Projekt Gutenberg

Textsuche bei Gutenberg-DE:
Autoren A-Z: A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Alle
Gutenberg > John Brinckman >

Kasper Ohm un ick

John Brinckman: Kasper Ohm un ick - Kapitel 11
Quellenangabe
typenarrative
booktitleKasper Ohm un ick
authorJohn Brinckman
publisherHamburger Lesehefte Verlag
addressHamburg
isbn3-87291-128-7
titleKasper Ohm un ick
pages3-11
created20000530
sendergerd.bouillon@t-online.de
firstpub1855
Schließen

Navigation:

Wenn dat nu Supp regent, denn sünd weck Lüd ehr Schöttels ümmer ümstülpt, weck ehr æwersten ok nich. Un so müßt dat denn kamen, dat, noch ihre wi ut dat Koßfellerdur rute wiren, oll Vetter Meyer mi begegen müßt, un de säd to mi:

»Stopp, Bengel, stopp! Du kümmst mir grad recht to Paß. Wen hest du denn dor in dat Sleptau? I, süh mal! Dat 's jo woll oll lütt Greting Pötten un de lütt Knallerballer. Junge, denn fangst du nu jo woll gor all an, mit Minschen ümtogahn? Na, da hest du din Pingstfoi. Dor! Un nu besup di ok nich, hürst du?« Dormit langt he nu in de Tasch, gew mi 'n Geldstück un kloppt Gretenwäschen up de Backen: »I, süh mal, Greting, wat wi eenmal smuck warden!« säd he un gew nahsten Eikatern de Hand. »Und dat 's woll uns lütt Herr Professor? Sühst du æwersten eenmal pewrig un küm ut, min Sæhn! Wenn du di sonn beten mihr up Swinspoten un Snuten mit dick Arwten leggen dedst stats up dat Swinsledder, dat künn di nich schaden; dat segg man dinen Vadder, hürst du?«

Ick grient mi æwer dat heele Gesicht un kek vergnögt nah Vetter Meyer up. »Dat 's jo 'n Prükenkopp, Vetter Krischan!« säd ick. »Dat 's jo 'n ganzen Prükenkopp, den Se mi verihrt hebben!«

»Einem geschenkten Gaul sollst du nich schaun in das Maul. Schick di man, Bengel, un bædel em man nich in eenen Dag dot!« Un dormit güng Vetter Krischan sinen Gang.

Wen wir vergnögter as ick. Kem oll Tanten Mæhnen ehr Markstück dorto un denn noch dat Markstück von Kasper-Ohmen, wat jo ok mi nu mihr as wohrschinlich wir, dat dat kamen künn, denn hadd ick 'n Daler un sößteihn Schilling. So vel hadd ick noch in minen Lewen nich up 'n Hümpel hatt, Junge di! Un denn noch de Kunstrüders un de Waßpoppen un de Panoramas un Mynheer van der Plömerstaken un de Menascherie in Utsicht up minen Öhme sin Kosten – Junge di! Un denn Schrödersch ehr Appelsinen un Kokenbäcker Schulten sin feinen Plummentuurten – und denn vierteihn Dag' lang keen Schol nich – un denn eenmal so, wat sonn Slæks, as ick dunn wir, »richtig satt« nennt. – Mi wir so fidel to Sinn, ick hadd lut upjuchen mücht, ick hadd Eikatern 'n Kuß up apene Strat gewen künnt, wenn dat hadd sin müßt, un Gretenwäschen ierst recht, de wir mi jo so all vel to fast in 't Hart rinne wussen von wegen den Höltendrætick un de Zorenappels – von wegen de Not un dat Leed, dat wi tosamen all dragen – von wegen dat Schinken-ut-Solt-Böhren un dat Stewelaftrecken.

Gretenwäschen wir negerto ebenso vergnögt as ick sülben æwer den Gullen, den Vetter Meyer mi schenkt hadd, un se rekent mir dat vör, wurvelmal ick dorför up dat Karussell riden un in »Trull, Trull, Oß is keen Bull! Nu man de olle Jumfer noch ganz alleen! Hier is se, wen will se? ümmer ran, ümmer ran! Nu man de olle Jumfer noch ganz alleen!« insetten un dat ick dor dreehunnertunvierunachtig Aniskoken bi Mutter Petermannsch ore Dielsch köpen künn. Greting wir jo 'ne Pötten, un up dat Reken verstünnen de sick all, wat Pött heeten ded, utgeteekent.

»Ja, Greting!« säd ick. »Un de Klemmers, de sick dorför kriegen laten, de sünd gornich to tellen!«

Eikater säd æwersten nix; de schint dor gor keen Begriffe von to hewwen, wat ick up eens för 'n riken Mann worden wir. He hadd all aewer Disch keen Wuurt nich seggt, man mi in eensento ankeken, as künn he dat nich begripen, wo ick all den Appetit herkreg. Ick hadd em dunn 'n poor Mal tonickt un mit de Gawel up minen Töller wiest, üm em dörch den Blomenstengel antodüden, dat he sick an mi 'n got Exemplor nehmen un sick man jo un jo nich vör Kasper-Möhme schenieren süll. Blöd' Hunn' würden jo nich fett, hadd min Ollsch seggt, un wohl dem Kinde, das sich seiner Mutter Rat fügt! Eikater güng ümmer stillswigens mit un hadd Gretenwäschen an de Hand fat't, as wenn em sülm bang wir, wat he sick verlopen künn.

Dat was all so gegen halw fif nahmiddags. De heel oll Strand krimmelt' all von Volks, un so güngen wi denn bet an dat Petridur ranne, un dor begegent' ick 'n poor von min Frünn von de Ballaststäd.

Vogel Strauß schrammt' dicht an mi vörbi:

»Hal mi de Düwel up ewig?« säd he in't Vörbigahn.

»Dingstagsmorgen Klock teihn up de Ballaststäd!« säd ick, »un dennso kannst du dat Hans Holtfrätern un Ete Kocken un Peter Pæsel un Jochen Beesen ok man glik seggen!«

»Bonus!« säd Vogel Strauß un güng wider. Ick hadd dat jo nu noch nich nödig, min Wuurt to hollen, wur he mi an mahnen ded, denn dat Markstück von Kasper-Ohmen hadd ick jo noch nich; man dat was de Druppen Pöttenblot in de Arterige von min Occiput un de Prükenkopp in min Büxentasch, de mi donn jæken würd.

»Dat wir jo woll Heine Strauß ut de Winstrat?«, säd Gretenwäschen. »Wat de eenmal för swartes kruses Hoor up 'n Kopp hett!«

»Ja, Greting!« säd ick, »dat wir he, un 'n richtigen Kruskopp is he, un de kann up de Hänn gahn un 'n Rad slahn un in 'n vull Emmer mit Water Bom stahn un as 'n Nachtigal fläuten, un dükern kann he as 'n Nifundlänner un ünner Water swemmen bet halw na de Fähr ræwer, un beter Stritschoh lopen as ick kann he ok. Man so got smiten un drapen as ick, dat kann he nich!«

»So«, säd Gretenwäschen. Eikater säd æwer nix; he drückt' sick an Gretenwäschen ranne, as wenn em bang vör Vogel Straußen wir.

Wi güngen den heelen Strand wedder trügg un wiren all wedder bet an de Brügg bi dat Lazarettdur. Eicha hadd æwer noch ümmer nicks seggt, nich to Greten noch to mi. Ick sett't dat nu up sin Erstaunen æwer all de glänzende Harrlichkeit üm üns rümme; denn wenn ok up den hogen iersten Festdag noch nich hannelt un schachert un keen Kunstmakeri makt un Hunnbüdeli bidreben dörben warden ded un de Krewts to twee un twee halfdutzwis' dor up un dal seilten; de Anstalten, de dor all makt wiren un würden, na, de wiren jo in min Jungsogen as een Blick in dat gelobte Land von Horeb ut, un Schrödersch mit de Appelsinen un Mutter Schulten mit de feinen Plummentuurten un Fru Ficken mit de Spickaal, dat de sick an dat Verbott nich kihren deden, dat wüßt ick ut Erfohrung.

Na, de lütt Druppen Pöttenblot in min Occiput, de würd jo woll rein wild, sit ick Vetter Meyern sinen Prükenkopp in de Furrick hadd, un wenn ick mit de Hand dornah rinne langen ded, wat he noch dor wir, denn würd mi ümmer de Dumen jæken, as kreg ick wat sihr Annehmbores to weeten un as wir dat keen Frag nich, wat ick Verstand hadd. Un Fru Schulten mücht mi dat jo woll ansehn, wat ick för 'n verstännigen jungen Herrn wir, denn se röp mi ut de Bod to:

»Na, wat sall 't sin, junger Herr? 'n Päckschen Witt ore æwersten 'n Päckschen Brun tüm Sößling odder tüm Schilling? Frische Frimurers sünd dor ok all. Na, junger Herr, wormit kann ick upwohren?«

»Sünd dor noch keen Appeltuurten nich?« säd ick. »Nee!« säd Fru Schulten, »de sünd noch in 'n Aben, de kamen ierst in 'ne halwig Stunn. Aewer kiken Se mal eens, wat för schöne Makronens ore æwersten so 'n lütt rod Schachtel mit Zuckerarwten ore so'n poor Schillingsharten von Mandeldeeg?«

Greten höll mi an den Arm trügg.

»Brek doch den Gullen nich an!« röp se. »Brek doch den schönen Gullen nich an, dat 's jo man ewig schad, Andrees!« Un dorbi schüdd't se mit den lütten Kruskopp un plinkert mit de Ogen, da se liksterwelt as Kasper-Möhme utsehn würd. Ick säd æwersten grad so as min Öhme: »Ick will di wat seggen, Greten! Wat ick do, dat do ick. Wiren dor all Appeltuurten, denn würden nu dree Stück köfft; wil dat dor nu æwer noch keen sünd, warden dor noch keen köfft; köfft ward dor æwer wat, un nu will ick di seggen, wat dor köfft ward, 'ne Appelsin ward köfft.«

Un dunn würd jo nu to Fru Schrödersch gahn, un de wir bi dat Utpacken un ströpt' grad dat Papier von een wunderbar schöne goldgele Appelsin af, so dat mi ok fuurtstens dat Water in de Mund tosamschöt un ick an de Zorenappels von verleden Harwst denken würd. »Wat kost' de Appelsin, Fru Schrödern?« säd ick. Fru Schrödern bekek de Appelsin nah alle Ecken un Kanten.

»Ünner'n Groschen kann ick de nich fuurtslahn«, säd se, »æwer dor sünd ok weck tüm Schilling, un 'ne Kist mit anstött tüm Sößling is dor ok; man dor kann ick ierst morgen bikamen.«

»So«, säd ick, »na, denn langen Se de tüm Gröschen mal her un twee anner tüm Schilling!« Schrödersch ded dat denn ok.

»Da, Greting!« säd ick un gew ehr de tüm Gröschen. »Dat is von wegen de Zorenappels.«

»Herr Jesses!« säd Greting. »Sprek man jo un jo nich von de ollen Appels! Kreg Vatting dat to weeten, dat güng jo in'n Lewen nich got!«

»Ick ward mi woll höden!« säd ick. »Dor kann nu æwer in 'n Lewen kamen, wat dor will, de Zorenappels verget ick di nich, dor verlat di up!« Dorup langt ick Eikatern een von de beiden Schillingsappelsinen hen. Eikater kek mi an, schüdd't mit 'n Kopp un nehm de Appelsin nich.

»Na, wenn du se nich magst un wenn du se nich wist, Eicha«, säd ick, »denn beholl ick se nich mihr as giern. Du büst mi woll noch fünsch von wegen dat Schneewaschen up den Marigenkirchhoff?«

Eikater schüdd't wedder mit 'n Kopp. He hadd den Dag noch keen Wuurt spraken. Ick hadd em eegentlich noch ganz un gor nich eens spreken hürt; denn wenn he mi mal in de Mangel kamen wir, denn wir he man blot tüm Schrigen kamen. Ick kek em an, un he kek mi an, as wir ick em een komplettes Rätsel. Ich sehg em dat an, dat he mi wat fragen wull, denn he würd up eens sinen Ollen so ähnlich, as de mi bi Kasper-Ohmen examneeren ded; ebenso olt sehg he ut, grad so sperrig liksterwelt as 'n verkrünkelten Bagen Löschpapier, wur griechische Bokstawen indrögt sünd vörlangs un vördwars ahn Sinn un Verstand; man blot dat he keen Brill nich up de Näs un keenen Zopp achter drög. Bröder un Swestern hadd he nich, mang anner Lüd ehr Kinner dörwt' he nich gahn, in de Schol mit üns annern Jungs güng he nich; he wir bi sinen Ollen in de Studierstuw grot worden, liksterwelt as 'ne Kaktusplant ünner 'n Glashaben, wat Wunner, wat he utsehg as sin eegen Großvader, as de dat Swabenöller achter sick hadd! He jammert' mi orig, as he so vör mi stünn, as lütt David vör Goliathen, denn ick wir annerthalben Kopp grötter as he un 'n heelen Fot breeder mang de Schullern, schonst wi beid von eenen Jahrgang wiren.

»Na, wat hest denn up de Seel, un wat kickst mi ümmer so an un seggst keen Wuurt nich, du Quaduxendings du? Wenn du wat wist, denn kumm dor man mit rute. Ick heww di jo all seggt, wat ick di nu nie nich wedder wat do'n do. Du brukst nu nich mihr bang to sin.« Donn kek Eikater mi ganz swinplietsch an un säd:

»Du gehscht doch, soviel ich weiß, auf die ladeinische Schule, Antreesch, und pist der Sohn eines Seemanns?«

»Well well!« säd ick. »Dat do ick, un dat bün ick!«

»Weischt du dann auch schon, wie der Tualisch von dem griechischen naus das Schiff und der zweite Aorist von dinchano heischt?«

Dit kem mi nu jo putzlustig von den Bengel vör.

»Do mi den Gefallen, Eicha«, säd ick, »un bliw mi mit de verdammte Eloquentsch von 'n Liw! Din Dualismus un Ariovist kann mi stahlen warden! Kannst du Türksch?«

Eikater kek mi hell an. »Nein«, säd he, »nein, aber der Vater verschtäht's. Der hat die semidischen Itiome in Leipzig studiert, und da wird er auch, tenk ich, Dürkisch verschtähn. Verschtähst du 's etwa?«

»Jawoll!« säd ick, »Dat sick dat versteiht! Du – ulevu – büst – üstlevüst – een – heenleveen – Schapsapslepaps – kopp – opplepopp!« Dat wir nämlich de nige Sprak, de ick un Vogel Strauß eegens för uns Beduinen von de Ballaststäd-Sahara erfunnen hadden, wenn sick mal 'n fremden Jung mang üns sehn let, den wi dat verleeden wullen, weddertokamen. Eikater kek mi in den höchsten Grad erstaunt an.

»Ei, das hätte ich firwahr nicht in tir gesucht, Andreesch! Der Vater hat mir mitgedeilt, du kenntest nicht einmal die partes orationis. Werden etwan bereitsch die semidischen Itiomen bei eich in der ladeinischen Schule schtudiert?«

»Jawoll!« säd ick, »Eicha, dat sick dat versteiht! Dor süllst du ok man henkamen nah Magister Siemaxen un Kanter Köhnken un Konrektor Huschkin un oll Plagmannen! Dat segg dinen Vatter man, wenn he wedder von Gripswold trüggkümmt. Hebräisch lihren wir dor ok: Bra Berischit Heloim Mene Tekel Ufarsin, un Engelsch, dat is man so in 'n Vörbigahn, blot von wegen dat beten Fluchen, ahn dat dat an Buurd nich geiht. Dämm jur eys and niver meind it! Ahl pipel an Buurd, jo hiev ho! Jis, jis, leehn mi 'n Teerquast! Ji Sönn af ä bitsch! Je, sühst du woll, Eicha! Dor süll din Vatter di ok man henschicken, denn künn dor noch mal wat ut di warden!«

»Ei, ei! ei!« säd Eikater, un hadd he nich Respekt vör min Knaken hatt, denn kreg he nu Respekt vör min Occiput. Gretenwäschen wull sich æwer halwdot lachen.

 << Kapitel 10  Kapitel 12 >> 






TOP
Die Homepage wurde aktualisiert. Jetzt aufrufen.
Hinweis nicht mehr anzeigen.