹ nich mihr brukt ward, wil dat se all to wanschapen is, un ut den witten Stripen, dor makt ji juch Turbans ut, un ut den roden warden Scharpens æwer de Hüften dreiht, un ut den blagen snidt ji juch Stripens, un dor bebünnelt ji juch de Strümp mit bet an dat Knee, un denn kriggt jeder 'ne lange ierden Pip in de Mund, – den Knaster, de dorto gehürt, den schaff ick an, – un dat Verkleeden dat kænt ji dor achter Schreppen un Wiecherten sin groten Brederstapels bi de dree umkippten Schepsböd, de dor liggen don, fardigmaken, un denn kam ick mit Eicha, un denn kriggt he sin türksche Lekschon; un wenn juch dat denn nich all as richtige Türken laten deit, denn so bünn ick dor nich schuld an.«

Se seten all bomstill un keken mi an.

»Un denn?« säd Vogel Strauß, un sin swarten Ogen füngen an to lüchten, »Un denn, Andrees?«

»Un denn«, säd ick, »ward de Slacht bi Abukir vör Eicha upführt un dat fransche Admiralschipp mit Kummodure Brüheißen vör Eicha sin sichtlichen Ogen mit Himp un Hamp un Hün un Pardün up de Ballaststäd in de Luft sprengt, un ji sünd denn de Türken, de von 'n Strann ut tokiken. Dat oll Modell von Kasper-Ohmen sin Fastgälljaß, dat liggt achter in den sinen Spiker, dat leehn ick mi von min Gretenwäschen, un dat takelst du denn hüt noch to 'n richtigen Dreemaster up mit Sacksband un oll Tobackspapier, Hans Holtfräter, un denn ward dat Admiralschipp hier midden up dat Ballastsand upstellt, Petermännings ründ rümme, un 'n Pund Pulver in 'ne Buddel, dat ward dor ünner ingrawt, dat de Hals man so eben ünner den Keel rute kickt mit 'n langen Swefelfaden in den Hals, de bet æwer dat Glind von de Ballaststäd ræwerreken deit, un dor büst du de Mann to, Vogel Strauß! Dor hest du min Markstück von Mæhnetanten! Nu besorg mi dat! Un denn ward de Faden mit Tunner anstickt, un 'n beten losen Pulver kann jo noch vörher up dat Deck un in den Ruum von dat Admiralschipp rinne schüddt warden, un denn, denk ick, kriegen wi em sacht 'n Fotere föftig in de Luft rinne. Wat – atlewat?«

»Junge di, Hurra!« schregen s' dunn all. »Hurra, dat ward fein!«

Vogel Strauß hadd dat Markstück namen un schreg nich Hurra mit.

»Na, Vogel?« säd ick, »Du büst jo süß nich so?«

»De Gedanken is fein!« säd Vogel Strauß. »Extrafein! Man wenn üns man blot de verdammten Krewts dor nich bi affaten dohn. Dat möt jo bet nah de Fischerbastschon un nah Bentwisch ruppe ballern, wenn dat upblucken deit.«

»Ja«, säd ick, »Vogel, dat ward dat, 'n lüttbeten raastern deit dat sacht, un dat soll dat ok. Man wen is so'n Schapskopp un lett sick woll kriegen. Man blots sick nich kriegen laten! Klock acht is jo keen Minsch mihr up de Ballaststäd. Schepen liggt dor jo keen längs dat Bollwark, un so drad as wi man dat Admiralschipp richtig in de Luft rinne hebben, denn heet dat: Voß to Lock! un denn wutschen wi alltosamen in Schreppen sin Brederstapels rinne, hest mi nich sehn! un wenn se denn ok all ut de Boden rutestörten un sick dornah ümdon – je ja, je ja! fläut Vader nah! Wen is dat denn west? Un denn kænen se sick Koken backen laten un Grotmoder grüßen. Na, ward dor wat ut, Vogel, ore ward dor nicks ut? Aewermorgen is ok noch 'n Dag, un is dat denn man all richtig in Gang bröcht worden, denn sall mi dat up 'n halw Stieg Waffels bi Mynheer van der Plömerstaken nich ankamen. Hier sitten noch 'n poor Muskanten, de 'n richtigen Bummelschottschen blasen kænen, wenn se Order von mi dorto kriegen«, säd ick un kloppt an min Büxentasch, dat de achtuntwintig Schilling, de dor noch in sitten deden, lieblich an to singen füngen.

»Na, denn man to!« säd Vogel Strauß resolviert, »'n Spillverlöper un 'n Kattenversöper bün ick nich, Andrees! Dat weest du. Sovel kann ick juch æwer seggen, Peter un Ete! Ji kriegt nahsten bannige Schacht, wenn ji juch dorbi kriegen lat't.«

»Dat wir dat ierstmal!« säd Hans Holtfräter ganz drög. »Ihre gah ich to Water an un swemm nah de Slachterwischen ore de Kohlgorens ræwer.«

Na, dit wir jo nu got. Vogel Strauß, Hans Holtfräter un ick nehmen jo nu fuurtstens dat Geschäft in de Hand. Ick güng to Hus un kek æwer de Muer twischen Kasper-Ohm sin Hus un minen Ollen sin, bet ick Gretenwäschen to sehn kreg.

»Greting!« röp ick, »Greting!«

»Süh, büst du dat?« säd Greting un nickt mi to. »Ick heww all hüt morgen min Appelsin verputzt. Wir de æwersten saftig. Ick bedank mi ok noch gor tovelmal, Andreeßing! Morn abend giwwt dat nu doch Waffels, un du kriggst ok weck af, hett Vatting all seggt, un he is nu sihr mit di tofreden, wil dat du so nett gegen Eika west büst, un as ick nu dat säd, wat ick de Appelsin von di hadd, donn hett he to Mutting seggt: ›Is dat Maneer von den Jung, oder is dat nich Maneer? Mi dücht, dat is all een Anfang von 'ne Maneer!‹ – Wat wist du denn nu, Andrees?«

»Greting!« säd ick. »Du künnst mi nu 'n groten Gefallen don.«

»Na, wat denn?« säd Greting.

»Kik, dor achter in jugen Spiker, dor liggt dat oll Modell von de ›Anna Maria Sophia‹; künnst mi dat nich 'n beten hier æwer de Muer ræwer langen?«

»Ach, dat oll Dings meenst du, Andrees! Wat wust du dor mit?«

»Oh«, säd ick un lög, »ick will mi dor man mal 'n Riß von upnehmen, wenn ick mi mal 'n Schipp bugen do; denn ick ward doch in minen Lewen nix anners as 'n Kaptein, un du wist jo ok woll nix anners nich as 'ne lütt Kapteinsfru warden, nich?«

»Ach, snack doch nich so! Na, ick will mal tosehn«, säd Greting un güng nah den Spiker rinne un fünn dor ok richtig dat Modell von de Fastgälljaß. »Dit Dings hier sall dat jo woll sin, nich?« säd se.

»Wiß!« säd ick, »dat is dat; lang man swinn her!«

Ick hadd mi mit den Buk up de Muer leggt un tröck dat Modell, dat so zirka twee un 'n halwen Fot lang wir, nah üns Sit roewer.

»Brek 't ok nich inzwei, Andreeßing! Hürst du?« säd Greting. »Vadding, weeßt du, is so eegen.«

»Keen Sorg nich!« säd ick un wutscht' mit dat Modell nah ünsen eegen Spiker rinne.

In de Strat achter den Spiker stünn all Hans Holtfräter prat, un den langt' ick dörch de Luk dat Modell un de oll mekelbörgsch Flagg to, wur de Türken und Ägyptiers ut makt werden süllen.

»Is dat æwersten een feines Fortüg!« säd Hans. »Wenn dat man nich nahsten to dull inblœkert ward von dat Pulver?«

»Oh«, säd ick, »Hans, denn teeren wi dat 'n beten an, denn is dor nix nich von to sehn un an to rüken.«

Ick künn dat gor nich aftöwen, bet dat Fridag abend würd. Kasper-Ohm höll wedder Wuurt un güng so gegen half sæben mit Eika un mi nah den Strann.

»Greting kann mich nich mit, auf keinem Falle! Das wäre mich zu ungebildet un gar nich mal anstännig for Mannszimmers. Die beiden Mädchens da, das wären mich jo woll gar keine echte Hollandsche. Wenns das man nich am Enn Solchewelche wären. Gingen täte mich dieses nich für Gretchen. Kasping möchte mich sagen, was er mich möchte, zu so was gäbe ich mich meine Konsensen nich!« hadd Kasper-Möhme seggt, un datmal hadd Kasper-Ohm lütt bigewen un in de Vörhand passen müßt. Vörher hadd ick mi dorvon mit eegen Ogen æwertügt, wat Vogel Strauß un Hans Holtfräter ok de Sak den richtigen Klemm gewen, un dor hadd Vogel mi seggt: To mihre Sekerheit, un dat se üns man nich dorbi kriegen süllen, müßt dat nu so macht warden, dat, so drad as dat Admiralsschipp in de Luft gahn wir, Jochen Bees, de dorüm nich mit nah de Ballaststäd kamen un keen Türk nich agieren süll, an dat Waterenn von de Lagerbrügg losen Pulver upblucken laten müßt. Un denn würd dat woll all nah de Lagerbrügg henstörten un irrig warden, wat dat up de Ballaststäd west wir ore nich, un denn künn ick jo man driest mit Eicha achter de Holtlagers rümme un, as wir nicks passiert, nah de Allee un twischen de Boden rinnewutschen. Dor hürten æwer noch vier Schilling to.

Na, dor wir jo nu Sinn in, un dat Geld dat is jo ümmer dat wenigst. Mi würd de Spaß nu twintig Schilling kosten, æwer dorför wir he funnen, dat wir he ünner Bröder wiert.

 << Kapitel 11  Kapitel 13 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.